zondag 16 september 2018

Curaçao



Een terrasje in Willemstad met een prachtige muur decoratie
We houden Bonaire voor gezien en kiezen het ruime sop richting Curaçao. De voorspellingen geven een oosten wind aan van 20-26 kn, garanties voor een snelle overtocht. De afstand is nog geen 40 nm vandaag. Ik heb met Sonja afgesproken dat ik vandaag onze Ikinoo geheel solo ga varen. Het vertek vanaf een mooring maakt het hierbij wel eenvoudiger. Al snel heb ik de zeilen gehesen en zijn we onder zeil op weg. Ik heb voor de zekerheid 2 riffen in het grootzeil gezet en de Yankee er vol bijgedraaid. Ik krijg gelijk 24 kn wind te zien, wat echter helaas ook direct de laatste keer is. De gehele dag houdt de wind zich verder gedeinst en blaast ons voorwaards bij een windsnelheid van 15-18 kn, heel relaxt zeilen dus, zeker met 2 riffen erin. Eenmaal bij de ingang van de Spaanse Wateren, haal ik de zeilen weg en vaar op de motor naar binnen. Zo liggen we om 16:45 LT vast achter ons anker, ons plekje voor de komende week. Ik heb alles solo volbracht, met uitzondering van het ankeren. De volgende dag neem ik de bus naar Willemstad om hier, bij de Douane en de Immigratiedient, in te klaren.
De Pondjesbrug in Willemstad
Beide instanties liggen hemelsbreed niet zo ver van elkaar af, echter je moet helemaal naar de Pondjesbrug (Koningin Emma brug) lopen om over het kanaal heen te kunnen. Best wel een afstand. Als eenmaal alle administratie achter de rug is en de paspoorten zijn voorzien van een stempel, wordt het tijd om terug te keren naar de Ikinoo, helaas de bus is net 5 minuten geleden vertrokken. Ik moet dus 5 kwartier wachten totdat de volgende bus gaat. Ik laat mij bij het eindpunt afzetten, omdat hier ook de AH-supermarkt zit. Bepakt met boodschappen kom ik om half zes weer terug op de Ikinoo. Zo is er dus een hele dag verlopen met inklaren en boodschappen doen. In deze week bezoek ik tevens per fiets de Curaçao Marine in Willemstad. De Zwerver ligt hier al op de wal, wat mij mooi de gelegenheid biedt de werf te bekijken. Het ziet er op het eerste oog heel profesioneel uit. We houden het voor de rest van de week rustig en genieten van het mooie weer. Wel maak ik deze week nog een beginnersfout. Wij willen de watertank graag vol houden. Daarom ga ik op zoek naar een waterkraan. Na lang zoeken vind ik deze bij een tankstation. De medewerker die hier helpt met tanken en afrekenen, waarschuwd mij dat de aansluiting net hersteld is, nadat een graafmachine de leiding gebroken had. Voor de zekerheid proef ik het water, de smaak valt mij mee. Met 100 liter water keer ik terug op de Ikinoo. Nadat we de tank hebben volgegooid, houden we nog 10 liter over. De volgende dag klaagt Sonja echter over de smaak van het water. Het is ronduit smerig. Gelukkig gaan we de volgende dag naar de marina, waar we het water kunnnen vervangen. Tijd dus om het anker op te halen en verder te zeilen naar de Curaçao Marine nabij Willemstad.
De hydraulische aanhangwagen, klaar voor onze Ikinoo
Het is geen grote afstand zodat we alleen de Yankee uitrollen. Door de harde wind gaan we hiermee mooi wel 6 kn. Eenmaal in de buurt van de Koningin Emma brug roepen we de brugwachter op en vragen hem de brug voor ons open te draaien. Een prachtig gezicht als je zo ligt te wachten. De mensen blijven gewoon op de brug staan en kijken naar de boten die naar binnen en naar buiten varen. Eemaal voorbij de brug varen we op de motor verder naar de Marina. Hier krijgen we een tijdelijke plaats aan de steiger. De volgende morgen wordt onze Ikinoo op de kant gezet. Hierbij maakt men hier gebruik van een hydraulische aanhangwagen die het water wordt ingereden.
De Ikinoo is al een klein beetje uit het water
Onder water worden de hydraulische stempels tegen de romp van de Ikinoo geplaatst. Hierna tilt men de boot een ietsje op waarna de aanhangwagen met boot en al uit het water wordt gereden. Het geeft een heel goed gevoel, veel beter dan bij het hijsen met hangbanden. Eenmaal op zijn plaats aangekomen worden er stempels geplaatst en krijgen we een water en een electra aansluitpunt toegewezen. Zo staan we dus op de kant, klaar voor het jaarlijkse onderhoud. Al pratende met de eigenaren, besluiten we het reinigen en schuren van de romp uit te besteden. Zelf maak ik de schroef en de boegschroef schoon en spuit ik de schroef weer vol met nieuw vet. Vervolgens verwijder ik alle anodes zodat ik deze kan schoonmaken.
Uit het water, klaar om naar haar standplaats vervoert te worden
Het wordt tijd om naar Nederland te gaan. Voordat we echter de deur achter ons dichttrekken, spuiten we de gehele boot goed in met een middel tegen ongedierte. Daarna sluiten we alles potdicht af. Een taxi brengt ons naar de luchthaven voor de vlucht naar Schiphol, op naar familie en vrienden.

We gaan op vakantie naar Nederland, zo voelt het voor ons tenminste. Het is voor het eerst dat wij met de KLM vliegen. Voor ons een ware openbaring, wat een service en je behoeft er niet eens voor te betalen. Wel heel wat anders dan de "service" bij de prijsvechters. We hebben een rustige vlucht en genieten van het aanbod van films, het eten en het drinken. Zo vliegt de tijd voorbij. Bij aankomst staat een van onze kinderen ons op te wachten om ons mee naar huis te nemen. Zo breekt er voor ons een periode van vier weken aan met bezoek aan familie, vrienden, voormalige werkgevers, de trombosedienst, de tandarts en de huisarts. Vooral in het begin hebben we een overvolle agenda. Hieronder, in een willekeurige volgorde, een impressie van deze vier weken.

De start
Bij mijn schoonzus stonden al meer dan 20 jaar conniferen op de erfafscheiding. Deze waren ondertussen veel te groot en te hoog geworden. Tijd dus voor een grote opknapbeurt van de tuin. Een deel van de conniferen waren reeds door een “tuinman” met een kettingzaag verwijderd. Hij had echter wel de stronken in de grond laten staan, met de smoes die rotten wel weg. De twee grootste en dikste conniferen had hij echter laten staan!? Geen professionele klus dus. Met vereende krachten zijn we met z’n vieren aan het werk gegaan. Van de twee grote conniferen hebben we eerst de wortels bloot gelegd en met een bijl gekapt.
Het eindresultaat
Hierna hebben we beide conniferen met een lang touw, welke we zo hoog mogelijk aan de stam hadden vastgemaakt, omver getrokken. De stronken moesten we echter een voor een uitgraven en met een bijl de wortels kappen, voordat we deze eruit konden krijgen. Een klus waarmee we een groot deel van de dag bezig zijn geweest. Aan het einde van de dag echter stond er een nieuwe schutting. Een paar dagen later hebben we de schutting afgemaakt en deze geverft. Het verder opknappen van de tuin doen mijn schoonzus en haar broer samen.


Heerlijk in de schaduw met z'n allen barbequen
Sonja’s zoon Roy had voor de gehele familie een barbeque georganiseerd. Achter in de tuin was voldoende schaduw om met z’n allen uit de zon te kunnen zitten. In de zon was het, met temperaturen van ruim 30°C, veel te warm. Bij de start van ons zeilavontuur, hadden we onze barbeque aan Roy over gedaan, hij bleek er nog steeds gebruik van te maken. Zo heerlijk in de schaduw is het al gauw gezellig met daarbij goed gegrild vlees, de benodigde sausjes, het stokbrood met alle andere hapjes en natuurlijk een overvloed aan drank, want dit weer maakt gewoon heel erg dorstig. Voor je het weet is de avond dan al weer voorbij. We zijn benieuwd wie het volgend jaar organiseerd.

We hadden een weekend gereserveerd voor een bezoek aan onze vrienden op de U-V steiger van de Buyshaven in Enkhuizen. Het weerzien was ronduit geweldig, soms zelfs even emotioneel, dit zijn de mensen die we het liefst dicht bij ons hebben en mee zouden willen nemen op onze reis. We hebben zo veel met elkaar gemeen en te bespreken dat twee dagen eigenlijk veel te kort is. Maar ja de meeste werken nog, dus op maandag gaan zij weer aan het werk. We waren uitgenodigd om bij Otto en Margreet op de boot te blijven slapen. Nadat we ons hadden geinstalleerd en iedereen hadden begroet en geknuffeld, werd het tijd voor de koffie en de thee. Bij Otto en Margreet is op hun Contest 48 meer dan voldoende ruimte om met z’n allen te zitten. Aan het einde van de middag verplaatsten we ons naar het verenigingsgebouwtje dat op het terrein van de jachthaven staat. Hier staan tafels, stoelen en een aantal barbeques. We waren niet de enigen met dit idee, alle tafels en barbeques waren bezet. Omdat wij een grote barbeque in gebruik hadden, deelden wij deze met een Duits echtpaar met kinderen. De hoge temperaturen nodigde uit om ’s-avonds lang buiten te blijven zitten en gezeillig te eten, te borrelen en natuurlijk het belangrijkste van alles, vele verhalen en ervaringen met elkaar te delen. Natuurlijk ontbraken ook dit jaar de sterke verhalen en de komische leermomenten niet. Zo’n avond vliegt voorbij en voor je het weet is het tijd om naar bed te gaan. De volgende dag ging het echter gewoon weer verder, dit maal echter zonder de benodigde alcoholische drankjes maar met liters koffie en thee. We hebben altijd meer dan voldoende gespreksstof met elkaar. Jammer dat de tijd zo snel gaat. Aan het einde van de middag was het helaas weer tijd om afscheid van elkaar te nemen. Misschien volgend jaar wat langer afspreken!? Helaas zijn we vergeten foto's te nemen.

John, de schipper al achter het roer, iemand moet de baas zijn
In de aanloop naar deze vakantie had ik John, de directeur van het bedrijf waar ik heb gewerkt, gemeld dat wij onze vakantie in Nederland zouden houden. Hij had mij uitgenodigd om vrijdag ’s-middags rond lunchtijd langs te komen. Voor John was het de eerste werkdag na zijn vakantie. Hij is, samen met zijn broer, de trotse eigenaar van een mooie sloep. Gezamelijk met Otto en Richard, de twee andere collega’s die gelijk met mij met pensioen zijn gegaan, en Eric, de man die mijn functie binnen het bedrijf heeft overgenomen, hebben we een prachtige tocht gemaakt over de meren en sloten in Noord-Holland.
Hier hebben we nog prachtig zonnig weer
Helaas zat het weer dit keer niet mee, we kregen een ware hoosbui met zelfs hagel over ons heen. Gelukkig was de temperatuur aan de hoge kant zodat we het niet echt koud kregen, want ik was nat tot op mijn huid. Aan het einde van de dag genoten we van een heerlijk diner in het restaurant dat bij de jachthaven was gelegen. Ook hier weer volop gespreksstof over mijn ervaringen gedurende de reis. Maar wat nog veel leuker was, waren de verhalen over hoe het met het bedrijf gaat en over de medewerkers die er nog steeds werken en de wijzigingen in de organisatie gedurende de afgelopen periode. Ook hier is zo’n middag en avond echter veel te kort om alles met elkaar te kunnen delen.
Na vier weken was het weer tijd om terug te keren naar onze boot. We moesten echter van te voren wel extra bagage bijboeken. We hadden namelijk een parasol gekocht met een doorsneden van 2,5 meter. Deze past precies in onze kuip, zodat we wat meer schaduw hebben. Tot nu toe hadden we deze in de Carieb niet kunnen vinden. Het werd dus wel en dure parasol, maar ja dat ben je zo weer vergeten als je geniet van de schaduw bij 32°C. Verder hadden we veel ingeslagen, veel spullen voor de boot, nieuwe kleding, voedsel waaraan we in de Carieb niet konden komen of alleen tegen exreem hoge prijzen, tandpasta en ga zo maar door. Elke rugzak, koffer of tas werd tot het maximale gewicht gevuld, bij elkaar zo’n 70 kg bagage. Hopelijk komt alles goed en heel aan op de plaats van bestemming. Tijd dus om terug te keren naar onze Ikinoo, ons thuis. Ook dit keer weer met de KLM, wouw wat een service, we denken dat we hieraan wel kunnen wennen, ook al kost het wat meer dan bij de prijsvechters.

Zo stond onze Ikinoo op zijn schilderbeurt te wachten
Eenmaal terug im Curaçao, begon voor ons een periode van hard werken aan onze Ikinoo. We wilde zo snel mogelijk weer het water in. Op de kant is de temperatuur overdag in de schaduw 32°C en koelt het ’s-nachts niet verder af dan 28°C. Binnen in de boot stijgen de temperaturen daardoor overdag richting de 40°C en koelt het ’s-nachts nauwelijks af. Gelukkig hadden we het vieze werk, het reinigen en schuren van de romp, overgelaten aan de mensen van de marina. Bij inspectie van de romp kwam ik wel een aantal plekjes tegen die niet geheel goed waren gedaan, deze heb ik daarom zelf verder bijgewerkt. We hebben de oude antifouling er grotendeels af laten schuren omdat we ervoor gekozen hebben een geheel nieuwe antifouling aan te brengen.
De laatste loodjes
De antifouling die we tot nu toe gebruikte, is hier nergens in de Carieb te verkrijgen. De eerste twee dagen ben ik echter eerst bezig geweest met het roer. Hier was wat corrosie onstaan waardoor de verf en alle lagen daaronder eraf moesten. Nadat ik dit, op de vier bewuste plekken, had kaal geslepen en geschuurd ben ik deze plekken opnieuw gaan opzetten. Eerst drie lagen 2-componenten epoxy primer, waarna ik het geheel weer glad kon schuren. Vervolgens een laag onderwater primer van Seajet, een primer die ook toepasbaar is  voor aluminium schepen. Hiermee heb ik, na het poetsen, ook de rest van het onderwaterschip geverfd omdat daarmee het restant van de oude antifouling goed geconcerveerd wordt. Vervolgens heb ik het bovenwaterschip grondig schoongemaakt en gepoets met harde was. Een hele zware klus bij deze temperaturen, ik voelde mij soms de “karate kid”, was erop aanbrengen, inwrijven en daarna weer uitwrijven totdat de romp je tegemoet blonk. Het eindresultaat mocht gezien worden, alsof onze Ikinoo net was gespoten. Nadat alles dus in de onderwaterprimer was geschilderd en het geheel was gedroogd, hebben we drie lagen nieuwe anti fouling aangebracht. Zoals eerder gemeld hebben we besloten een geheel nieuw systeem aan te brengen. Wij hebben daarbij gekozen voor Seajet 038 in een rode kleur.
Klaar om weer te water te gaan, ze glimt weer als een spiegel
Op Internet hadden we van deze antifouling zeer goede testresultaten gevonden. De antifouling is daarbij geschikt voor hout, polyester, staal en aluminum. Wij zijn heel benieuwd naar de resultaten, over een jaar weten we meer. Ik weet trouwens niet of Seajet ook in Nederland verkrijgbaar is en hier toegepast mag worden. Gezien de samenstelling zie ik daarvoor echter geen problemen. Nadat alle anodes weer waren gemonteerd en ook de stempels waren verplaatst zodat ook deze plekken voorzien konder worden van de onderwaterprimer en drie lagen antifouling, was het tijd om onze Ikinoo weer te water te laten. De volgende ochtend was het dan eindelijk zo ver, na negen dagen klussen ging onze Ikinoo opnieuw te water, nadat eerst de Zwerver voor ons te water was gelaten. Zo eindelijk terug in haar element, je voelt het direct aan de temperatuur in de boot, deze daalt direct tot 30°C, aanzienlijk aangenamer.

De natuur direct naast onze Ikinoo, is hij niet prachtig?
Nu moeten jullie niet denken dat we elke dag van ’s-morgens vroeg tot ’s-avonds laat aan het klussen waren. Nadat de boot in de was was gezet, beperkte de werkzaamheden zich tot de ochtend en soms een deel van de middag. De rest van de dag waren we onderweg met onze scooter. Voor de periode op Curaçao hadden wij namelijk een scooter gehuurd, een goedkoop en voldoende snel vervoermiddel op dit eiland. Hierdoor waren we heerlijk mobiel. Zo konden we Sonja’s verjaardag vieren in een uitstekend restaurant met heerlijk bereid eten en een prachtige mooie rode wijn. We bezochten een aantal keren het prachtige Mambo beach en dronken en aten aan het einde van de dag regelmatig wat op een terras in het centrum van Willemstad. Hier was een gezellig restaurant, gerund door Nederlanders, waar men goede witte wijn voor Sonja had en een heerlijk tapbiertje voor mij. Het eten was eenvoudig maar van een prima kwaliteit en soms zelfs verrassend. Zelfs bitterballen, vlammetjes en frikandelen staan op het menu, alsof je op een terras zit in Enkhuizen. We hebben dus voldoende tijd gehad om ook van de omgeving te genieten.

Uitzicht vanuit de grot richting zee
Zodra de Zwerver en de Ikinoo weer in het water lagen, besloten we nog een aantal dagen in de marina te blijven liggen. Dit in plaats van terug te zeilen naar de Spaanse wateren. Dit vonden we niet echt een aantrekkelijk idee. We besloten, samen met Diederik en Nicole van de Zwerver, voor de twee laatste dagen een auto te huren en het eiland te gaan verkennen. Zo toerden we de eerste dag naar de noordkant van het eiland en bezochten we onder andere Boka Tabla en Boka Molsi. Hier is een schitterende grot en zie je de kracht van het water.
Hier zie je de kracht van het water
De dag dat wij daar waren stond er niet echt veel wind, toch voel je de kracht van het water.  Het is prachtig om de natuur hier zo te zien. Aansluitend reden we door naar Dorp Westpunt waar we heerlijk hebben gegeten bij Jaanchie’s, een heerlijk lokaal retaurant met een verrassende keuken en bediening. De baas komt zelf bij je aan tafel zitten en vertelt je wat er die dag op het menu staat. Er is geen menukaart. Hij praat vol liefde over elk gerecht dat in de keuken wordt bereid. Elk gerecht is volgens hem voorzien van veel vitamine L, de vitamine van liefde en aandacht. Het eten is eenvoudig maar daarbij echt heel smaakvol. Een aanrader eerste klas, zeker toen we rekening kregen, hier kun je zelf niet meer voor koken.
Een schitterend vogeltje in de tuin van restaurant Jaanchie's
Onze route vervolgden we met een bezoek aan het strand van de Kleine Knip. Een heerlijk snorkelparadijs, waar het niet overlopen wordt door hordes toeristen. Op de weg terug naar onze boten, bezochten we nog even de baai van Santa Cruz, de plek waar we een paar dagen later naar toe zouden zeilen om op het anker hier te overnachten. Hierdoor wordt de tocht naar Aruba in tweeen gedeeld en zijn ze overdag goed te behappen. De volgende dag starte we gezamenlijk met het uitklaren. Dit ging dit keer heel snel, zeker omdat we nu alles met de auto deden. Bij het inklaren deed ik alles te voet. Rond koffietijd was de administratie achter de rug. Tijd om koffie te gaan drinken bij museum Kurá Hulanda.
De ingang van het museum
Dit is een museum gecombineerd met een zeer luxieus hotel, werkelijk een prachtige locatie. Na een wandeling door de straatjes van het hotel, anex museum, reden we naar een restaurant aan de kust voor een heerlijke lunch. Als afsluiting hebben we nog volop boodschappen gedaan, zodat we voorlopig weer vooruit konden. Tijd om verder te zeilen naar Aruba, het eiland dat de meeste zeilers overslaan, maar ook het eiland dat ons blij verraste.


 
Een sfeerimpressive van 2 dagen touren over het eiland


woensdag 1 augustus 2018

Bonaire


De vlag van Bonaire
Bonaire, het eerste eiland van de drie ABC-eilanden die we gaan aandoen op onze reis. Het eiland met voor ons hoogte- en dieptepunten, maar daarover later meer. Ook het eiland waar je het gevoel weer krijgt van, ik ben in Nederland. In de winkels kun je werkelijk alles krijgen wat je nodig hebt, de mensen in Nederland hebben geen idee in wat voor luxe zij leven. Ook het eiland voor duikers en mensen die van snorkelen houden, je zwemt in één groot aquarium. Maar nu eerst terug naar het begin.
Bij het verlaten van de eilandengroep Los Roques, hadden wij ervoor gekozen de overtocht ’s-nachts te maken met uitgeschakelde verlichting en met ons AIS-systeem op uitluisteren. In die stand zie je schepen met ingeschakelde AIS-transponders wel, maar zij zien jou niet. Dit alles om een veilige overtocht naar Bonaire te optimaliseren. In dit deel van het Caraïbisch gebied worden zeiljachten af en toe overvallen door snelle motorbootjes vanuit Venezuela, bittere armoede is hiervan de hoofdoorzaak. In de vroege ochtend zien we Bonaire aan de horizon verschijnen. Niet veel later passeren we de zuidpunt van Bonaire en zien we de grote kraanconstructie staan waarmee zout wordt geladen in zeeschepen. Het gaat hard nu we halve wind richting onze eindbestemming zeilen. Op een kwart mijl afstand van de ankerplaats, nemen we de zeilen weg en varen het laatste deel op de motor. Alle jachten liggen hier langs de kust aan moorings.
Onze Ikinoo op de ligplaats aan de mooring bij Bonaire
Totaal zijn er 42 moorings waarvan je, tegen betaling, gebruik kunt maken. Wij zijn naar het eerste zeiljacht toe gevaren en passeren nu alle jachten op zoek naar een vrije mooring. De Zwerver, die net iets eerder aankwam, heeft er reeds één gevonden. Ook wij hebben geluk, de één na laatste mooring is vrij. Een paar minuten later liggen we vast. Wel raakte ik tijdens deze actie onze pikhaak kwijt waardoor ik, na snel mijn kleren te hebben uitgetrokken, te water moest om hem op te halen. Zo liggen we dus vroeg in de ochtend al netjes vast en is het zweet al weer afgespoeld. Later in de week kwamen we tot ontdekking dat we veel geluk hebben gehad met het feit dat we direct een vrije mooring vonden. Veel jachten die na ons kwamen moesten soms dagen wachten in de jachthaven, voordat er een mooring vrij kwam. Door het turbulente orkaanseizoen van 2017 zien een aantal verzekeraars Grenada en St. Maarten niet meer als een veilige plek tegen orkanen. Hierdoor zijn meer jachten richting de ABC-eilanden en Trinidad vertrokken

De natuur rond Bonaire kent vele gezichten, wat te denken van deze krab
’s-Middags ga ik met onze bijboot naar de wal om in te klaren bij het douanekantoor. Als je langs de boulevard loopt en deze blijft volgen, kom je het kantoor vanzelf tegen. Onderweg ontmoet ik goede vrienden die mij de weg wijzen en mij tevens trakteren op een heerlijk schepijsje. Zo lekker heb ik het in maanden niet gegeten. Zoals te verwachten, bij een door Nederlanders gerunde organisatie, is het inklaren zeer snel geregeld zonder dat er kosten aan zijn verbonden. Nadat beide paspoorten zijn gestempeld, ga ik terug naar de Ikinoo, tijd om wat uit te rusten en de omgeving te verkennen. Een dag later heb ik voor Sonja haar fiets uit het vooronder gehaald. Zo kunnen we gezamenlijk op verkenning langs de diverse winkels. Van vrienden, die hier al bijna een maand zijn, hebben we een kaartje van het eiland gekregen waarop zij voor ons de belangrijkste bezienswaardigheden en winkels hebben aangekruist. Met een rugzak vol vers fruit en groente keerden we terug naar de Ikinoo. Wat een luxe dat ze hier een AH-winkel hebben, werkelijk alles wat je in Nederland kunt kopen is ook hier verkrijgbaar. Het verschil zit hem in de prijs, alles is hier twee keer zo duur. We zeuren niet, we zijn al lang blij met deze luxe.

Flamingo's in ruststand
Omdat onze laptop in Los Roques definitief de geest heeft gegeven, zijn we op zoek gegaan naar een bedrijf die onze PC kon nakijken. Nadat we deze hadden ingeleverd, hoorden we na twee dagen en $40,00 armer dat hij echt was overleden. De ventilator voor de koeling had het begeven waardoor de processor te heet was geworden. Het blijkt een veelvuldig voorkomend probleem te zijn bij PC’s die op zee gebruikt worden. De zilte lucht werkt hier niet echt in zijn voordeel. Tijd dus voor een nieuwe laptop. Dit keer heb ik er voor gekozen maar niet meer te investeren in een dure PC maar één van de goedkoopste aan te schaffen. Na twee jaar is de kans groot dat ook deze de geest geeft.
Onderweg op de scooter
Het volgende punt op onze lijst is de bezichtiging van het eiland. Samen met Nicole en Diederik van de Zwerver hebben we het plan opgevat om dit over twee dagen te verspreiden. Veel groter is Bonaire niet. De eerste dag met de scooter naar de zuidkant van het eiland en de tweede dag met een 4 wheel drive naar het Washington Slagbaai National Park aan de noordkant van het eiland. Voor het huren van een scooter hadden we al snel een goed adres gevonden. Bij deze winkel stonden buiten veel scooters te koop en te huur aangeboden. Ze zagen er allemaal prima onderhouden uit, dus geen oude meuk. Ook de prijzen vielen ons mee, voor $26,00 per scooter waren we een dag onder de pannen. Voor de auto zijn we wat meer bedrijven af geweest. Bij het laatste bedrijf attendeerde men ons op het gegeven dat als wij door het Washington Slagbaai National Park wilde rijden, we een 4 wheel drive moesten huren, anders kom je er niet binnen. Ook hier vielen de kosten, $58,00 voor één dag huren, ons mee. Zo was de bezichtiging van het eiland voor de komende week gepland.
Een kleine murene, helaas voor hem op het droge
De dag van het bezichtigen van de zuidkant van het eiland, stonden we om 09:00 uur al bij het scooter verhuurbedrijf. Nadat alle formaliteiten waren voldaan, stapten we op de scooter en vertrokken we richting de kustweg die ons rond de gehele zuidkant van het eiland voerde.
Een beet van zelfs een kleine murene kan lelijk aankomen
Bij
één van onze tussenstops troffen we een murene aan die, door het terugtrekkende water, de zee niet meer kon bereiken. Diederik hielp het dier door hem op te tillen en naar de zee te dragen. Als dank beet de murene in zijn hand, jammer, stank voor dank noemen we dat. Bij de volgende stop hebben we de slavenhuisjes bekeken. Deze zijn veel jonger dan de meeste mensen denken, ze zijn namelijk pas rond 1840 gebouwd voor het onderbrengen van de slaven. De meeste slaven woonden in die tijd namelijk rond Rincon, de eerste hoofdstad van dit eiland.
Slavenhuisjes langs de kust
Vanaf Rincon was het echter 10 uur lopen naar de zoutvlaktes waar de slaven te werk waren gesteld. Zodoende heeft men deze slavenhuisjes gebouwd zodat de beschikbare tijd beter benut kon worden. Ook nu nog zie je de verschillende locaties waar deze huisjes zijn gebouwd. Wij hebben een locatie bezocht waar de huisjes wit waren en een locatie waar de uisjes oranje waren. Daarnaast vind je langs deze kust vier obelisken die verschillend van kleur zijn. Elke kleur stond voor een andere kwaliteit van zeezout.
Een van de vier obelisken langs de kust
Zo konden in het verleden de schippers, die zeezout kwam halen, vanuit zee zien waar zij voor anker moesten om de door hem benodigde kwaliteit zeezout op te halen. Met kleine roeibootjes werden vervolgens de zakken met zout vanaf de kust naar de voor anker liggende schepen gebracht. Als we verder rijden komen we langs het Lac Cai, een ondiepe baai. Op een klein schiereiland tref je hier resorts en restaurants aan. Tevens is er een windsurfschool. Nadat we hier hadden geluncht, namen we nog even een “duik” in het ondiepe water. Je kunt hier vanaf het restaurant door het ondiepe water wandelen. Dit deel wordt beschermd door een rif waarachter het dus rustig en ondiep is. Als je geluk hebt zie je hier roggen zwemmen. Ook de surfschool maakt gebruik van dit ondiepe water zodat je makkelijk op je surfboard kunt stappen. Na de lunch en het pootje baden, hebben we koers gezet naar de lagune aan de oostkant van Bonaire. Dit bleek enigszins tegen te vallen.
Een van de slavenhuisjes, duidelijk is te zien dat ze niet echt groot waren. In dit huisje sliepen 10 slaven.
Op de weg terug zijn we de nieuwe laptop gaan kopen. Net voor 17:00 uur stonden beide scooters weer bij het verhuurbedrijf. Met een lekker hapje en drankje hebben we, in een restaurantje langs de boulevard, deze dag afgesloten. We hebben ons voorgenomen vaker een scooter te huren. Bij deze temperaturen is dit toch wel een fijn vervoermiddel.
Aankomst bij de rotstekeningen
Voor de auto moest Diederik eerst naar de luchthaven. De service is echter prima, hij wordt bij de steiger waar zijn bijboot ligt aangemeerd opgehaald en ’s-avonds ook weer terug gebracht. Nadat we de auto hadden opgehaald, reden we dwars door het eiland naar de oostkust van het eiland. Hier is nog een locatie waar oude grottekeningen zijn te vinden. Op zich erg interessant en mooi, om ze echter te fotograferen is het wat minder omdat men de tekeningen met tralies heeft afgeschermd.
Een deel van de rotstekeningen beschermt door tralies tegen vandalen
Aansluitend reden we naar de ingang van het Washington Slagbaai National Park. Nadat we het entreegeld hadden voldaan, ging het rustig rijdend het park in. Het park is ruim 6.000 hectare groot, te groot dus om wandelend te doen. Men heeft hier twee routes die je kunt rijden, de langste is daarbij het meest interessante van de twee omdat deze de gehele kustlijn volgt. Je rijd in bergachtig terrein met cactusbossen, alo
ëvelden, zoutmeren, zandduinen en bijzondere planten en dieren.  Onderweg troffen wij diverse malen flamigo’s aan, maar ook wilde geiten, ezels, vele soorten hagedissen en leguanen.
Een volwassen leguaan op zoek naar voedsel
Werkelijk een prachtige natuur. Toen wij er waren was het de droge tijd, veel is er dus dor en de meertjes zijn opgedroogd dan wel veel kleiner. Tijdens het regenseizoen zullen de meren zich en veranderd het landschap in een bloeiende en groene vlakte. Helaas was het bij ons droog en dor, maar dan nog steeds indrukwekkend. Aan de westkust zijn nog wat strandjes waar je heerlijk kunt snorkelen en zwemmen. Omdat het hier zo rustig is tref je hier vele vissoorten aan en mooi koraal, je kijkt je ogen uit.
Een schitterende roofvogel poseerde voor ons op de terugweg naar de uitgang van het park
Aan het einde van de middag waren we weer terug aan het begin. Hier is nog een klein museumpje waarin de geschiedenis van het park uit de doeken wordt gedaan. Dit park is zeker een aanrader voor wie Bonaire bezoekt.
Flamingo's het visitekaartje van Bonaire
De rest van de periode op Bonaire hebben we het heel rustig aan gedaan. We hebben wat kleine klusjes gedaan op onze Ikinoo, waaronder het maken van een spruit voor het ontlasten van de ankerketting. Deze spruit bevestig je om de beide kikkers aan de voorzijde van de boot en aan de ketting, waarna je wat meer ketting geeft zodat de spanning op de spruit komt te staan en de ankerlier wordt ontlast. Voor het opvangen van schokken is de spruit voorzien van een zware “snubber”. Dit bevalt ons uitstekend en is eenvoudig aan te brengen en opnieuw te verwijderen bij het verlaten van de ankerplek. Tevens hebben we, met een groep Nederlanders gezamelijk gebarbequed op de steiger en zijn we bij een restaurant wezen eten waar het op bepaalde dagen goedkoper was dan normaal, in dit geval waren alle hamburgers voor een sterk gereduceerde prijs.
De gezamenlijke barbeque op de dinky aanlegsteiger
Vooral de barbeques waren erg gezellig.
Zo hebben we nog een mooie tijd op Bonaire gehad, met vele snorkel tripjes en waarbij er elke week wel weer een Nederlands onderonsje werd geregeld. Dit was vooral voor de sociale contacten ideaal, iedere week waren er nieuwe gezichten van zeilers die waren aangekomen.  Steeds meer boten vertrokken echter ook richting Curaçao, zo ook onze vrienden met de Zwerver. Na voldoende boodschappen te hebben ingeslagen, de watertanks te hebben gevuld en alles weer te hebben opgeruimd, werd het tijd om Bonaire te verlaten. Op naar Curaçao, ons tweede eiland en het eiland waar de Ikinoo op de kant gaat voor groot onderhoud.

zondag 1 juli 2018

Los Roques

De grootste verrassing van dit seizoen, wauw wat een prachtig zeilgebied en wat een schitterende natuur. Los Roques is een eilandengroep welke bij Venezuela behoord. Het hoofd eiland, Gran Roque, ligt ongeveer 80 nm uit de kust van Venezuela. De eilandengroep is dan ook een geliefde plaats voor de welgestelden uit dat land. Deze komen per vliegtuigje, per helikopter of met hun eigen motorjacht. Wij zijn er met onze Ikinoo vanaf St. Lucia naar toe gezeild. Omdat Sonja van een ander Nederlands zeiljacht zeer positieve berichten had gehoord, zagen we dit als een mooie tussenstop richting de ABC-eilanden. De grote massa laat deze eilandengroep links liggen omdat het onbekende onbemind maakt en het is Venezuela. Jammer want Los Roques moet je echt gezien hebben. Wij vinden dit het mooiste plekje van het afgelopen seizoen, dus zeker niet overslaan. Hieronder de beschrijving van de eilanden die wij hebben bezocht en onze ervaringen met de meest vriendelijke mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen.

Overzicht over de ankerplek met 9 zeiljachten
Vanaf St. Lucia zijn wij in 2 dagen en 14 uur naar Gran Roque, het hoofdeiland van Los Roques gezeild. Bij aankomst in het donker zagen wij diverse boten voor anker liggen zodat het redelijk eenvoudig was de ankerplek te vinden. De volgende ochtend blijken we met 9 jachten voor anker te liggen. Het inklaren is wel even een dingetje, op de internet hadden we gelezen in welke volgorde we de diverse instanties moesten aflopen. Totaal moet je langs 6 verschillende adressen. De opgegeven volgorde was echter niet juist. Wat wel de goede volgorde is? Wij weten het niet, rondvraag bij anderen leverde steeds weer een ander resultaat op. Blijkbaar husselen ze elke dag de instanties in een hoge hoed door elkaar en wordt de volgorde voor die dag vastgelegd. Taak is dat je alle instanties afloopt en de benodigde stempeltjes en papieren verzameld, de volgorde maakt voor ons niets uit, het kost je gewoon 4 uur en de benodigde dollars.
Het gebouwtje van de coast guard
Tip 1: Let op, bij de coast guard hebben wij betaald, dat is echter helemaal niet gebruikelijk. Van anderen hebben wij vernomen dat zij dit hebben geweigerd en dat men dat prima vond. Het verdwijnt dus gewoon in eigen zak. Dit is tijdens ons bezoek echt het enige minpuntje geweest wat wij hebben ervaren.
Tip 2: Het hele gebied is een beschermd natuurgebied waarvoor je moet betalen om er te mogen zijn en te varen. De kosten hiervoor worden je berekend in de plaatselijk munteenheid, de Venezolaanse Bolivar. Ze vinden het prima als je in dollars betaald.
De surfshop annex bar waar men je graag helpt met betalen
Doe dit echter niet, je krijgt een hele slechte wisselkoers. Er tegenover is een surfshop, annex bar, die graag voor jou betaald in Bolivar. Je betaald hen dan terug in dollars. Ondanks dat de wisselkoers dan nog niet optimaal is, scheelt echt tientallen dollars. Tot zo ver het inklaren.
Tip 3: Wat betreft het boodschappen doen. Op het hoofdeiland vind je echt alles wat je nodig hebt voor de eerste levensbehoeften. Verse groenten en fruit vind je echter nauwelijks. Let echter wel goed op. Elke vrijdag komt er een schip aan met nieuwe goederen en vers eten. Het is dus opletten geblazen.
De enige locale supermercado met de steekwagentes waarmee een ieder
hier rondrijd om zijn boodschappen te verzamelen en gasttanks te vervoeren
Als de boot vroeg komt, liggen de verse artikelen ’s-middags al in de supermercado. Is hij echter laat, zorg dan dat je zaterdag vroeg bij de winkel bent anders zijn de voorraden voor die week al weer op. Boodschappen doen is echt een hele leuke ervaring, iedereen doet zijn inkopen voor die week, dus ook de eigenaren van de locale posada's. Wij hadden het geluk dat een dame, die achter ons in de rij stond, onze boodschappen in Bolivars wilde betalen. Na een optelsommetje en omrekening moesten wij haar
$ 1,46 betalen voor een grote zak vol met fruit en groenten, onze voorraden voor een hele week. We hebben haar $ 2,00 gegeven omdat we geen kleingeld hadden. Zo is het een echte win-win situatie.
Ons tafeltje voor het diner op het strand
In Gran Roque vind je overal restaurantjes, souvenier winkeltjes en natuurlijk surf- en kitsshops. Dat laatste wordt hier heel veel gedaan. Wij spraken Duitsers die speciaal voor het kite-surfen hier naar toe waren gekomen. Het hoofdeiland heeft een vliegveld voor de verbinding met het vasteland. Elke dag komen en gaan er diverse kleine vliegtuigjes. Op jaarbasis komen er ongeveer 54.000 toeristen. Er zijn dan ook voldoende lodges om al die mensen te huisvesten. Wij hebben er diverse van binnen gezien. De een is nog mooier dan de ander. Bij één posada kregen we zelfs een gratis glas meloensap aangeboden en mochten we gebruik maken van hun Wifi netwerk. Voor Wifi ben je hier namelijk afhankelijk van de restaurantjes, er is verder geen mogelijkheid om zelf een abonnement af te sluiten.
Uitzicht over Gran Roque met het enige dorpje

Vanaf het hoofdeiland gaan er elke dag taxiboten naar de andere eilanden. Dus veel toeristen zie je ’s-morgens met een watertaxi vertrekken voor het kite-surfen, of om te duiken of om zomaar ergens anders te zwemmen en te zonnen. Het eiland is overdag dan ook verlaten. Aan het einde van de dag keert iedereen weer terug. ’s-Avonds is het dan ook gezellig bij alle restaurantjes en barretjes.

De vuurtoren naar Nederlands ontwerp
Ook biedt het eiland de mogelijkheid tot het maken van een leuke wandeling. Er is een wandelpad naar een van de heuvels op het eiland, vanwaar je een schitterend uitzicht hebt over het eiland en de andere eilanden, mits het zicht goed is natuurlijk. Op één van die heuvels staat zelfs een heuse vuurtoren die momenteel gerestaureerd wordt. De vuurtoren is van een Nederlandse ontwerper en is hier in de 19e eeuw gebouwd. Wat wij ervan zagen is dat de restauratie waarschijnlijk al vele jaren onderweg was en het ook nog wel enige tijd zal duren voordat deze weer operationeel is. De stellage er omheen was zwaar verroest, zo niet levensgevaarlijk. Men was bezig deze heel voorzichtig uit elkaar te halen.
Na enkele dagen te hebben doorgebracht op het hoofdeiland zijn wij op de motor naar het volgende eiland gevaren, een afstand van zo’n 2-3 nm. Het eiland Francisky is onbewoond. Wel is er een klein restaurantje wat sommige dagen open is voor de lunch. Toen wij aankwamen was men net gesloten en bezig alles schoon te maken en op te ruimen.
Het restaurantje op Francisky
Ook het argument dat wij helemaal vanuit Nederland waren komen zeilen om hier een biertje te drinken kon hen niet vermurwen. Ook de volgende dag bleef het gesloten, waarschijnlijk waren er die dag te weinig toeristen die het eilandje bezochten. Francisky is een atol waarbij je om op de ankerplek te komen je een zeer smalle passage met een maximale diepte van 3,2 meter moet passeren. Links en rechts bevindt zich het koraalrif. Wij deden dit op het oog omdat we de elektronische kaart niet vertrouwde. Toen we eenmaal binnen waren bleek de track rakelings langs een ondiepte te gaan. Dus eyeball navigatie is hier een must. Als je eenmaal binnen bent vaar je naar het strand toe, gooit je anker uit en je ligt in het paradijs. Wij zijn hier een aantal dagen gebleven omdat we er geen genoeg van konden krijgen.
De Ikinoo voor anker bij Crasky
Het volgende eilandje wat we bezochten was Crasky, een lang gerekt eiland met schitterende zandstranden. Hier lagen we met 4 boten, waarvan er de volgende ochtend direct al één vertrokken was. Vooral de motorjachten worden hier veel gebruikt om mee te vissen of als verblijfplaats gedurende de vakantie op de eilanden. De meeste zijn dan ook huur of charter schepen. De ankerplaats van Crasky is heel erg open zonder obstakels onder water. Je vaart naar het strand toe totdat je 3-4 meter water hebt en gooit daar je anker uit. Om naar het strand te gaan heb je dan wel je dinky nodig.
De beide dinky's op het strand van het eiland Crasky
Op het strand aangekomen troffen wij een zonnetent aan met ligbedden en spullen om op het strand een spelletje te doen. Echter geen beheerder of iets dergelijks, helemaal niemand hebben wij gezien. Wel zijn de vogels hier brutaal, ze maken met enige regelmaat gebruik van onze dinky, met als gevolg dat je deze een aantal keren per week moet schoonmaken.







Bezoek van een schitterende meeuw
Op de weerkaart die wij via de SSB hebben binnen gehaald, zien we dat het weer over een aantal dagen gaat veranderen, er komt veel wind aan. Wij besluiten dan ook dat wij nog naar het eilandje Lanky gaan en de andere eilanden over te slaan. Met alleen de Yankee op zeilen we rustig met 4-5 kn naar onze volgende bestemming. Lanky is opnieuw een atol met een smalle maar wel wat dieper ingang. Eenmaal binnen het atol, varen we naar het strand toe en gooien ons anker uit in 6 meter water. Wij hebben de dinky achter onze Ikinoo aan gesleept, zodat het een kwestie is van de spullen om te snorkelen pakken en naar de ondieper gedeeltes varen om daar te kunnen snorkelen. Als we éénmaal in het water liggen worden we omringt door een school vissen met een grootte van 40-60 cm. Enkele honderden zwemmen er om ons heen, heel indrukwekkend, vooral ook omdat ze niet bang voor ons zijn en dus heel dichtbij komen. We liggen hier met opnieuw 4 boten. De volgende dag blijven wij hier liggen omdat we om 17:00 uur LT vertrekken naar Bonaire. De overige eilandjes laten we helaas links liggen omdat het weer veranderd. Aan het einde van de middag komt er nog een vissersbootje langs met de vraag of dat we koekjes hebben. Wij hebben nog een geruime voorraad zodat we besluiten hun een pak met 2 rollen biscuit te geven. Ze zijn ons heel dankbaar. Als we hen vervolgens ook nog een pakje sigaretten geven kan hun dag niet meer kapot. Ze ragen of dat wij verse vis willen hebben. Wij bedanken hiervoor omdat we de komende nacht naar Bonaire zeilen en we de vis niet lang kunnen bewaren bij deze temperaturen.
De Ikinoo en de Zwerver gebroedelijk naast elkaar op mooie een ankerplek
We hebben wat tijd om de indrukken van de afgelopen dagen te verwerken, hoe mooi waren al die eilanden en er zijn er nog diverse om te ontdekken. Wie weet volgende seizoen.Dan is het zo ver, om 17:00 uur halen wij het anker op, hijsen de zeilen en gaan op weg naar Bonaire. Op advies van eerdere zeilers hebben wij, in verband met mogelijke piraterij, deze keer ons AIS-systeem op uitluisteren staan. Wij zien anderen dus wel, maar zij zien ons niet. Tevens laten we gedurende de gehele nacht de navigatieverlichting uit. Beter voorkomen dan genezen is het advies. We zeilen met 2 riffen in het zeil en de kotterfok te loeferd, dat is de eerste keer dat we deze zeilvoering voeren. Vooral gedurende de nacht wordt er wind tot 30 kn voorspeld. Omdat wij geen zin hebben om gedurende de nacht de zeilvoering aan te passen varen we dus heel behoudend. De snelheid blijft echter continu tussen de 6-8 kn, wat wil een mens nog meer. Nadat we bij Bonaire het zuidelijke Lacre Punt zijn gepasseerd, verleggen we onze koers naar het noordwesten. Met de verrekijker zien we diverse schepen al aan de moorings liggen. Nadat we de zeilen hebben gestreken zoeken wij een vrije mooring. Wij varen alle zeilschepen langs en vinden uiteindelijk een vrije mooring, de
één naar laatste van de 42 geplaatste moorings. De wind gedurende de nacht is ons meegevallen, we zijn niet boven de 28 kn uitgekomen. Tijd om Bonaire te gaan verkennen en om in te klaren.

Een impressive van Los Roques
Los Roques is ons prima bevallen en is zeker een aanrader voor die mensen die vanuit de Caribische archipel naar de ABC-eilanden varen om daar het orkaan seizoen door te brengen. Bij ons staat dit bezoek heel hoog in de favoriete bestemmingen.

zaterdag 2 juni 2018

Naar Los Roques dag 3

Als ik uit mijn 2e slaapperiode wakker wordt, een onrustige periode omdat ik tot twee keer toe mijn bed uit moest om de Ikinoo weer op koers te brengen, begint de wind wat af te nemen naar 18-22 kn. We bespreken gezamenlijk wat de strategie wordt voor de komende 24 uur. Gaan we op de rem staan zodat we donderdagmorgen bij daglicht aankomen of laten we de Ikinoo gaan en komen we in het donker aan. We kiezen voor het laatste, mede omdat het volle maan is en de ankerplek open en goed bereikbaar is. Het blijft prachtig zeilweer deze dag. De voorspelling dat in de loop van de middag de wind verder zou toenemen naar 28 kn komt niet helemaal uit. De wind komt niet verder dan vlagen tot 25 kn. Als het donker wordt komt na verloop van tijd de maan op, er zijn geen wolken zodat we een uitstekend zicht hebben. Pas heel laat zie je de archipel voor je opdoemen omdat er weinig achtergrondverlichting is en de maan nog in onze rug staat. Zo varen we in het donker bij volle maan aan de noordzijde van het eiland Gran Roque voorbij. Eenmaal voorbij het eiland wijzigen we de koers naar het zuidoosten richting onze ankerplek. Als snel ziet Sonja de ankerlichten van ander boten voor ons opdoemen. We sluiten aan en gooien ons anker uit op een diepte van 5 meter. We liggen direct bij de eerste poging al zo vast als een huis. Tijd voor ons ankerbiertje.

Positie : 11°56.852' N 066°40.987' W
Tijd : 23:00 UTC
Dag afstand : 97 Nm
Nog te varen : 0 Nm

woensdag 30 mei 2018

Naar Los Roques dag 2

Voor het eerst weer een verhaal geschreven voor ons blog en deze verstuurd per SSB-radio, zie dag 1. Ik ben altijd weer blij als alle techniek aan boord werkt en doet waarvoor het bedoeld is. Vanmorgen eerst gezamenlijk thee en koffie gedronken waarbij ik ook mijn ontbijt nuttig. Sonja heeft dit al achter haar kiezen omdat zij al vanaf 06:00 uur LT wakker is Na het eten en de benodigde administratie, gooi ik de hengel uit. Het wordt tijd dat er vis op het menu komt te staan. Het is wat lastig vissen omdat er continu van die grote velden met zeeplanten komt langsdrijven. Toch maar eens uitzoeken waar deze vandaan komen en hoe ze heten. Ook de windvaan vraagt vandaag weer de benodigde aandacht omdat er troep achter het blad blijft hangen. We hebben de gehele dag een mooie wind staan die langzaam maar zeker iets toeneemt De wind is nu continu tussen de 16-22 kn. Dan opeens begint de molen te ratelen, we hebben beet. Snel pak ik de hengel, sla de vis aan en begin het gevecht om hem binnen te halen. Het is een mooie Dorade, helaas lukt het mij niet om hem naast de boot te krijgen. Op het laatste moment weet hij zich los te maken. Zouden de haken te klein zijn? Nog geen paar uur later gebeurd het zelfde nog een keer. Vis wordt voor vandaag van het menu geschrapt. Het wordt voor de tweede dag op rij hutspot met gebakken spekjes, ook heel erg lekker. In de loop van de avond neemt de wind verder toe, de meter tikt met enige regelmaat de 25 kn aan met uitschieters naar 28 kn. Tot twee keer toe besluit ik de Yankee wat te reven zodat we niet steeds in die vlagen oploeven. Al snel is het dan weer comfortabel aan boord. De nacht verloopt verder rustig, behalve dan als we door een wat grotere golf worden opgepakt en een slinger krijgen, ha, ha, ha.

Positie : 12°33.528' N 065°19.483' W
Tijd : 12:00 UTC
Dag afstand : 147 Nm
Nog te varen : 97 Nm

dinsdag 29 mei 2018

Naar Los Roques dag 1

Het is tijd om een veilig heenkomen te gaan zoeken voor het orkaanseizoen van 2018. Wij hebben dit jaar gekozen voor Curaçao als verblijfplaats. Maar voordat we daar aankomen gaan we eerst naar Los Roques, een eilandengroep onder de kust van Venezuela. Nadat we hebben uitgeklaard en terug zijn op de boot, rest ons niets anders dan een laatste controle van onze Ikinoo. Om 09:15 LT halen we het anker op en kiezen het ruime sop op weg naar Los Roques, een afstand van hemelsbreed 356 nm. Als de zeilen zijn gehesen, we plaatsen direct het 1e rif, trekt de wind direct aan tot 25 kn. Dat duurt helaas niet zo lang en reeds na 1 uur zeilen hebben we niet meer dan 5-8 kn wind. We moeten eerst uit de luwte van het eiland komen. Na een aantal uren gezeild te hebben met snelheden onder de 3 kn, komt dan eindelijk de wind. In het begin 10-14 kn, later toenemend naar 16-22 kn. Het gaat lekker. Gelukkig start de computer na verloop van tijd op zodat we hier weer gebruik van kunnen maken. Aan het einde van de middag worden we bezocht door een grote groep dolfijnen, ze blijven zeker een half uur met ons meezwemmen. Tegen de avond besluiten we het 2e rif te plaatsen, ondanks het feit dat het niet echt hard waait. We zien echter veel buien om ons heen waaruit zelfs een windhoos is waar te nemen. We hebben wel veel last van de drijvende zeeplanten. Menigmaal doet de windpilot het niet meer omdat er te veel troep aan het roerblad zit, zelfs het roerblad blijft niet verticaal staan. Zo zijn we dus de gehele dag en nacht bezig om de windpilot operationeel te houden. De nachtdiensten beginnen daardoor wat rommelig, maar als snel hebben we ons ritme van 3 uur op en 3 uur af te pakken. Het is volle maan, dus hebben we 's-nachts een heel goed zicht. Eén keer krijgen we een bui over waardoor de Ikinoo tijdelijk een andere koers vaart. Maar na een uurtje pikken we automatisch weer onze oude koers op. De nacht verloopt verder rustig met een gemiddelde snelheid van zo'n 5,0 kn.

Positie : 13°24.330' N 062°43.670' W
Tijd : 12:00 UTC
Dag afstand : 112 Nm
Nog te varen : 244 Nm

zondag 27 mei 2018

Op naar het zuiden


Op naar het zuiden, het is tijd om een goede plek met onze Ikinoo op te gaan zoeken vanwege het naderende orkaanseizoen. We hebben er voor gekozen om dit niet op het allerlaatste moment te doen. We gaan niet verder noordelijk maar zeilen terug via Guadeloupe, Ils de Saintes, Dominica, waar een Jazz festival wordt gehouden, Martinique en St. Lucia. Vanaf daar steken we over naar Los Roques in Venezuela. Maar nu eerst het verhaal tot aan de oversteek. Een verhaal van veel wind, wisselvallig weer, maar vooral van veel plezier in ons dagelijks leven.
Onze ligplaats bij Anse Deshais
De tocht van Jolly Harbour op Antigua naar Anse Deshais op de Guadeloupe is er een met een heel speciaal einde. Het was echt zo’n dag met wisselvallig weer, wind van 5-29 kn en veel buien, waarbij vooral in de buien veel wind zat. Tussen de buien door hebben we 5-18 kn wind, in de buien soms 29 kn. Eenmaal regende het zo hard dat ik werkelijk geen droge draad meer aan mijn lichaam had, gelukkig is het hier niet koud en zijn mijn kleren ook zo weer droog, dus dat geeft geen enkel probleem. Na een van die buien zakte de wind tot onder de 5 kn met daarbij nog steeds de golven van de periode met wind. We besluiten om de motor te starten, niet dus, je hoorde wel een klik maar verder helemaal niets, de startmotor doet het niet of zit vast. Na dit een aantal keren te hebben geprobeerd, bedacht ik dat ik eens had gelezen dat iemand met een hamer een klap op de startmotor had gegeven, waardoor deze daarna wel weer startte. Ik loop naar binnen om dat te gaan doen, als Sonja de startsleutel omdraait en de motor start, een vrouwenhand doet wonderen. Ik ben trots op mijn maatje. We hebben de motor bij laten staan totdat we weer voor anker lagen bij Anse Deshais. Deze baai is zeer beschut en je ligt er heerlijk rustig.
het wandelpad door en langs de beide zijden van de rivier
Omdat het erg druk is ankeren we wat naar achteren om daarna de volgende dag, als een aantal boten is vertrokken, de boot verder naar voren te brengen. Omdat Guadeloupe onder Frankrijk valt is het inklaren dus een een klusje van 5 minuten en het betalen van 3 Euro. Samen met Diederik en Nicole maak ik een wandeling in de bergen. In eerste instantie volgen we een wandelpad, waarna, als het pad is gestopt, de route verder gaat langs en door de rivierbedding. We klauteren over grote rotspartijen en springen over brede waterstroompjes. Het is geen moment saai. Constant moet je goed kijken waar de route verder gaat en soms moet je zelfs even terug als het toch niet de juiste route bleek te zijn. Wat een prachtig wandeltocht, niet ver maar wel inspannend.
De verdwaalde geit, ergens ver weg van de beschaving
Onderweg treffen we zelfs een geit aan die hier waarschijnlijk naar toe is gekomen om te sterven of om te bevallen. Hij is niet bang voor ons en blijft dus rustig liggen. Aan het einde van de route gaat het pad de helling op en kom je uit op een parkeerplaats. Vanaf daar gaat het daarna over asfalt weer terug naar het dorpje en onze dinky’s. Ook moet ik hier weer een steeds terugkerend klusje klaren, namelijk, het halen van water voor de watertank. Op onze Ikinoo hebben wij een tank van 375 liter water waarmee we ruim 30 dagen toe kunnen. Als we echt ons best doen verbruiken we slechts 6 liter per dag, naast de 3 liter die we gebruiken uit de drinkwaterflessen. Met de bijboot vaar ik een aantal keren op en neer naar de waterkraan in de lokale vissershaven. Iedere keer neem ik 90 liter water mee. Na drie keer varen is de tank weer vol, we kunnen weer enige tijd vooruit. De problemen met de startmotor hebben we niet kunnen localiseren, hij start nu weer iedere keer zoals voorheen.
De volgende tocht brengt ons naar een vertrouwd stekje bij Pointe-a-Pitre. Het zeilen langs de kust van Guadeloupe gaat prima. Onderweg meten we 32 kn wind, dat zijn dus opschieters, zodat we nog voor de middag bij Pointe du Vieux Fort zijn, het meest zuidelijke puntje van Guadeloupe. Vanaf daar is het opkruisen tegen de wind in. Ondanks dat we zo scherp mogelijk zeilen, zijn de slagen niet echt effectief. We hebben hier niet alleen de
Reparatie van de kotterfok, hier zijn we de schade nog aan het bekijken
wind tegen, maar tevens de golven en de stroming die hier altijd oost-west staat. Uiteindelijk, na 4 uur opkruisen, draait de wind in ons voordeel en wordt Pointe-a-Pitre bezeild, onze Ikinoo ruikt de stal en vliegt met 6-7 kn richting ons einddoel. Net voordat het donker wordt, liggen we voor anker. De volgende dag is het een weerzien met Edith en Ivo van de Epoxy die hier nog steeds liggen in afwachting van een goed weer plaatje om over te steken naar de Azoren. Het plan is om hier een aantal dagen te blijven en dan door te gaan naar Iles de Saintes. Door onvoorziene omstandigheden wordt het wat langer zodat we tijd hebben om weer wat te klussen. Zoals de meeste zeilers weten stopt dit nooit. Dit keer is de kotterfok aan de beurd. Een deel van de naden bij de schoothoek zijn verteerd. Zodra ik bezig ben met de reparatie, zie ik nog veel meer stukken waar de naden ontbreken. Zo ben ik twee dagen bezig met het herstellen van het zeil. We brengen onze dagen, naast het klussen, door met het huren van een auto, het doen van boodschappen, zwemmen en uit eten gaan. Daarnaast hebben we een wat groter probleem, de laptop start niet elke keer meer op. Soms wordt hij heet en start niet op. Ik vind een adres van iemand die voorstelt om de laptop in zijn geheel opnieuw in te richten. Als ik 2 dagen later terugkom is er echter niets met de laptop gebeurd, hij krijgt de laptop in zijn geheel niet eens opgestart, einde verhaal dus. Dan maar zonder PC verder.
Samen genieten van de mooie omgeving
Wat wij een groter probleem vinden is dat wij ons Blog niet kunnen bijwerken. Dat moet dan later maar weer worden ingehaald. Na een week nemen we opnieuw afscheid van Edith en Ivo en vertrekken naar Iles de Saintes, een prachtige eilanden groep tussen Guadeloupe en Dominica. Het wordt een prachtige zeiltocht met een wind tussen de 15-26 knopen. Vooral aan het einde krijgen we veel wind als er een buienlijn overtrekt waar voor de verandering eens geen regen uit komt maar wel veel wind. Dicht bij de eilanden zijn de golven wat verward, zodat het wat minder comfortabel is aan boord. Eenmaal voorbij de aanloopboei wordt het water en de wind rustiger. Na de zeilen te hebben gestreken vinden we een goede ankerplek achter het eilandje Ilet a Cabrit. Hier ankeren we op 20 meter water. Kenmerkend voor deze eilanden is, dat men alle ankerplekken, met waterdieptes tussen de 4 en de 20 meter, heeft voorzien van moorings. Dit heeft te maken met het feit dat het hier gedurende het seizoen altijd erg druk is. Met het neerleggen van moorings kunnen er meer jachten op de zelfde oppervlakte liggen. Voor een mooring moet je echter wel betalen. Wij gaan net buiten het mooring gebied voor anker, we zijn ten slotte Hollanders niet.
Passe du Sud bij Iles de Saintes
De volgende dag bezoeken we met onze dinky het hoofdeiland en maken een kleine wandeling door het dorpje. Je kunt hier goed zien dat tijdens het hoogseizoen er ook volop dagjesmensen met een ferry worden afgezet, alles is zeer toeristisch en de prijzen zijn aan de hoge kant. Na te zijn uitgeklaard, halen wij het anker op voor de etappe naar het plaatsje Roseau op Dominica. Vanaf onze ankerplek bij Ilet a Cabrit zeilen we via de Passe du Sud naar open zee. Ook vandaag staat er weer een stevige wind zodat de zeeengte naar Dominica snel wordt afgelegd. Eenmaal in de luwte van Dominica wordt de wind variabel vanuit de bergen met opnieuw, in een overtrekkende bui ,windvlagen van meer dan 33 kn. Omdat we op dat moment met maar 1 rif in het grootzeil zeilen en voor de rest alle zeilen hebben bijstaan, loopt de Ikinoo voor het eerst uit het roer, een ietsje pietsje te veel zeil dus. Aan het einde van de middag komen we aan in Roseau waar we een mooring nemen. Dit is hier wel aan te raden omdat de zeebodem hier snel afloopt naar grotere dieptes.
Ons plekje aan de mooring bij Roseau. Zoals je kunt zien is er nog steeds veel
schade zichtbaar van de orkaan Maria. Het gebouw aan de linker kant was een 
hotel en tevens de central verzamelplek voor zeilers om wat te drinken, 
te eten en te internetten. Nu is het een bouwval waar niets mee gebeurd,
We hebben een wat oudere bootboy, met een haast tandeloze mond, die ons helpt met de mooring en ons van prima informatie voorziet. De volgende ochtend komt hij met zijn boot om 09:00 uur al langszij om ons naar de douane en immigrations te brengen. Al die tijd blijft hij bij ons om het proces zo snel mogelijk te laten verlopen. Daarna neemt hij afscheid van ons en gaan wij de stad verkennen. Al snel komen we er achter dat het Jazz festival niet hier plaatsvind maar in Portsmouth, jammer, volgende keer beter. Via onze bootboy komen we de volgende dag in aanraking met een chauffeur die ons voor een redelijke prijs de gehele dag het eiland wil laten zien. Ondanks dat het eiland in september 2017 is getroffen door de orkaan Maria, waardoor veel wegen nog steeds niet begaanbaar zijn doordat deze zijn beschadigd door de grote hoeveelheid regen, weet hij voor ons een route uit te stippelen waarmee wij veel mooie dingen van het eiland kunnen zien.
Een foto impressive van onze tocht door het binnenland van Dominca, de natuur is hier werkelijk prachtig
Via een kleinen botanische tuin in Roseau trekken wij het binnenland in naar het hoogste punt van het eiland wat met de auto bereikbaar is. We rijden met de auto door de mist en de regen die ons hier omringt. We bezoeken een mooi zoetwater meer van waaruit water wordt onttrokken voor het opwekken van elektriciteit. Een groot deel van de pijpen naar de elektriciteitscentrale zijn nog van hout gemaakt. Op de weg naar beneden komen we een leuk barretje tegen waar de locals rondhangen, er muziek schettert uit de veel te grote boxen en waar we een heerlijk koud biertje drinken.
Het zuidelijkste puntje van Dominca
Aansluitend bezoeken we 2 schitterende watervallen. Via een wandelpad kunnen we tot zeer dichtbij de watervallen komen, zelfs voor Sonja is dit pad goed te doen. Tegen het einde van de middag brengt hij ons weer terug naar Roseau. Na vier dagen op Dominica te zijn gebleven, gooien we de lijnen los voor de tocht naar Anse Martin op Martinique. We zijn op tijd vertrokken zodat we voldoende tijd hebben voor de komende 48 nm. Om 12:00 LT hebben we de zeeengte tussen Dominica en Martinique als achter ons. In de luwte van het eiland kunnen we nog wel zeilen, maar echt opschieten doet het niet. We zijn de gehele dag al aan het vissen. Als we de baai van Fort de France indraaien hebben we op eens beet.
Onze eerste baracuda
Het is een kort gevecht en even later ligt er een mooie grote baracuda aan boord. Hier had ik meer vechtlust van verwacht, tonijnen zijn mijn inziens veel sterker en blijven ook tot op het laatst vechten. In de baai draait de wind ten gunste van onze koers , zodat Anse Martin op een mijl na bezeild is. De laatste mijl leggen we op de motor af, waarna om 17:00 uur LT het anker in de rond zit. Tijd dus voor het anker biertje en om de baracuda schoon te gaan maken. Voor morgenavond hebben we Nicole en Diederik van de Zwerver uitgenodigd om gezamenlijk met ons de vis op te eten. Na een goede nachtrust zeilen we al weer op tijd weg, op naar de Marigot Bay op St. Lucia, de laatste stopplaats voordat we oversteken naar Los Roques. Het is een prachtige zeiltocht met continu 18-22 kn wind en volop zon, wat wil een mens nog meer. Marigot Bay is te bezeilen zodat we al snel weer voor anker liggen. We worden begroet door de bootboy die de vorige keer onze boot aan de onderkant heeft schoon gemaakt. Nadat we de boot aan kant hebben gemaakt en ons anker biertje hebben genuttigd, wordt het tijd om de voorbereidingen te gaan treffen voor het diner. Ik bereid de Baracuda op 2 verschillende wijzen, vier grote moten gril ik op de huid in een grillpan, acht kleinere moten gaan met kruiden in een stoomzak, die de oven in gaat, dat wordt dus smullen. De moten die ik gril wrijf ik eerst in met olijfolie, waarna ik deze aan beide zijde gril zonder ze te bewegen. Ik gril ze aan beide zijde steeds zo lang dat ik aan de zijkant kan zien dat de helft gaar is.
Uitzicht op het paradijselijke strandje in de Marigot Bay
Dus niet om en om draaien of bewegen in de grillpan. Hierdoor blijft de huid knapperig en krijg je die mooie grillstrepen. Als ze klaar zijn bestrooi ik ze aan een zijde met zout en peper. Samen met de gebakken aardappelen, de gekookte groent en een verse salade hebben we een overvloedige maaltijd. Als eerste serveer ik een moot gegrilde vis, de tweede keer twee mootjes gestoomde en gekruide vis. Beide zijn verrukkelijk, waarbij mijn voorkeur echter uitgaat naar de gegrilde vis. Omdat we nog veel vis over hebben, geef ik dat de volgdende dag weg aan iemand die langs komt varen om iets te verkopen. Zelden zie je zulke blijde gezichten. De dagen daarna doen we boodschappen en genieten we nog een keer van het o zo gezellige happy hour met heerlijke cocktails. Ook bekijken we elke dag hoe het weer en de wind zich ontwikkeld. Zowel de Zwerver als de Ikinoo zijn er klaar voor. Alle tanks zijn vol en de voorraden met eten zijn weer aangevuld, tijd om te vertrekken naar Los Roques, een tocht van zo’n 360 nm. Het verslag hiervan wordt geplaatst via de SSB-radio, mits onze laptop wil opstarten. Soms start hij namelijk spontaan op, wie weet houd hij het nog even vol tot Cura
çau.