maandag 30 december 2019

Nieuwjaarswens 2020

Wij wensen jullie allemaal een gelukkig en gezond 2020
Ikinoo crew Hans en Sonja




woensdag 20 november 2019

Aankomst New Zealand

Dit jaar zijn er maar liefst 8 Nederlandse boten tegelijkertijd in Opua, 
Nieuw-Zeeland. Het zijn de Vagebond met Roos en Hans, de Ocean
Goose met Marlies en Wijnand, de Ikinoo met Sonja en Hans, de Jori 
met Marjolein en Henk, de Acapella met Ellen en Martin, de New
Nexus
met Bibi, Tjerk en Niels, de Lotta met Simon, Jesper, Peter
en Bernard
en de Yana met Trijnie en Hennie.
De ontvangst in New Zealand is hartverwarmend. Voordat je aan land mag, moet je eerst ingeklaard zijn. We hebben gelezen en gehoord dat men hier redelijk streng is, zeker wat betreft de romp van de boot, die gewoon schoon moet zijn. Als eerst komt er een beambte aan boord, die ons welkom heet. Hij wil van alles van ons weten, over waar we vandaan komen, hoe de overtocht was geweest en wat we in New Zealand komen doen. Terwijl wij ons verhaal doen, maakt hij constant aantekeningen en stelt tussendoor vragen. Zodra hij weg is moeten we even wachten. Dan komt onze grote vriend de drugs- en geldhond. Deze honden zijn speciaal opgeleid voor het zoeken naar drugs en grote hoeveelheden geld. Hij doorzoekt de gehele Ikinoo, helaas voor ons vindt hij geen grote hoeveelheden geld, jammer. Zodra hij klaar is, komt hij met zijn bazin weer naar buiten. Als we even staan te praten, valt ondertussen de hond op de kuipbank in slaap. Hij heeft nu drie boten onderzocht en is moe en toe aan een dutje.
Het kantoor van de marina met achter de balie niets anders dan aardige mensen.
Na de hond komt de beambte van "biosecurity" aan boord, die kijkt of dat wij zaken aan boord hebben die niet New Zealand in mogen. Ze heeft een grote plasticzak bij zich waar we alles in kunnen stoppen. De etenswaren waarvan we zeker weten dat we die moeten inleveren, hebben we alvast op tafel klaargelegd. Systematisch werkt ze haar lijstje af en noteert alles wat in de zak verdwijnt. Restjes aardappels, uien, tomaten, eieren en een bamboe fluit die we gekocht hebben in Dominica. Onze houten vijzel, al het meel voor brood en pannenkoeken, de zakken rijst en de schelpen die we onderweg hebben verzameld, mogen aan boord blijven. Dit valt ons reuze mee. Ze vraagt ook wanneer we voor het laatst de romp hebben voorzien van antifouling en wanneer we de romp hebben schoon gemaakt. Wij hadden de romp in twee dagen in Tonga schoon gemaakt. 
De Ikinoo, aangelegd tussen de lokale boten op ligplaats E-15
Hiervan heb ik een notitie gemaakt in mijn logboek. De factuur van de antifouling als bewijs wanneer deze was aangebracht was voldoenden. Ze hebben de onderkant van de romp niet eens gefilmd, iets wat ze bij andere jachten wel deden. Als laatste komt de beambte van customs aan boord die onze paspoorten voorziet van een stempel zodat we hier drie maanden mogen blijven. We gooien de trossen los en varen naar onze ligplaats voor de komende weken, de E-steiger plaats E-15. Niet veel later liggen we netjes, met de achterkant naar de steiger toe, afgemeerd. Tijd voor onze aankomstborrel zou je zeggen. Nee, toch maar niet, het is ons wat dat betreft nog iets te vroeg op de dag, dat komt later in de middag wel. Ook het welkom bij de receptie van de jachthaven is erg vriendelijk.
Een prachtige start van ons bezoek aan de jachthaven in Opua.
Een heerlijk ontbijt barbecue met gegrilde bacon en worstjes
We krijgen beide gratis een simkaartje om te kunnen bellen en internetten, diverse inlogcodes voor het gratis Internet rond het hoofdgebouw, een tas met folders en hebbedingetjes van lokale watersport ondernemers, waaronder een klein flesje whisky. We voelen ons hier echt welkom. Al snel zijn we op onderzoek gegaan naar de diverse bedrijven die zich hier rond de jachthaven hebben gevestigd. Alles wat je als watersporter nodig hebt is hier te vinden.
Wij hadden in Tahiti het advies gekregen, dat zodra we in New Zealand waren, we de kleppen van de motor opnieuw moesten laten afstellen. We maken een afspraak met de lokale Yanmar dealer. Een dag later komt deze de kleppen opnieuw afstellen. Als hij klaar is, komt hij met de mededeling dat er iets niet klopt aan de motor. Er blijkt geen olie te komen boven op de tuimelaars. We testen het diverse keren, maar er komt echt geen olie naar de oppervlakte.
Na het ontbijt barbecue was er een optreden van een lokale groep.
Deze vertolkte liedjes en dansen vanuit hun eigen cultuur, wat een welkom.
We hebben wel voldoenden druk. Hij zegt toe dit eerst via de handboeken beter te bestuderen en dat hij dan morgen terugkomt. Ook de volgende dag moet hij na een aantal testen vaststellen dat er ergens iets de olieleiding blokkeert. Ook vervangt hij op ons verzoek het contactslot van de motor. Zijn aanvalsplan is om de schroefas te demonteren, de motor los te halen van de motorsteunen en de motor op te vijzelen zodat de gehele voorkant gedemonteerd kan worden zodat hij kan zien waar de blokkade zit. Ik hoor de kassa al rinkelen. Ik zeg hem toe de volgende dag de rekening te betalen. Via, via horen we echter dat dit bedrijf niet zo’n goede naam heeft. We horen van diverse mensen diverse minder positieve verhalen. Tijd dus voor een second opinion.
Wijnand en ik zelf, zien we er niet 
prachtig uit, helaas niet in de prijzen gevallen
Die is snel gevonden. Deze monteur demonteert de druksensor en kijkt of dat we echt oliedruk hebben. Eerst starten we de motor, zonder dat deze aanslaat. Daarna starten we de motor zodat deze loopt. In beide gevallen hebben we oliedruk die ruim binnen de toleranties valt. De oliepomp werkt dus prima. Hij kan echter het onderzoek niet vervolgen omdat hij dan een nieuwe koppakking moet hebben, de derde in één jaar tijd dus. Hij verwacht dat er ergens iets fout is gegaan bij het in elkaar zetten van de motor in Tahiti. Het vervolg van dit verhaal komt in april 2020. We kunnen rustig met deze motor varen, mits we af en toe maar wat olie over de tuimelaars en het bijbehorende assenstelsel gooien.
Er zijn diverse klusjes die echter wel een happy end kennen. De fok wordt geheel nagekeken en gerepareerd, diverse naden waren door de zon verteerd en op diverse plekken hadden we slijtage. De zeerailing wordt voorzien van nieuwe kabel omdat de oude begon te roesten. De maststep, die ik zelf had losgetrokken tijdens het hijsen van het grootzeil, wordt weer opnieuw vastgezet. Het haakje waarmee de slaapkamerdeur wordt vastgezet, wordt vervangen omdat deze was afgebroken tijdens het heftige weer tijdens de oversteek.
Het tentje van het doghouse is voorzien van een nieuwe rits, de tweede bleek achteraf ook verteerd te zijn.
De vuurtoren van Cape Brett, hoog boven op de rotsen
De beide ledlampen boven in de mast zijn vervangen. Medezeilers klaagde over het feit dat ze onze verlichting haast niet zagen. Achteraf kon dit wel kloppen, van de 50 leds per lampje deed meer dan de helft het niet meer. Zo zijn we dus lekker bezig geweest.
De afgelopen week was er ook een festival voor alle zeilers die waren aangekomen in Opua. Al tijdens de eerste ochtend werd er een ontbijt barbecue georganiseerd met gegrilde bacon en worstjes. Het was dus een week van lezingen volgen, barbecues en borrels aflopen. Ook was er een feestavond georganiseerd waarbij alle mannen als prinses verkleed moesten zijn. Tot onze verbazing werd daar volop gehoor aan gegeven, bijna alle mannen waren verkleed. Deze avond was ontzettend gezellig, waarbij er aan het einde van de avond diverse prijzen in diverse categorieën werden uitgedeeld. De laatste avond was er een hamburger BBQ georganiseerd met daarbij livemuziek. Martin van de Acapella zong die avond met daarnaast diverse optredens van de jeugd en de volwassenen.
The Hole in the Rock bij Cape Brett
Heel leuk allemaal om dit te zien en te horen. Zo’n week is echter slopend, vooral omdat deze twee dagen na onze aankomst al begon. Wij waren in ieder geval blij dat het erop zat. Tijd om echt tot rust te komen. De periode om het weer in de gaten te gaan houden brak weer aan. We wilden in de komende week in twee tot drie dag etappes naar Whangarei zeilen, waar onze Ikinoo de kant op gaat voor een aantal maanden. We vertrokken op dinsdagmorgen. Er stond niet al te veel wind, zodat we op de motor de Bay of Islands uitvoeren. Zodra we voorbij Cape Brett waren, begon het te waaien. Al snel kon de motor uit en zeilde we opkruisend tegen de wind in naar ons volgende ankerplekje. We zijn gaan ankeren in de Tutukaka harbour. Na de smalle ingang treffen we een prachtige ankerplaats waar al diverse boten voor anker liggen.
Onze ankerplek in Tutukaka Harbour, uitzicht vanaf de Ikinoo.
We liggen hier echt heel beschut. De volgende dag is er in het geheel geen wind. Op de motor varen we naar de ingang van de Hatea River, de rivier waaraan de plaats Whangarei ligt. Zodra we, met het tij mee, de rivier opvaren, begint het te waaien. Dit was niet voorspelt, toch krijgen we 20 kn wind op de kop. Het snelheidsverlies wordt ruimschoots door de stroming van het opkomende getijde gecompenseerd. Zo varen we dus rustig naar onze ankerplek tegenover de Norsand Boatyard, de plaats waar wij het water uitgaan. Hier blijft de Ikinoo een aantal maanden op de kant staan. In die periode gaan we als eerste naar Nederland om familie en vrienden te bezoeken en gaan we een aantal weken rondreizen in New Zealand. De komende tijd komt er dus even geen nieuw verhaal.
Norsand Boatyard, de standplaats voor onze Ikinoo voor de komende maanden.

woensdag 6 november 2019

New Zealand dag 10

We varen een groot deel van de dag op de motor, de wind is afgenomen tot 1-3 kn. De zee is helemaal glad waardoor we elke beweging van vissen en vogels kunnen zien. Als Sonja zit te mijmeren en over het water kijkt, ziet ze een waterfontein. Even later zien we, op een afstand van zo'n 100 meter, twee walvissen naast de Ikinoo zwemmen. Ze komen een aantal keren aan de oppervlakte en duiken dan weer onder. Voor het avondeten bak ik pannenkoeken. Op ééntje na gaat alles schoon op. Gedurende de nacht proberen we nog een beetje te zeilen, kortstondig staat er 7 kn wind uit het westen. Ook als de wind weer inzakt blijven we doorzeilen met een snelheid van 1-3 kn. Het heeft geen zin de motor te starten omdat we anders veel te vroeg in New Zealand zijn. We komen in principe 6 uur te vroeg aan, deze moeten we op zee zien te overbruggen.
Een prachtige zonsopkomst boven de kust van New Zealand
Om 00:00 uur LT varen we de territoriale wateren van New Zealand binnen. We melden ons, via VHF16, bij Maritime Radio, die na wat details te hebben gevraagd, ons welkom heet. Daarna blijven we dobberen tot 03:00 h LT. We starten de motor en varen rustig naar onze bestemming in Opua. Bij zonsopkomst zien we de kust van de Bay of Islands onder een prachtig opkomende zon. Wat een prachtig welkom door moedertje natuur. We volgen de boeien lijn naar de jachthaven in Opua. Om 07:00 h LT liggen we vast aan de Q-steiger van de Bay of Islands Marina. Hier moeten we wachten totdat alle instanties zijn langs geweest en we zijn ingeklaard.

Positie : 35°18.783'S 174°07.339'E
Log : 18.016 nm (We zijn gearriveerd)
Motor : 3.444,2 h
Tijd : 18:00 h UTC (07:00 h LT)

We hebben in totaal 1.220 nm gezeild, 40 nm meer dan de geplande route. Door het gebrek aan wind in de laatste dagen, hebben we 48 uur op de motor gevaren. We zijn voor deze route 9 dagen, 22 uur en 15 minuten onderweg geweest. De foto's die zijn geplaatst bij de verschillende dagen van deze oversteek, zijn er later aan toegevoegd, dus niet geplaatst via de SSB-radio.

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

maandag 4 november 2019

New Zealand dag 9

Vlak bij ons vaart al enige tijd het zeilschip Robert Seamans, een zeilschip van 41 meter lengte. Met enige regelmaat zien we dat dit schip stilligt of zelfs even een stukje terugvaart. Ik roep ze via de VHF op, met de vraag of dat ze mogelijk problemen hebben, je weet maar nooit. Dat blijkt niet het geval te zijn. Dit is een onderzoeksschip waarbij o.a. een sleepnet gebruikt wordt, welke ze twee keer per dag binnen halen. Op dat moment liggen ze dus stil. Als ik terugschakel naar VHF16 meldt zich de Ocean Goose en even later ook de New Nexus. We blijken binnen een straal van 60 nm van elkaar af te liggen. Normaal heb je met VHF niet zo'n groot bereik. Waarschijnlijk maakt de opbouw van de luchtlaag boven ons dit mogelijk. Het is erg gezellig om elkaar weer van alles en nog wat te vertellen. We varen deze dag grotendeels op de motor, er is haast geen wind.
's-Avonds hebben we een prachtige zonsondergang.
Tot drie keer toe proberen we te zeilen als de wind meer is dan 5 kn. Steeds is het maar van korte duur. Voor het eerst deze reis hebben we gevist, helaas niets gevangen, wel één keer beet. Voor het avondeten maak ik gebakken aardappeltjes met boontjes en knakworstjes met mayonaise, ketjup en gesnipperde ui. Alles gaat schoon op. Aan het einde van de middag ziet Sonja ineens een waterfontein. Op een afstand van zo'n 100 meter zwemmen er twee walvissen naast ons. Ze halen nog een keer diep adem en duiken dan onder. Op de motor varen we rustig de nacht door. Bij zonsopkomst is de zee helemaal blak, met daarboven een prachtig gekleurde zon. Mooier kan de dag niet beginnen.

Positie : 33°50.814'S 173°57.422'E
Log : 17.945 nm (106 nm, nog 88 nm te gaan)
Motor : 3.426,7 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

zondag 3 november 2019

New Zealand dag 8

's-Morgens zeilen we nog heerlijk met een mooie 8-12 kn wind, de zee is weer rustig geworden, waardoor we een goede snelheid behouden. Aan het einde van de ochtend begint de wind langzaam wat af te nemen. Om 14:00 h LT is het helaas gedaan met de wind, hij is onder de 5 kn gezakt. Tijd om, na meer dan een week de motor niet te hebben gebruikt, de motor te starten. We draaien de beide voorzeilen weg en varen zo, met alleen het grootzeil nog gehesen, verder richting New Zealand. 's-Middags kookt Sonja een heerlijk Mie schotel met gebakken worst, groene paprika, rode peper, ui en Teriyaki wok saus. Er was wel wat veel, maar ik heb alles opgemaakt, dus tot twee keer toe een bord vol, heerlijk. Het varen op de motor is heel relaxed. Na zo'n heerlijke warme maaltijd word je er zelfs loom van, dus dut ik af en toe wat weg. Zo gaan we rustig de nacht in. Om 22:30 h LT is er weer wat wind. Ik wacht nog even 20 minuten om te kijken of dat de wind blijft. Dan verleg ik de koers wat, rol de yankee en de fok naar buiten en stel de windvaan in. De motor kan weer uit. Rustig zeilen we met 4 kn verder de nacht in. Helaas is het om 05:30 alweer gedaan met de pret, de wind is weer onder dan 5 kn gezakt. Tijd om de motor weer te starten en de yankee en fok weer weg te draaien, Als ik 's-morgens wakker wordt is er een strakblauwe hemel, maar helaas nog steeds geen wind waarmee we kunnen zeilen.

Positie : 32°05.196'S 173°43.333'E
Log : 17.855 nm (106 nm, nog 197 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

zaterdag 2 november 2019

New Zealand dag 7

We zijn alweer een week onderweg, wat dat betreft zitten we weer in onze flow. De dagen rijgen zich aaneen en de tijd lijkt wel vloeibaar te worden. Elk gevoel van tijd verdwijnt. Vandaag hadden we een mooie 12-18 kn wind staan uit het zuidoosten, met af en toe vlagen naar boven. De wind krimpt nog steeds langzaam in ons voordeel, onze koers wordt steeds zuidelijker. Omdat er meer naar het westen toe meer wind staat, hebben wij wel last van een vervelende golfslag, waardoor het, aan boord van de Ikinoo, niet echt comfortabel is.
Het waypoint van waar de koers veranderd naar pal zuid voor de laatste 
350 mijlen naar New Zealand
De Ikinoo slaat regelmatig op het water nadat we opnieuw over een steile golf heen zijn gezeild. Als lunch hebben we vandaag gebakken eieren met brood. Voor het avondeten flanst ieder voor zich wat in elkaar, ik neem een noedelsoepje. We naderen nu ons way point op 30°S en 173°E. In de loop van de nacht passeren we dit belangrijke way point. Vanaf daar wijzigt zich de koers naar zuidzuidwest. De wind is nu zo ver gekrompen dat we bijna pal zuid zeilen, dus bijna in een directe lijn naar New Zealand. Als ik uit mijn laatste slaapperiode wakker wordt, staat er een 8-12 kn wind uit het zuidwesten. We maken nu echte mijlen naar het zuiden. Hoe langer dit aanhoudt hoe blijer wij worden. Het way point ligt alweer ruim 22 nm achter ons. De zon schijnt weer, heerlijk zeilweer dus.

Positie : 30°22.392'S 173°10.307'E
Log : 17.759 nm (127 nm, nog 301 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

vrijdag 1 november 2019

New Zealand dag 6

Het was vandaag een heerlijke zeildag, volop zon en een mooie 8-14 kn wind. De Ikinoo vaart continu scherp aan de wind, met een gemiddelde van 5 kn, in de goede richting op weg naar ons waypoint op 30°S en 173°E. Vanaf daar wordt de koers direct naar New Zealand, hoewel direct, het wordt dus tactisch opkruisen tegen de zuidelijke wind in. Gedurende de dag krimpt de wind in ons voordeel. Op de kaart zie je een boog ontstaan door de gevaren route. Van de deur van onze slaapkamer is het haakje, waarmee de deur in open stand wordt vastgezet, afgebroken. Dit is waarschijnlijk al op de 4e dag gebeurd. Staat weer op de To Do lijst. Het is rustig weer, dus voor het eerst sinds ons vertrek, kan de afwas worden gedaan en kan er worden gekookt. Sonja maakt een heerlijke tortilla met kaas. We zeilen nog steeds met alle zeilen bij, waarbij alleen het grootzeil op het 1e rif staat. Zo gaan we rustig de nacht in. Gedurende de nacht krimpt de wind, in ons voordeel, steeds verder en neemt ook wat in sterkte toe. Tijdens mijn laatste slaapperiode maakt Sonja mij wakker omdat de wind regelmatig de 20 kn aantikt, tijd dus om het 2e rif erin te zetten. Daarna duik ik mijn bed weer in voor de laatste twee uurtjes. Voor ons wordt dit een speciale reis, het is namelijk voor het eerst dat we alleen maar halve wind en aan de wind zeilen gedurende gehele tocht. Waarschijnlijk zeilen we ruim 800 nm aan de wind. We liggen dus continu op één oor. Hier moeten we wel aan wennen. Het is ook vermoeiender dan anders.

Positie : 28°23.240'S 174°01.130'E
Log : 17.638 nm (121 nm, nog 433 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

donderdag 31 oktober 2019

New Zealand dag 5

Links naast het raampje ligt de reserve kleding voor als ik weer een keer 
doornat wordt bij het werken op het voordek.
De gehele ochtend blijft het 18-25 kn waaien met soms uitschieters naar hogere waarden, wel zien we dat de wind een beetje krimpt, waardoor onze koers verbeterd. De golven blijven nog lang wat warrig, pas in de loop van de middag worden de golven wat langer (de periodeduur wordt langer maar de hoogte blijft) en minder bokkig. Dit verbetert het comfort aan boord aanzienlijk. Al snel hebben we het 3e rif weer uit het grootzeil gehaald. Omdat ik al een aantal keren doornat ben geworden op het voordek, besluit ik dit keer naar het voordek te gaan zonder kleren, dus alleen met mijn zwemvest en lifeline aan.
Hier is de noodoplossing voor de windvaan goed zichtbaar. Een lijmtang zorgt 
voor extra houvast zodat de instelling niet meer slipt.
De wind neemt in de loop van de middag af naar 16-22 kn, dus ook de yankee krijgt steeds meer ruimte. Door de koers (scherp aan de wind), we liggen op één oor en de onstuimige zee, is er van koken de laatste dagen niet veel terecht gekomen. We snaaien van alles, brood, noedelsoepjes, koekjes, fruit, cake, snoepjes, chips, we lijken wel een stel pubers. Gedurende de dag slapen we om de beurt wat bij, de afgelopen nacht is ervan echt slapen niet veel terecht gekomen. Voor het eerst in een paar dagen slapen we beide goed tijdens onze slaapperiodes. Gedurende de nacht neemt de wind verder af, de yankee staat nu weer vol bij. Als ik 's-morgens wakker wordt is de wind afgenomen tot 10-14 kn. Helaas is ook de wind wat geruimd, waardoor de koers niet ideaal is. Tijd om ook het 2e rif uit het grootzeil te halen. Misschien dat we vandaag weer aan koken toekomen, we gaan het zien.

Positie : 27°11.691'S 175°51.154'E
Log : 17.529 nm (127 nm, nog 558 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

woensdag 30 oktober 2019

New Zealand dag 4

De ochtend verloopt nog redelijk rustig. We proberen een optimale zeilstand te creëren voor deze koers aan de wind. Bij 17-22 kn zeilt de Ikinoo prima. Wel zien we dat de golven zich verder opbouwen. We maken af en toe flinke klappers en schuivers. De snelheid van de Ikinoo loopt dan soms terug tot 2 kn. Langzaam maar zeker neemt de wind en de hoogte van de golven verder toe tot 24-30 kn, met uitschieters naar boven. Door de hoge golven vallen we soms letterlijk naar beneden en komen met een flinke klap op het water terecht. Niet echt een grote belasting voor de romp maar wel voor de mast en het staande wand. Omdat de zeegang onrust veroorzaakt, besluiten we een uurtje te gaan bijliggen. Voor niet zeilers, dat is een stand waarbij het grootzeil in het midden staat, de fok aan de verkeerde kant staat en het stuurwiel naar één kant is gedraaid en daar is vergrendeld. De boot ligt dan nagenoeg stil en drijft met 1-2 kn van de wind af. Aan boord is het dan direct heel rustig, geen klappen en schuivers meer. Tijd voor een blikje fris en een chipje. Als het happy hour voorbij is, gaan we verder met zeilen. Voor het eerst in lange tijd zetten we het 3e rif in het grootzeil en halen de yankee in zijn geheel weg. Hiermee behouden we nog steeds een snelheid van bijna 7 kn, tussen de periodes dat we worden afgeremd door de golven. Hierdoor creëren we wel meer rust aan boord. Voor de problemen met de windvaan, heb ik een tijdelijke oplossing gevonden. Ik heb een lijmklem aangebracht op de ring die slipt. Hierdoor blijft alles nu op zijn plaats en behoef ik niet steeds de windvaan opnieuw in te stellen. Gedurende de nacht blijft het beeld onveranderd. Slapen doen we niet veel, daarvoor maakt de Ikinoo te grote bewegingen en is het geluid om ons heen te luid. Pas aan het begin van de ochtend neemt de wind wat af naar 18-25 kn. Wel hebben we nog een vervelende zee staan. Tijd om het 3e rif er weer uit te halen.

Positie : 26°12.205'S 177°56.494'E
Log : 17.407 nm (115 nm, nog 684 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

dinsdag 29 oktober 2019

New Zealand dag 3

Omdat de wind is gedraaid, besluiten we de yankee op de spi-boom te zetten. Dat geeft meer rust aan boord en tevens meer snelheid. Na het ontbijt schrijf ik in mijn logboek, maak een verhaaltje voor ons Blog, stuur een "position report" naar de vrienden die ook onderweg zijn en haal de Grib-files binnen. Bij het bestuderen van de Grib-files, zie ik dat het weerbeeld is veranderd, alle windstiltes zijn verdwenen en vervangen door een zuidwesten tot zuidelijke wind en een overkomend front. Dat wordt dus een nieuwe strategie bedenken en waarschijnlijk bijna 800 nm aan de wind zeilen en mogelijk ook nog deels opkruisen tegen de wind in, bij 18-25 kn wind. Het is even niet anders. We besluiten de spi-boom er weer uit te halen en de koers te wijzigen naar pal zuid. Zo lang het aankomende front ons nog niet is gepasseerd kunnen we zo veel mogelijk zuidelijke mijlen maken. Als het front over ons heen is getrokken, draait de wind 180 graden naar het zuidoosten en later naar zuid. De gehele dag en nacht varen we nog pal zuid. In de loop van de avond neemt de wind af naar 8 kn. Nog geen minuut later staat er 29 kn wind en regent het pijpenstelen. Daarna zakt de wind weer tot 15 kn. Zo blijft het de gehele nacht. Vroeg in de ochtend komt het front over met heel veel regen. We gaan overstag en nemen onze nieuwe koers aan. Aan de wind pal naar het westen, voor zover mogelijk. De wind neemt in korte tijd toe tot 18-25 kn uit het zuidwesten. Helemaal west zeilen gaat net niet. We zijn enige tijd bezig de juiste zeilvoering te vinden. Uiteindelijk staat het grootzeil met 2 riffen erin, de kotterfok vol bij en de yankee deels gereefd. We zeilen met 4,5-5,5 kn richting het westen. De golven beginnen zich snel op te bouwen en zijn nu nog kort en steil, wat onze snelheid afstopt. Hopelijk krimpt de wind snel.

Positie : 26°13.301'S 179°55.525'E
Log : 17.308 nm (128 nm, nog 776 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

maandag 28 oktober 2019

New Zealand dag 2

De Ikinoo is helemaal in zijn element.
Als ik om 09:00 uur opsta, is het een prachtige dag, een strakblauwe hemel en een mooie 14-18 kn wind uit het oosten. Het probleem met de windvaan stuurinrichting krijg ik niet opgelost, ik moet er maar even mee leren leven. De gehele dag zijn we een beetje lui, we kletsen wat, we eten en drinken af en toe iets en we verstellen de koers naarmate de windrichting veranderd. Ieder van ons slaapt af en toe even een uurtje. Na verloop van tijd neemt de wind wat toe naar 18-23 kn, heerlijk zeilweer. Wel hebben we de yankee deels gereefd. Aan het einde van de middag eten we een koude salade, heerlijk.
Sonja is aan het filmen.
Wat ik gisteren nog was vergeten te vertellen, is het gegeven dat we voor het eerst in drie jaar tijd, onze zeilkleding weer hebben klaar gelegd. Ook ons thermo-ondergoed en de truien liggen klaar. We gaan namelijk naar het zuiden afzakken en we verwachten dat de temperatuur dan zal dalen, vooral 's-nachts. We verlaten tenslotte de tropen en de subtropen. We merken nu al dat de nachten kouder worden, we slapen weer onder een dekentje. Voor de nacht reven we de yankee in zijn geheel, behouden gaan we de nacht in. Gedurende da nacht verloopt alles rustig. Wel ben ik even bezig met navigeren om de noordelijke en zuidelijke Minerva riffen te ontlopen. Daarnaast moet ik natuurlijk met enige regelmaat de windvaan corrigeren. Als ik 09:00 uur mijn bed uit kom, is het deels bewolkt en hebben we een mooie 18-23 kn wind uit het noordoosten. Tijd om iets aan de zeilstand te gaan doen.

Positie : 24°10.579'S 179°13.349'W
Log : 17.198 nm (150 nm, nog 880 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 20:00 h UTC (09:00 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

zondag 27 oktober 2019

New Zealand dag 1

Het scheepswrak vlak voor Big Mama's Restaurant
We zijn op een normale tijd opgestaan. Gisteren hadden we de Ikinoo al helemaal in gereedheid gebracht. Na het ontbijt met thee en koffie, ruimen we de laatste spullen op, doen alle kranen dicht en starten de motor. Om 08:45 uur is het anker opgehaald en begint onze reis van 1.180 nm naar New Zealand. Het weer ziet er de komende dagen stabiel uit met wind van 15-20 kn. We gaan op weg naar de westelijke uitgang van deze eilandengroep. We zetten het grootzeil met het tweede rif en de yankee. Op de hand stuur ik de Ikinoo naar de uitgang. Zodra we op zee zijn, zetten we de windvaan bij en draaien ook de kotterfok naar buiten. Met 12-15 kn wind gaat de Ikinoo er direct vandoor. In de loop van de middag neemt de wind toe naar 15-20 kn met windvlagen naar boven.
Nog even genieten in het zonnetje, de windvaan doet het werk.
Om ons heen zeilen nog 3 andere zeilboten, die gelijk met ons zijn vertrokken. Aan het begin van de avond duik ik nog even een uurtje mijn bed in. Daarna kan Sonja 3 uur gaan slapen. Ze ligt nog maar nauwelijks in bed, of de wind neemt sterk toe. Gezamenlijk draaien we de yankee helemaal weg, door de kracht op het zeil loop ik wel een blaar op aan één van mijn vingers. Als we in de kuip bezig zijn komt er een breker de kuip in waardoor we beide doornat worden. Kortstondig hebben we 32 kn wind staan. Waar dit ineens zo vandaan kwam is mij onduidelijk, er is geen bui in de omgeving te bekennen. Ook zonder yankee loopt de Ikinoo nog steeds ruim 7 kn. De windvaan werkt niet helemaal optimaal. Steeds als we van een grote golf af zeilen, slipt de ring waarmee de windvaan op het stuurrad vast zit. Hierdoor loeft de Ikinoo sterk op. Ik ben de gehele nacht bezig dit keer op keer ongedaan te maken. Morgenochtend eerst maar eens naar kijken. De rest van de nacht verloopt rustig.

Positie : 22°14.829'S 177°29.252'W
Log : 17.067 nm (152 nm, nog 1.028 nm te gaan)
Motor : 3.396,4 h
Tijd : 09:00 h LT (20:00 h UTC)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

zondag 20 oktober 2019

Het koninkrijk Tonga


Het koninkrijk Tonga bestaat uit totaal 177 eilanden, waarvan er momenteel 36 zijn bewoond. In totaal heeft het land circa 107.000 inwoners waarvan verreweg de meeste wonen op het eiland Tongatapu. De 177 eilanden zijn in drie hoofdgroepen verdeeld, te weten van noord naar zuid, de Vava’u groep, de Ha’apai groep en de Tongatapu groep. Meer noordelijk liggen nog een paar eilandjes, maar deze worden sporadisch door zeilers bezocht. De meeste zeilers doen de noordelijk Vava’u groep als eerste aan. Dit is een waar zeilersparadijs met vele eilandjes met beschutte ankerplekjes. Men heeft er zelfs een speciale geplastificeerde kaart voor gemaakt om eenvoudiger een keuze te kunnen maken uit de vele ankerplekjes. Ook de eilandengroep Ha’apai is heel populair. De ankerplaatsen zijn hier wat minder beschut maar geven een goede dekking als de wind uit het oosten dan wel zuidoosten komt. Deze eilandengroep is vooral bekend vanwege de vele walvissen die hier elk jaar zo’n vier maanden vertoeven. Er komen dan ook regelmatig toeristen naar toe om, met een RIB’s voorzien van een lokale gids, op zoek te gaan naar deze geweldige dieren. Als ze eenmaal zijn gespot, krijg je instructie hoe je met deze prachtige dieren kunt zwemmen. Helaas was het seizoen net afgelopen toen wij in deze groep arriveerden. Maar laten we bij het beginnen bij de dag dat wij aankwamen in Tonga.
Een prachtige muurschildering in Neiafu
Zoals in het laatste verhaal van de overtocht beschreven, hebben we bij het plaatsje Neiafu een mooring opgezocht waaraan we onze Ikinoo hebben vastgemaakt. Aangezien we op een zaterdag aankwamen, moesten we tot maandag wachten voordat we konden inklaren. Al die tijd mag je niet van boord. Er is echter niemand die erop toeziet dat je dat ook niet doet. Ik ben dus direct op verkenning gegaan, heb wat geld opgenomen en wat boodschappen gedaan, om onze vers voorraad weer wat op peil te brengen. ’s-Avonds zijn we naar het Mango restaurant gegaan om een lekker tapbiertje te drinken en natuurlijk wat te eten. Het dorpje Neiafu is van alle gemakken voorzien. Er zijn een aantal winkeltjes waar je boodschappen kunt doen.
Alle meisjes en jongens dragen een school uniform. 
Zowel de jongens als de meisjes dragen een rok met een overhemd.
De meeste van deze winkeltjes worden gerund door Chinezen. Er is vlak bij de commerciële haven een overdekte groentemarkt waar lokale boeren hun producen aanbieden. In de loop van de dagen dat we hier waren, kwam ik er al snel achter wat je waar het beste kon gaan inkopen. Daarnaast zijn er een aantal restaurantjes en barretjes, die hoofdzakelijk door Europeanen, Nieuw Zeelanders en Amerikanen worden gerund. Maandagmorgen besloten wij de Ikinoo vroeg te verplaatsen naar de meldsteiger van de Customs. Om er zeker van te zijn dat we onze mooring niet kwijtraakte, hebben we onze dinghy aan de mooring vastgelegd. Wij kwamen als 2e boot aan de steiger. Het was maar goed dat we vroeg zijn gegaan, want niet veel later voeren er vele boten om ons heen die wilde vastmaken, wat echter niet ging omdat we al drie dik aan elkaar afgemeerd lagen. Het inklaren verliep wel interessant.
De lokale herenkapper, als je nog niet aan de beurt bent, 
kun je buiten op het bankje plaatsnemen.
Als eerste kwamen er twee dames aan boord, beide gekleed in een lange rok. Lekker handig als je van boot naar boot moet klimmen, het was dan ook giechelen geblazen. Eén dame was van de “Waste Authority LTD”, waaraan wij $ 50 Tongaanse Pa’anga betaalden om ons vuil te kunnen afgeven op de daartoe geëigende plaatsen. Ze nam tevens onze eerst zak vuil mee van boord. De andere dame was van de “Ministry of Health”. Hiervan ontvang je een document waarmee je, na ondertekening, verklaart dat iedereen aan boord in goede gezondheid is. Deze dame vroeg voor haar diensten $ 100 Tongaanse Pa’anga. Nadat beide dames met veel gegiechel weer waren vertrokken, kwam er een heer aan boord, ook gekleed in een lange rok, van het “Ministry of Agriculture and Forestry Plant Quarantine”.
Café Tropicana, het centrale punt voor informatie, lokale zeekaarten, 
vullen van je gastank, eten van een hamburger of voor het inschrijven 
van de Vava'u Blue Water Festival
Hier teken je voor het feit dat je geen fruit, groentes, eieren, klaargemaakte maaltijden, levende planten en dergelijke mee van boord meeneemt naar de wal. Tevens noteren ze dat je je vuil al mee hebt meegegeven met de juiste autoriteit. Gelukkig, deze man behoefde we niet te betalen voor het benodigde document met stempel en handtekening. Als laatste kwam uiteindelijk, na lang wachten, de Customs aan boord. Hij verontschuldigde zich voor het lange wachten, maar net die morgen was er een cruiseschip aangekomen zodat men druk bezig was de paspoorten van alle toeristen te controleren en te voorzien van een stempel. Van hen krijg je een stempel in je paspoort waardoor je 90 dagen in Tonga kunt rondreizen. Opnieuw moest er weer betaald worden. Nadat we alle formaliteiten achter de rug hadden, keerden we terug naar onze mooring. De daaropvolgende drie dagen hebben we een beetje in het dorpje rondgekeken en lekker uitgerust. Tijdens een van deze dagen ontmoete ik een bevriend stel die een geplastificeerde kaart had gekocht van deze eilandenroep waarop alle ankerplekjes stonden. Snel ben ik bij Café Tropicana ook zo’n kaart gaan kopen.
Uitzicht vanaf de Ikinoo naar het strand van onze ankerplek bij Port Maurelle
Met behulp van deze kaart hebben we een route gepland om een aantal eilandjes te bezoeken. De vrijdag daarop wilden we weer terug zijn in Neiafu, omdat op zaterdag het Blue Water Festival begon. Een week vol informatiebijeenkomsten over New Zealand, dineetjes, BBQ’s en zeilwedstrijden, maar vooral ook het ontmoeten van andere zeilers die dezelfde route naar New Zealand volgen. ’s-Morgens vertrokken we naar het eilandje Kapa om te ankeren bij Port Maurelle. Het is een rustig plekje met een mooi zandstrand en prachtig koraal waar het heerlijk snorkelen is. Er liggen een aantal moorings, maar die waren allemaal bezet. Om hier aan een mooring te liggen of te ankeren moet je betalen aan een local die met zijn bootje het geld komt innen. Hier zijn we twee dagen blijven liggen voordat we verder zijn gegaan naar onze volgende ankerplek, Lisa Beach.
Uitzicht vanaf de Ikinoo bij onze ankerplek bij Lida Beach. 
Langs de kant is het prachtig snorkelen
Dit is opnieuw een mooi plekje, echter wat de naam doet vermoeden gaat hier helaas niet op, er is helemaal geen strand te bekennen. Wel opnieuw een prachtige plek om te snorkelen. Dit keer bind ik de lijn van onze Dinghy aan mijn pols, zodat we deze mee kunne trekken gedurende onze snorkeltocht langs het rif. Hierdoor behoeven we niet tegen de stroming in terug te zwemmen naar onze dinghy.
Bij gebrek aan een begraafplaats is een hoekje in de tuin gereserveerd voor 
het begraven van de overleden familieleden
Vanaf deze ankerplek loop ik ook een keer terug naar Neiafu om boodschappen te doen. Een wandeltocht van circa 15 km. Onderweg kom ik een tuin tegen waarin diverse graven liggen. Bij navraag blijkt dat men op dit eiland geen begraafplaats heeft. Een ieder begraaft zijn familie in de tuin. Hierdoor wordt er dus ook niet verhuist omdat men zijn familie niet wil achter laten. Ook kom ik een vreemd huis tegen in de vorm van een schip, hoe gek wil je het maken. Met een rugzak vol boodschappen kom ik weer terug aan boord. Onze volgende ankerplek is maar 2,5 nm verder, te kort om te zeilen, dus varen we daar op de motor naartoe. Op deze plek liggen tot onze verrassing aan aantal moorings. Deze blijken van een zeilster te zijn die, sinds 20 jaar, op een catamaran woont. Voor één overnachting betaal je 10 Pa’anga, omgerekend is dat ongeveer 4 Euro.
Een bijzonder huis in de vorm van een motorschip
De volgende dag staat er niet veel wind meer, toch besluiten we verder te trekken naar het eilandje Sisia. Eenmaal aan de westzijde van dit kleine eilandje hebben we een aantal keren geprobeerd om ons anker in de grond te krijgen. Dit lukte ons niet omdat de bodem te veel was voorzien van rotsen en koraal. Na vijf pogingen hebben we het opgegeven en zijn we verder gezeild naar een andere ankerplek bij het eilandje Mala. Hier zat het anker in één keer vast in het zand. Twee dagen later zijn we terug gezeild naar het plaatsje Neiafu. Onderweg zien we een aantal zeilboten dezelfde kant op gaan. Het wordt dus tijd om in Neiafu te komen, omdat er anders in het geheel geen plek meer is. Bij aankomst zien we echter dat de afgelopen week veel zeilers zijn aangekomen en dat er geen mooring meer vrij is. Aan de andere kant van de baai vinden we tot onze verrassing nog een vrije mooring.
Als er bijna geen auto's rijden kun je leuk op straat spelen.
Deze is, zo blijkt later, van een lokale duikschool te zijn. Ook hiervoor moeten we dus betalen.
De volgende morgen gaan we aan land om ons bij de Tropicana bar aan te melden voor het 6e Vava’u Blue Water Festival. Het inschrijven is snel geregeld en na het betalen van het inschrijfgeld, zijnde $ 60 Pa’anga of te wel 24 Euro, krijgen we een blauw polsbandje, diverse informatie boekjes, hoesjes om je blikje fris of bier koel te houden en nog diverse andere kleinigheden. De middag begint direct goed. Eenieder wordt met een lokaal busje vanaf het restaurant Mango opgehaald en naar de lokale jachtwerf gebracht. Hier staat ons een BBQ te wachten met tevens gratis drinken, zoals bier, diverse soorten frisdrank en voor wie het wil proberen Kava. Kort na aankomst heten de eigenaren van de jachtwerf eenieder welkom en vertellen het één en ander over de faciliteiten die zij kunnen bieden. Volgens hen is deze plek orkaan proof, wij denken dat onze verzekeraar daar geheel anders over denkt. Toch zijn er diverse zeiljachten en catamarans voor het komende orkaanseizoen gestald.
DE natuur is ook hier weer prachtig
De BBQ bestaat uit broodjes met gegrilde worst en gebakken ui, met daarop een saus naar keuze. Wat wij echter belangrijker vinden, zijn de diverse gesprekken met medezeilers. Zo hoor je dus dat een groot deel van de vloot onderweg technische problemen hebben gehad. Problemen met de motoren, de watermakers, de aggregaten, de zeilen, de kielen en het roer. Zo spraken wij een stel die, nadat ze hadden vastgesteld dat hun dinghy met een 15 pk-buitenboordmotor was verdwenen, midden in de nacht naar hun dinghy op zoek zijn gegaan. Hierbij zijn ze op een rif terecht gekomen waardoor de beide roeren veel schade hebben opgelopen. Zij stonden nu dus op de kant. In de werkplaats was men bezig twee nieuwe roeren te maken. Aan het einde van de middag bracht het busje ons weer terug naar het Mango restaurant. De volgende ochtend stond er een peddeltochtje op het programma met sup-boards, kajaks en al het andere wat met peddels kon worden voortbewogen. Er stond echter veel wind, waardoor dit evenement helaas moest worden afgelast. ’s-Avonds vond de officiële opening van het festival plaats in het Mango restaurant, met onder andere life muziek van de lokale schoolband, gevolgd door een buffet met de meest heerlijke gerechten. Zo werd het een hele gezellige avond, vol met gesprekken met bekende en onbekende zeilers. De volgende ochtend stond er een ontbijt op het programma met daarbij een uitgebreide voorlichting over de Bay of Islands In New Zealand. Het ontbijt was in buffetvorm zodat je kon pakken wat je lekker vond. Aansluitend hield men de lezing. Hierin gaf men veel informatie over, de faciliteiten voor de jachten in de Bay of Islands, de Biosecurity van New Zealand en natuurlijk over de routeplanning om hier veilig te komen. De afstand van Tonga naar New Zealand is circa 1.150 nm, waarbij men zeer goed naar de weersontwikkelingen moet kijken. Met een periodiek van 10 dagen trekken er namelijk depressies voorbij die soms wel meer dan 50 kn wind voortbrengen. Het is dus zaak om het goede weer venster af te wachten. Vanaf Tonga kun je in eerste instantie naar het noordelijke of zuidelijke Minerva-rif zeilen. Hier kun je goed ankeren en eventueel slecht weer voorbij laten gaan. Vanaf hier is het nog 800 nm tot aan New Zealand, een afstand die dan te overzien wordt. De woensdag stond in het teken van een zeilwedstrijd voor alle zeilboten die hadden ingeschreven. Helaas hebben we vergeten foto's te maken. Lang niet iedereen deed hieraan mee, zo ook wij niet.
De eerste prijs voor Hennie en Trijnie
Er was in de vloot van monohuls, catamarans en trimarans, één Nederlandse inschrijver, de trimaran Yana van Hennie en Trijnie. De startvolgorde was eerst de monohuls, en enige tijd later de catamarans en de enige trimaran. Na de start waren alle schepen al snel uit zicht omdat het vaarwater een bocht omgaat. Enige uren later kwam de Yana als eerste weer de bocht om en dus in zicht. Het ging allemaal heel langzaam omdat de wind bijna in zijn geheel was verdwenen. Hierna duurde het nog enige tijd voordat de andere schepen terugkwamen. De meeste voeren op de motor omdat er te weinig wind was om nog te zeilen. ’s-Avonds was er een heerlijke BBQ met diverse soorten vlees en andere gerechten. Je kon echter maar één keer je bord laten volscheppen, er was dus geen tweede ronde, helaas.
In optocht kwamen de kinderen en de leerkrachten naar de feesttent
Na afloop van de BBQ werden de prijzen uitgereikt. Iedere boot die had meegedaan viel in de prijzen. Voor elke boot was wel een categorie bedacht, zoals de gezelligste boot, de langzaamste boot. De boot die onderweg een eiland aan de verkeerde kant was gepasseerd, de meest sociale boot en natuurlijk de boot die net geen eerste was geworden. De eerste prijs echter ging naar de Nederlandse trimaran Yana. Nummer twee kwam overigens meer dan een uur later pas aan, varend op de motor. De Yana was de enige die het gehele parcours zeilend had afgelegd. Alle andere hebben de motor moeten gebruiken om terug te kunnen komen. De dag daarop regende het toen we wakker werden.
Er wordt uit volle borst meegezongen en niet alleen door de kinderen
Er staat een bezoek aan de lokale basisschool op het programma. Gelukkig werd het droog op het moment dat wij in onze dinghy stapte om naar de kant te gaan. Om bij de school te komen moesten we nog wel een stukje lopen. Toen de hele meute aanwezig was, werd het feest geopend door het hoofd van de school. Alle leerlingen en leraressen waren in traditionele kleding aanwezig. Het schoolhoofd gaf een toelichting over de school. Op deze school worden ook kinderen met een geestelijke achterstand of een verstandelijke handicap tezamen met de andere kinderen in dezelfde klas geplaatst. Hierdoor zie je dus kinderen van verschillende leeftijden in dezelfde klas zitten. De leerlingen en de leraressen zongen als welkom diverse liederen voor ons, er werd gebeden en natuurlijk lieten de leerlingen ons diverse dansjes zien. Dit alles was echt heel leuk om te zien, waarbij er ook veel gelachen werd. 
een lange tafel vol met eten en drinken. Op de voorgrond zie je de kokosnoten
 
Na afloop ging men rond met een schaal om geld op te halen voor de school. Met dit geld koopt men de noodzakelijke spullen voor het onderwijs van de kinderen, aangezien deze school geen subsidie van de overheid krijgt. Na afloop stonden er lange tafels klaar met daarop ontzettend veel verschillende gerechten. Ieder gezin, waarvan één of meer kinderen op deze school zitten, had een gerecht klaar gemaakt. Zo werd deze gezellige ochtend dus afgesloten met een heerlijke lunch waarbij je je dorst kon lessen met verse kokosnootsap of water. Omdat deze dag veel indruk heeft gemaakt, hebben we hier meer foto's van geplaatst.
Dit meisje bracht een speciale dans. Haar armen zijn ingesmeerd met olie. Hierop kun je een bankbiljet plakken.
Zo wordt er geld opgehaald voor het broodnodige lesmateriaal voor deze kinderen. De jongens brachten een echte oorlogsdans. Prachtig om te zien hoe ze zich hadden ingeleefd.

’s-Avonds was er in de Dancing Rooster een voorlichting over de faciliteiten rond om Whangarei. Deze lezing vonden wij wat minder, mede omdat het meeste al een paar dagen eerder was verteld. Het eten was echter uitstekend. De bediening bracht steeds weer nieuwe schalen met allerlei heerlijke gerechten. Zo etend, drinkend en pratend vloog deze gezellige avond voorbij. De volgende ochtend viel er een miezerregen. Wel jammer want er was een marktje georganiseerd, waar eenieder zijn overtollige materialen te koop kon aanbieden. 

Onze muzikant
Gelukkig vond men een overdekte ruimte waar de diverse boten hun spullen etaleerde. Opnieuw waren het weer vooral de gesprekken die dit evenement leuk maken. ’s-Avonds was het afsluitende diner bij het Mango restaurant met live muziek. We hebben zelfs even samen gedanst, Voor dit diner had je van tevoren moeten opgeven welk gerecht je wilde hebben. Hiervan had je zelf een papiertje waarop dit stond aangegeven. Zo kon er geen misverstand ontstaan over wie nu wat had besteld. De maaltijd was prima verzorgt.

Na het toetje werd er nog een veiling gehouden van diverse spullen, T-shirts, petjes, dagen liggen in een marina, het uit en in het water halen van je jacht, blikken antifouling, enzovoort. Heel leuk om te zien hoe dat bieden gaat, een aantal zijn daarbij heel fanatiek en bieden zelfs meer dan de dagwaarde van het product of aangeboden dienst. Zo was er een zeer geslaagde week voorbij. Tijd om ons te richten op het vervolg van de reis, de tocht naar de Ha’apai eilandengroep.
Heerlijk weer even dansen met mijn vrouwtje
Omdat de zeiltocht naar de Ha’apai groep bijna 70 nm is, een afstand die we bij daglicht haast niet kunnen zeilen, besluiten we aan het einde van de middag te vertrekken zodat we bij daglicht nog tussen de eilanden door kunnen zeilen. Als we niet te snel gaan komen we dan bij daglicht aan. We vertrekken om 17:30 uur vanaf onze mooring bij Neiafu en zeilen door de pas naar het zuiden. Het is prachtig zeilweer. Zodra we een beetje tussen de eilanden vandaan komen, het is ondertussen donker geworden, zien we op de plotter dat de New Nexus vlak achter ons aankomt. Zij komen uit een geheel andere richting. Eenmaal op zee merken we dat we zelfs op alleen de yankee, veel te snel gaan. We reven de yankee deels weg. Hierdoor gaat de Ikinoo wel wat meer rollen. De zee is heel erg warrig, met golven uit diverse richtingen. Als Sonja naar bed wil, gaat het niet goed. Ze is voor het eerst in een hele lange tijd weer zeeziek. De combinatie van de warrige golven en het rollen van de Ikinoo maken het niet makkelijk.
Onze dinghy op het strand van Ha'ano
Ze gaat rustig liggen en ik vaar verder de nacht in. Als het mijn tijd is om te gaan slapen, is Sonja nog niet genoeg opgeknapt. Dat wordt dus slapen met een eierwekker naast mijn hoofd. Ik stel de eierwekker steeds in op een periode van 20 minuten. Dus elke 20 minuten word ik wakker, controleer de vaarrichting, de windsterkte en de stand van de zeilen en ga daarna weer slapen. Zo zeilen we richting het eerste eiland, het Ha’ano Island. In de loop van de nacht neemt de wind wat af zodat we het rif uit de yankee kunnen halen. In het ochtendschemer naderen we de ankerplek van Ha’ano. We zien al een aantal andere schepen liggen. Niet veel later ligt ook ons anker op de bodem. Bij controle met de duikbril, zie ik echter dat het anker niet is ingegraven maar dat de ketting achter een rotsblok vastligt. Na vier keer ankeren liggen we eindelijk goed vast.
De vissersbootjes van de lokale bevolking. Hiermee gaan ze de zee op.
Tijd om de gemiste slaap wat in te halen. De tweede dag ga ik aan land om te kijken of dat ik een winkeltje kan vinden. Onderweg kom ik een boer tegen in een oude open bestelauto. Op zijn dashboard ligt een .22 geweer. Hij vertelt mij dat hij deze op de boerderij nodig heeft. Waarvoor hij deze dan gebruikt wordt mij bij navraag niet duidelijk. Als ik verder loop over het pad staat er ineens, op een afstand van circa 100 meter, een groot mannetjes zwijn. Niet echt mijn favoriete dier om tegen te komen. Misschien dat hij hiervoor het geweer bij de hand heeft? Ik besluit door het gewas terug te gaan naar het strand. Over het strand loop ik verder naar het dorpje. Bij het dorpje liggen diverse vissersbootjes.
Twee dikke vrienden, wachtend op het begin van de school.
Soms vraag je je af hoe de mensen veilig met dit soort bootjes de zee op kunnen gaan. In het dorpje zelf tref ik een school aan, waar de kinderen net aan het buiten spelen zijn. Voetbal wordt er gespeeld. Dan zie ik een groep wilde zwijnen over het pad aan komen lopen, vrouwtjes met jongen van verschillende leeftijden. Ze lopen over het voetbalveld. Niemand trekt zich er wat van aan, de kinderen die voetbal spelen niet maar ook de zwijntjes niet. Het winkeltje vind ik niet, wel een aantal kerkjes. Volgens mij gaat iedereen hier naar de kerk, waarom zouden ze anders zo veel kerkjes hebben?
Niemand trekt zich wat aan van de zwijntjes op het veld, 
er wordt gewoon door gevoetbald
Tijd om terug te gaan naar de Ikinoo. Onderweg verzamel ik mooie schelpen die ik in mijn tas stop. Het grote wilde zwijn zie ik gelukkig niet meer. Op de boot zoekt Sonja de mooiste schelpen eruit en gooien we de rest terug in zee. Deze plek is ook heel mooi om te snorkelen, wat we dan ook een aantal keren doen. Na een paar dagen hier te hebben gelegen, zeilen we 10 nm verder naar het hoofdeiland van deze eilandengroep, het eiland Lifuka met het plaatsje Pangai. Hier moeten we langs de Customs om onze transit papieren in te leveren. Bij het uitklaren uit de Vava’u groep kregen we namelijk een transit papier mee die we bij de Customs van de volgende eilandengroep moeten inleveren. Het inklaren is heel gemoedelijk. Volgens ons zit de man hier de grootste deel van de dag niets te doen en is hij dus blij als er weer iemand langskomt om in of uit te klaren. Na dit bezoek gaan we op zoek naar de winkeltjes.
Het interieur van het Mariners Café met rechts de Poolse eigenaresse.
Er zijn er diversen, ook nu weer grotendeels gerund door Chinezen. Tevens vinden we een Mariners Café & Bar, gerund door een Poolse dame die hier 12 jaar geleden is aangekomen met een zeilschip en hier is blijven hangen. We drinken hier een biertje en keren met de boodschappen terug op de Ikinoo. ’s-Avonds keren we terug naar de Mariners Café om met z’n allen te eten. Het is eenvoudig maar goed eten. Het tapbier is echter uitstekend. Na één nachtje voor anker te hebben gelegen varen we verder naar het eiland Uoleva. We vertrekken pas ’s-middags omdat we ’s-morgens bezoek hadden van Brigit en Rene, met hun gaste Wilma, van de Blue Spirit. Sonja volgt dit jacht al een tijdje via hun blog. Tevens heeft zij af en toe per email contact gehad met Brigit. Heel erg leuk om dan deze mensen nu, ergens midden in de Pacific, in levenden lijve te ontmoeten.
Uitzicht over de ankerplek bij Uoleva
De ankerplek bij Uoleva is ruim en de ankergrond bestaat uit zand. Een prima plek dus die afgeschermd wordt door een groot rif. Hier treffen we bijna alle Nederlands boten die in Tonga zijn, de Ocean Goos, de New Nexus, de Jori, de Yana, de Blue Spirit en nog een Nederlandse boot uit Rotterdam waarvan we naam niet weten. Alleen de Vagabond ontbreekt. ‘s-Avonds op het strand is het, bij een borrel en een hapje, dan ook heel gezellig. We maken gebruik van de tafels en stoelen van een Resort hier op het eiland. Helaas is de bar van het Resort net vandaag gesloten omdat het walvis seizoen is afgelopen. 
In dit soort hutjes wonen de locals op dit eiland.
De tweede avond eten we met de bemanning van drie boten bij de New Nexus aan boord. Iedereen heeft een gerechtje gemaakt. De bemanning van de New Nexus trakteert ons op kibbeling van een grote Mahi Mahi, echt een traktatie. Het wordt tijd om weer wat meer te gaan zeilen en de Ikinoo te verplaatsen richting het hoofdeiland van Tonga. Over deze tocht gaan we meerder dagen doen. We varen dus in eerste instantie weer terug naar Pangai, waar we bij de Customs ons Transit papier ophalen en de laatste boodschappen doen. De volgende dag zijn we op tijd weg voor onze tocht naar het eiland Uonukuhahaki. Er staat een leuke 10-14 kn wind. Het spannendste van deze tocht is het passeren van de smalle doorgang tussen Sandy Cay en het Tatafu Island. Daarna is het plat voor het lapje naar onze eindbestemming. Als we hier eenmaal voor anker liggen, liggen we aan lagerwal in een redelijke swell, met uitzicht op meer wind de komende nacht.
Dit is een van onze laatste biertjes uit Tahiti
Dit zien we niet zitten, we gaan dus weer anker op en zeilen terug naar het Tatafu eiland waar je heerlijk rustig kunt ankeren op 6 meter water en een goede zandbodem. De volgende dag vertrekken we op tijd naar onze volgende bestemming omdat deze nu ineens 7 nm verder ligt. We moeten 34 nm overbruggen om bij onze volgende ankerplek te komen. Deze ankerplek ligt tussen de eilandjes Nomuka en Muifuifa. Onderweg wordt er volop gevist. Wij zijn de eerste die een Soort van Tonijn vangen. Daarna meldt zich elke boot wel een keer om te melden dat ze een vis hebben gevangen. Direct nadat wij de eerste vis binnen hadden, gooiden we de hengel weer uit. Binnen een kwartier hadden we opnieuw beet. Omdat ik ergens mee bezig was liet ik de vis even aan de lijn hangen. Nog geen minuut later begon ik met het ophalen van de lijn. Ik voelde wel weerstand maar er was geen gevecht. Zodra de vis binnen ons gezichtsveld kwam, constateerde we dat we alleen de kop nog hadden. De rest was er door een grote roofvis of haai vanaf gebeten. Bij aankomst tussen de eilandjes kozen wij ervoor om ons anker op een ondiepte van 8 meter te leggen. Niet veel later volgde de Ocean Goose en daarna de New Nexus. Ik had ondertussen de gevangen vis al schoon gemaakt. '
Ziet het er heerlijk uit?
s-Avonds hebben we opnieuw bij de New Nexus aan boord een deel van de gevangen vis opgegeten. Niels had van onze vis en die van hen, Sushi en Sashimi gemaakt. Dit aten we als voorgerecht. De Ocean Goose had een viscurry gemaakt met witte rijst. Er was dus weer genoeg om te eten. Bij het bezoek aan het eilandje Muifuifa, troffen we een familie aan die hier woonde. Ze kweekten hun eigen groente en fruit en hielden kippen en een half tam wild zwijntje. Dit dier was reuze nieuwsgierig en zelfs aanhankelijk. Een deel van het fruit konden we van hem kopen. Tevens wilde hij, tegen betaling, voor ons koken. Wij hadden echter nog volop vis. Op deze ankerplek blijven we een paar dagen omdat de wind de komende dagen uit de verkeerde hoek gaat komen. De voorspellingen blijken te kloppen. De tweede dag draait de wind naar het zuiden en neemt toe tot 20-26 kn. Omdat we achter een groot rif liggen hebben we geen last van de swell. Wel staan er wat windgolven die de ligplaats wat onrustig maken. We liggen echter goed vast. We besluiten de volgende dag verder te zeilen. De wind draait dan wat naar het zuidoosten zodat het eiland Tongatapu te bezeilen is. Om 07:00 uur is het anker uit de grond. We hijsen het grootzeil met het tweede rif erin, de kotterfok gaat vol bij, zo ook de yankee.
Het zwijntje vindt het heerlijk om met je 
te spelen op het strand.
Scherp aan de wind zeilen we naar onze bestemming. De koers is net niet te bezeilen, de voorspelling is echter dat deze wat meer gaat krimpen zodat we aan hoogte kunnen winnen. We hebben in eerste instantie 18-22 kn wind staan. Deze neemt echter in de loop van de dag verder toe naar 20-26 kn. We moeten de yankee dan ook wat reven om het comfortabel te houden. We gaan echter als een speer, met een gemiddelde van 6,7 kn en uitschieters naar 8,0 kn. De voorspellingen kloppen dit keer, na verloop van tijd krimpt de wind, zelfs zo ver dat we bijna halve wind kunnen zeilen. Eenmaal voorbij de boeienlijn, die het veilige vaarwater tussen de koraaleilanden en koraalkoppen aangeeft, kruisen we de laatste mijlen op richting onze ankerplek bij het eilandje Pangaimotu. Om 16:15 uur ligt het anker vast in de grond, tijd voor een ankerbiertje. De ligplaats is vooral bij zeilers heel geliefd, omdat deze voor het restaurant “Big Mamma” ligt. Big Mamma biedt tevens de mogelijkheid om je gastank te vullen, je met een watertaxi naar het hoofdeiland te brengen, je was te laten doen. Hier blijven we liggen tot ons vertrek uit Tonga, maar daarover meer als we op zee zijn en de blog weer vullen met verhalen via de SSB-radio.


                                                                    

vrijdag 13 september 2019

Naar Tonga: dag 10

Het kan deze reis echt niet op, vandaag was het weer een prachtige dag met volop zon en wind gedurende de nacht en de ochtend. Het weer was gedurende de dag gelijk aan de dag ervoor, veel zon en niet al te veel wind. Net genoeg om lekker te kunnen zeilen. Ook vandaag zijn we aan het vissen geweest. Ik heb gen vis gevangen, wel bijna een vogel. Omdat ik gebruik maak van een aas dat aan de oppervlakte blijft, was deze gespot door een vogel. In eerste instantie had ik het niet door, totdat ik zag dat hij elke keer het aas uit het water haalde en het daarna weer liet vallen omdat deze te zwaar was. Toen ik het aas had binnen gehaald ontbrak de staart van het kunstaas. De rest van de dag maar niet meer gevist. Voor het avondeten heb ik macaroni gemaakt. Sonja had een balansdag, dus had geen trek in dit gerecht. Ik had er één pepertje door gedaan, dat maakte de macaroni super pittig. Er bleef genoeg over om morgen met twee personen van te eten. Zodra het schemerig werd, merkte ik dat de golfslag veranderde, hij was rommelig en hoger dan bij de heersende wind te doen gebruikelijk. Zekerheidshalve heb ik het 2e rif in het grootzeil gezet. Ik was nauwelijks klaar of de wind nam toe naar 18-24 kn met uitschieters naar boven. De Ikinoo ging er met een dikke 8 kn vandoor. Gedurende de avond nam de wind verder toe, tijd om de yankee wat te reven. Zo bleef het comfortabel aan boord en kwam tevens de snelheid niet meer onder de 7,0 kn. Heerlijk zeilweer dus. De gehele nacht bleef het zo doorwaaien.
Zodra we ingangspas zijn gepasseerd, wordt het water rustig
Vroeg in de ochtend verscheen Tonga aan de horizon, tenminste Sonja zag deze verschijnen, ik lag nog op één oor. Dit was veel vroeger dan gepland. Vlak voordat we de ingang van Tonga naderde, kwamen we twee walvissen tegen. We zagen grote spuiters en even later twee staarten op het moment dat ze onder de boot door doken. Om 10:00 uur lokale tijd verlegde wij onze koers naar de ingang van Tonga. Om 11:30 lagen we vast aan een mooring bij het plaatsje Neiafu. Voorlopig blijven we hier een paar dagen, maar eerst maandag inklaren, dat kan hier namelijk in de weekenden niet.

Positie : 18°39.9478'S 173°58.976'W
Log      : 16.769 nm (dagafstand 147 nm)
Motor  : 3.382,7 h
Tijd     : 22:30 h UTC (11:30 h LT)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com