dinsdag 30 juni 2020

Nieuw Zeeland deel 4

We worden regelmatig bezocht door prachtige vogels.
In Nieuw Zeeland is de Lock Down periode bijna in zijn geheel opgeheven. De periode van het onvrijwillig cocoonen is dus grotendeels voorbij. In de afgelopen weken zijn we van het Lock Down niveau 2 hier verder afgedaald naar niveau 1. Het dagelijkse leven is dus voor de bewoners weer grotendeels genormaliseerd. Er mogen zelfs weer feestjes en kleine bijeenkomsten georganiseerd worden. Wat nog niet is genormaliseerd is het vliegverkeer. Je kunt Nieuw Zeeland wel per vliegtuig verlaten, maar als niet Nieuw Zeelander kom je er daarna dus niet meer in. Mocht je een onderbouwde redenen hebben om Nieuw Zeeland echter wel te bezoeken, dan moet je eerst op eigen kosten 14 dagen in een daarvoor bestemd hotel in quarantaine.
Overalvind je trappetjes zoals deze.
Reizen naar Nederland is er dus tot op dit moment nog even niet bij. In dit bericht geven we wat meer informatie over hoe wij onze tijd doorbrengen. Zoals de meeste mensen misschien wel zullen weten, is Nieuw Zeeland het land van de buitensport. Wandelen is er hier één van. Er wordt hier heel veel gewandeld en hard gelopen. Als voorbeeld, vanaf de jachthaven is er een wandelpad naar een brug over de rivier en daarna terug naar de jachthaven. Dit is een rondje van 4,2 km. Dagelijks wandelen of rennen vele honderden mensen dit rondje. Ook moeders met een kinderwagen met daarin een baby, zie je rennend voorbij komen. Alleen als het echt hard regent neemt het aantal wandelaars wat af. Daarnaast zijn er in de omliggende bossen vele uitstekende wandelpaden. Deze zijn prima onderhouden. In onze ogen misschien wel een beetje te gecultiveerd. Als voorbeeld, daar waar het wat steiler is, heeft men trappetjes gemaakt. Soms zelfs wel meer dan honderd treden achter elkaar. Voordeel is wel dat je nu onder alle omstandigheden deze wandelingen kunt maken.
De Whangarei Falls.
De natuur onderweg is prachtig en meer gevarieerd dan in Nederland. Zo zijn er in de directe omging meerdere watervallen en diverse uitzichtpunten. Zo'n drie keer per week trek ik erop uit om de omgeving te verkennen via wandelingen van 1,5 tot 4 uur. Omdat mijn wandelschoenen, die ik voor vertrek in Nederland had gekocht, echt versleten waren, heb ik een paar nieuwe gekocht. In een sportwinkel kon ik dezelfde schoenen opnieuw kopen. In het eerste paar dat ik kocht, zat echter een productiefoutje. Van mijn linker schoen bleek één zijkant te hoog waardoor  het wandelen pijnlijk werd.
Zo maar een watervalletje langs één van de wandelpaden.
Gelukkig kreeg ik kosteloos een nieuw paar. Naast het wandelen ben ikzelf opnieuw begonnen met mijn opdruk oefeningen. Ergens in Tonga ben ik hiermee gestopt. Je kunt het echter goed zien en merken als ik deze oefeningen niet meer doe. Mijn vel zit dan wat losser, helaas komt dat met het ouder worden als vanzelf. Bij het opdrukken oefen je gelijktijdig ook je buikspieren, wat weer de stabiliteit van mijn romp verbeterd.
Sonja kan helaas de wandelingen die ik maak niet maken. Zij heeft zich helemaal toegelegd op het fitnessen, zwemmen, aqua aerobics en Ai Chi. Vier dagen per week is ze hiermee bezig, waarbij ze het fitnessen vaak nog eens combineert met het zwemmen van een aantal baantjes. Het aqua aerobics doet ze in groepsverband. Een goede conditie en krachttraining in het water op lekkere ritmische muziek. Heel vermoeiend en soms ook best zwaar voor je spieren en je balans. Het Ai Chi is geheel anders. Ai Chi is een simpele relax oefening van de spierenen en de ademhaling in het warme water. Deze oefening is in Japan door Jun Konno ontwikkeld. Google maar eens Ai Chi en zie hoe Jun Konno zijn oefeningen uitvoert. Bij Ai Chi wordt er gewerkt met een combinatie van diep ademhalen met langzaam uitgevoerde grote bewegingen van armen, benen en het lichaam. Alle bewegingen vinden langzaam en in elkaar overvloeiend plaats.
Dit paard is heel schuchter. Onze vriend Vijko uit Finland had echter wel
vriendschap met dit paard gesloten.
Het lijkt makkelijk, maar de combinatie van de ademhalingsoefeningen met de grote langzame en vloeiende bewegingen, vraagt om een goede lichaamsbeheersing en opperste concentratie. Dat alles wordt uitgevoerd in een ruimte met heerlijke ontspannende muziek, bij gedempt licht en kaarsjes op de randen van het aangenaam verwarmde zwembad. Hoe relaxed wil je worden. Door het gevarieerd sporten, zwemmen en ontspannen neemt de energie van Sonja toe. Direct na het sporten geeft dat dan ook een heel voldaan gevoel.
Naast dat we, ieder op onze eigen manier, lekker sportief bezig zijn, is er ook tijd voor feestjes en gezellige etentjes, want ook de restaurants zijn weer normaal open. Hier is de 1,5 meter regel al helemaal verleden tijd.
De RDM-band, goed voor heerlijke dansbare muziek.
Dus gezellig een restaurant bezoeken kan hier gewoon weer. Omdat de kortste dag van het jaar weer nadert, zijn er diverse activiteiten gepland. Op vrijdag 19 juni is er een feestje met live muziek georganiseerd bij de Riversite Drive Marina. Deze Marina heeft een band, de RDM-band, die is samengesteld uit mensen die op zeilboten leven in de diverse Marina's rond Whangarei. De afgelopen maanden hebben ze, met in acht name van de Corona maatregelen, volop geoefend, om zo bij de komende feestjes aanwezig te kunnen zijn met hun muziek. Iedereen die naar het feestje toekomt heeft wat te eten en te drinken meegenomen. Bij aankomst blijkt echter dat de eigenaar van de Marina de drank heeft gesponsord.
Heerlijk met de voetjes van de vloer.
Hieraan is geen ruchtbaarheid gegeven omdat anders de mensen alleen maar komen voor de drank. De band speelt goede muziek waarop lekker is te dansen. Regelmatig staat de vloer dan ook vol met feestvierende zeilers. Ook wij maken samen nog diverse dansjes. Wouw, wat was dat weer lang geleden, heerlijk om zo weer met mijn vrouwtje op de dansvloer te staan. Naast het dansen is het ook leuk om met vele bekenden weer eens gesprekjes te voeren, door de Corona maatregelen hadden we diverse mensen langere tijd niet gezien. Na afloop helpt een ieder om alles weer op te ruimen. De volgende dag staat er, voor het begin van de middag, een samenkomen gepland met opnieuw muziek van de RDM-band.
De toespraak door de burgemeester van Whangarei.
De bijeenkomst wordt opgeluisterd door de aanwezigheid van de vrouwelijke burgemeester van Whangarei. Zij heet de grote groep zeilers van harte welkom in haar woonplaats. Vanuit de zeilersgemeenschap wordt zij bedankt voor de gastvrijheid van Nieuw Zeeland en van de mensen in Whangarei in het bijzonder, voor het feit dat wij als zeilersgemeenschap hier een jaar langer kunnen blijven. De festiviteiten worden afgesloten met het afsteken van de drie kanonnen, wat gepaard gaat met veel lawaai en rook. Dezelfde dag staat staat er 's-avonds een diner dansant gepland in de Whangarei Marine Club.
Gezellig tafelen in de Whangarei Marine Club.
Wij hebben geluk dat een van de zeilers bij ons op de steiger de beschikking heeft over een auto. Hij rijdt dan ook diverse keren heen en weer om mensen naar het feest te brengen. Ook hier worden we weer verwelkomd door de muziek van de RDM-band. We krijgen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld bestaande uit wraps die je zelf kunt beleggen met diverse soorten vlees, groenten en sausen. Best handig, zeker als je moet koken voor 100 man. Je zet alles in buffet vorm klaar en iedereen loopt erlangs om zijn wrap te beleggen. Na afloop is er ook nog een toetje. De hele avond wordt er gedanst. Zoals het vaker gaat in Nieuw Zeeland, is helaas om 22:00 uur het feest al weer afgelopen. Naast deze georganiseerde feestjes hebben wij nog diverse etentjes met diverse vrienden in diverse samenstellingen.
En bij een verjaardagsfeestje hoort natuurlijk een taart.
Een verjaardag, x jaar onderweg, omdat we elkaar al zo lang al niet hebben gezien, elke gelegenheid wordt aangegrepen om gezellig met elkaar te borrelen en te eten. Gelukkig dat we daarnaast ook regelmatig sporten anders zouden we helemaal dichtgroeien. Ik ben nauwelijks onderweg voor een wandeling, of ik krijg een WhatsApp van vrienden op de Norsand Marina met een fotocollage van omgewaaide zeiljachten. Die nacht is er een mini tornado over de werf heen gekomen, met als gevolg dat er zes zeiljachten en een catamaran zijn omgewaaid. De ravage is enorm. Onze vrienden Silvio en Patricia hebben gelukkig geen schade, terwijl de loods die direct naast hen staat, grotendeels verwoest is. Ik verander direct mijn plannen en loop naar de Marina toe.
Het uitzicht vanaf de Karma richting de omgewaaide jachten.
Het jacht voor hen staat naast de standaard, vandaar links de houten stut.
Vrienden van ons uit Ierland hebben hun boot, de Karma, hier gestald en kunnen voorlopig niet terugkomen. Als ik aankom is het hek van de Marina nog open. Diverse jachten zijn omgewaaid en masten zijn gebroken. Ik loop direct door naar de Karma om te zien of dat deze schade heeft. De boot staat gelukkig nog overeind, terwijl de boot direct voor hen naast de standaard staat. Men is druk bezig deze te stutten ter voorkoming dat hij omvalt. Van de Karma zijn aan bakboordzijde de stempels los gekomen. Gezamenlijk met het personeel van de werf plaatsen we de stempels weer stevig terug. Als ik even later op het dek sta, zie ik een neus van een windgenerator compleet in stukjes op het dek liggen. Ik weet echter niet of dat dit van hun windgenerator is.
Een deel van de jerrycans, de rest lag verspreid over het terrein.
Daarnaast vindt ik op het achterdek een RVS-spi die gebruikt wordt voor het staande wand. Ik kan echter geen losse kabel ontdekken. Dat wordt dus een klusje voor de tuiger op de werf. Daarnaast vindt ik diverse zaken die zijn weggewaaid. Ik breng alles naar het achterdak en stop het weg onder de kuiptent. Onze Ierse vriend Graham had al zijn water en diesel jerrycans onder de boot geplaatst en afgedekt. Ik vind de jerrycans verspreid rond de boot terug. ik verzamel ze en plaats ze terug waar ze eerder stonden en dek het geheel weer af. Van alles wat ik vind maak ik foto's.
Het cadeau aan de burgemeester, een vlag met alle namen van de "boaties" in
Whangarei
's-Avonds schrijf ik een email naar onze vrienden waar ik de foto's aan toevoeg. Reeds de volgende dag hebben ze actie genomen om de werf alles na te laten kijken. Dit is voor onze vrienden met een sisser afgelopen. Helaas hebben anderen meer pech. Zo hoorden we dat een jong Noors stel de boot niet verzekerd was terwijl deze is omgewaaid met als gevolg een gat in de romp en een gebroken mast. Dat is dan wel heel erg triest voor hen. Wij zijn met z'n allen blij dat de Lock Down periode er in Nieuw Zeeland op zit. Hopelijk blijven we verder gevrijwaard van extreme weersomstandigheden en kunnen we binnenkort ook weer reizen.

zaterdag 6 juni 2020

Nieuw Zeeland deel 3

Het bord aan het hek van de jachtwerf.
Voor het eerst in ons leven zijn wij aan het Cocoonen, ook al is het in dit geval niet geheel vrijwillig. Voor die mensen die niet weten wat dit is, Cocoonen is het zich vrijwillig terugtrekken uit de maatschappij naar een vertrouwde omgeving van bijvoorbeeld een eigen huis en tuin. Hier creëert men een gezellig sfeertje, met eventueel de eigen familie, en sluit zich min of meer bewust af van de buitenwereld. Wij kiezen dus voor de geborgenheid van onze eigen Ikinoo en proberen de tijd zo gezellig mogelijk met z’n tweeën door te brengen. Nu even terug naar de realiteit, we zijn in New Zealand in Lock down level 4. Voor ons betekent dit dat er geen personeel meer op de werf aanwezig is, met uitzondering van de dame die af en toe te toiletten en de douches komt schoonmaken. Ook de monteur die onze motor elektrisch moet aansluiten komt niet opdagen tot na de opheffing van de Lock down. Het toegangshek tot de werf is nu 24 uur per dag op slot, er mogen dus geen mensen op de werf komen, anders dan de mensen die hier op hun boot wonen. Wel mogen we boodschappen doen om zo onze dagelijkse behoeften te kunnen verzamelen. Alleen een aantal grote supermarkten is nog open. Daar kun je in een lange rij gaan staan voordat je wordt toegelaten. Voor de rest zijn alle winkels gesloten.
De dieren komen terug als de mensen wegblijven.
Bijkomend voordeel is wel dat je nu overal probleemloos op de weg kunt fietsen, er is namelijk geen autoverkeer. Ook dat is hier niet toegestaan, met uitzondering van de benodigde ritjes naar een arts, ziekenhuis of vliegveld. Wel is het zo dat de dieren weer bezit nemen van de verlaten industrie terreinen. Op zich voelt het in het begin vreemd aan om met mensen te staan praten die een afstand houden van meerdere meters, maar ja het is even niet anders. Er worden ook geen borrels georganiseerd of bezoekjes afgelegd. Er gaat ook geen boot te water of wordt eruit gehaald, het personeel is er eenvoudig niet. Alles zit op slot. Omdat wij de Lock down zagen aankomen, hebben we voorafgaande aan deze periode, volop inkopen gedaan om, gedurende deze periode, zo veel mogelijk klusjes aan de Ikinoo te kunnen uitvoeren.
Er is geen kip op de weg te zien.
Een kleine opsomming van de klusjes die we de afgelopen weken hebben uitgevoerd. Aan het roerblad zaten twee blazen waaronder we aluminium corrosie vermoede. Beide plekken hebben we tot op het aluminium opengehaald en volledig hersteld. Dus kaal slijpen tot op het blanke aluminium, drie lagen epoxy primer erover, egaliseren met twee componenten vuller, gladschuren en daarna voorzien van twee lagen onderwater primer. Omdat we de antifouling, die we eerder hadden aangebracht in Curaçao, hier in New Zealand niet kunnen krijgen, zijn we overgestapt op een primer en antifouling van Jotun. We hebben de romp van de Ikinoo eerst volledig kaal geschuurd en daarna twee keer in de onderwater primer gezet. Daarna is de romp voorzien van twee lagen zwarte antifouling. De houten handvaten op het dak van de Ikinoo, hebben we verwijderd, geheel kaal gemaakt, geschuurd en daarna weer voorzien van vijf lagen blanke lak.
De twee lagen primer zijn aangebracht.
Het ziet er weer prachtig uit. Ook de bekerhouder op de stuurstand is uit elkaar gehaald, geheel kaal gemaakt, geschuurd en gelakt. We hebben de nieuwe motor elektrisch aangesloten, voor zo ver we dit zelf konden doen. Omdat het onduidelijk was waar elke kabel naartoe ging, er was namelijk nog nooit een goed elektrisch schema gemaakt, hebben we dat tot project verheven. Alle kabels, die te maken hebben met het elektrisch voeden van de installatie, hebben we genummerd. Zowel aan het begin als ook aan het einde van elke kabel is een nummer aangebracht. Dit hebben we opgenomen in een kabellijst. Als beginpunt hebben we de kabel genomen die vanaf de dynamo de accu’s laad. Daarna zijn we verder afgedaald in de installatie. Van de twee andere stroomopwekkers, de zonnepanelen en de windgenerator, hebben we een aparte detailtekeningen gemaakt.
Onze Ikinoo is weer klaar om te water gelaten te worden.
Na een aantal dagen van puzzelen, losnemen en opnieuw vastzetten van kabels, meten, meten en nog eens meten, was elke kabel voorzien van een nummer. Voor het eerst werd ons nu duidelijk hoe de installatie in elkaar was gezet en waarvoor bijvoorbeeld de grote schakelaar in het keukenkastje diende. Met de gemaakte kabellijst hebben we daarna een elektrisch schema gemaakt. Alles bij elkaar toch al gauw een weekje werk, maar dan heb je ook wat nuttigs op papier staan. De hydraulische neerhouder van de giek vertoonde enige speling bij de aansluiting op de mast. Onder het zeilen gaf dit, met enige regelmaat, een vervelende tik. Ik heb het geheel uit elkaar gehaald en met behulp van RVS ringen de speling weggewerkt en daarna weer alles terug gemonteerd. De oorzaak van de speling is corrosie van het aluminium beslag. Dit moeten we later, als we terug zijn in Nederland, eens beter bekijken.
Een van de handvaten hangt hier te drogen na het lakken.
Voorlopig gaat de gemaakte oplossing zeker voor een aantal jaren weer mee. In onze bergruimte, voor in de boot, had ik een groot gat moeten maken om de hydraulische slangen van de ankerlier te kunnen vervangen. Voor het afsluiten van de opening heb ik een watervast triplex plaatje hout geheel op maat gemaakt. Hierna is deze met montagekit vastgezet. Aansluitend heb ik er een polyester mat op aangebracht met polyesterhars. Nadat dit was uitgehard, heb ik er nog twee lagen gelcoat overheen geschilderd. De bergruimte is nu weer waterdicht, dus dat klusje is afgevinkt van de lijst. In deze bergruimte hebben wij tevens een beugel gemonteerd, waaraan alle lijnen zijn vastgeknoopt. Bij de overtocht uit Tonga bleek de bevestiging, van deze beugel, niet bestand tegen de krachten waaraan de Ikinoo werd blootgesteld, met als resultaat dat de bevestigingsschroeven los waren gekomen.
De nieuw gelakte bekerhouder op de stuurstand.
De gehele ophanging hebben we dus opnieuw bekeken en vervangen. Eerst heb ik drie houten klosjes op maat gemaakt, gelakt en daarna aangebracht met kit en schroeven. De kit zorgt voor een betere krachtenverdeling over de oppervlakte van de klosjes. Hierna is de beugel terug gemonteerd maar nu met langere schroeven. De constructie is nu zo sterk dat ik er met mijn 80 kg gewoon op kan gaan staan. We hebben de romp boven de nieuwe antifouling goed schoon gemaakt en daarna in de was gezet en uitgepoetst. De romp glom dus weer als nieuw. We kregen veel complimenten van mensen die langs kwamen lopen. Bij de bevestiging van het achterstag, was de verf opengebarsten. Toen we dit open maakten, kwam er veel corrosie tevoorschijn. Zoals ook beschreven bij het roer, heb ik dit tot op het aluminium kaal gemaakt, drie lagen primer erop gezet, geëgaliseerd met een vuller en daarna weer voorzien van drie lagen blauwe lak.
Sonja's bezigheid tijdens de Lock down, puzzelen.
De windvaan had slijtage opgelopen door het veelvuldige gebruik. Hierdoor was deze gaan slippen. We hebben de constructie op het roer uit elkaar gehaald en de aanwezige “remschijfjes” vervangen. Bij onze Windpilot Pacific zijn kunststof ringen aanwezig die als een soort remschijf werken. Door het aandraaien van twee bouten druk je deze tegen elkaar aan. Door het vele gebruik waren de schijven versleten, waardoor er te weinig materiaal overbleef om goede houvast te realiseren. Dit was weer zo’n klusje van weinig moeite veel plezier. Alle schroeven van het teakdek zijn nagelopen. Daar waar nodig heb ik deze voorzien van nieuwe houten pluggen, nadat ik het gat wat dieper had geboord. We hebben een nieuwe en zwaardere Victron Energy Argofet laadstroomverdeler gemonteerd.
Waar normaal mensen zitten, genieten nu de vogels.
De vorige kon maximaal belast worden met 100 Ampère. Aangezien de dynamo van onze nieuwe motor 125 Ampère kan leveren, moesten we deze vervangen door een laadstroomregelaar die maximaal met 200 Ampère belast kan worden. Voor de niet technici, je hebt een laadstroomregelaar nodig om de beschikbare stroom van de dynamo in de juiste volgorde de accu’s te laten vullen. Bij ons wordt eerst de startaccu opgeladen en daarna pas de twee keer drie serviceaccu’s. Veel boten zijn hiervoor voorzien van diodeblokken, die echter het nadeel hebben dat de accu’s nooit voor 100% gevuld worden. Dit nadeel heeft de Argofet niet. Nadat we de nieuwe motor hadden geïnstalleerd, bleek de ruimte rondom de hydraulische pomp erg beperkt te zijn, zelfs zo beperkt dat we de slangen er niet meer terug op konden zetten. Om de slangen goed vast te kunnen zetten, hadden we in de toiletruimte een deel van de wand moeten wegzagen. Het deel wat we verwijderd hadden hebben we behandeld, geschuurd en opnieuw gelakt. Hierna hebben we deze met kit weer op zijn plaats gezet, het ziet er weer als nieuw uit.
De eerste boot die eruit ging het opheffen van level 4.
Na zes weken Lock down level 4, is New Zealand overgegaan naar level 3. Hierdoor kregen we meer bewegingsvrijheid. De werf ging weer open, wat inhield dat er weer boten te water werden gelaten en nieuwe boten uit het water werden gehaald. Na enkele dagen in level 3, kregen we een telefoontje dat de elektramonteur naar ons toe zou komen om de laatste kabels aan te sluiten. Ik had de eigenaar van het bedrijf echter al een email gestuurd waarin ik mijn bezorgdheid had geuit over de juiste aansluiting van de motor. De motor in een aluminium boot mag geen contact maken met de romp. Daarnaast willen we de periode dat de motor verbonden is met de accu’s beperken. Gelukkig bleek de monteur precies te weten waar het over ging. Na een gesprek van bijna twee uur hadden we een bevredigende oplossing voor het aansluiten van de motor.
Alle kabels hebben nu een nummer gekregen.
Als eerste werd de kabel van de dynamo naar de laadstroomregelaar vervangen. De oude kabel had een doorsnede van 16mm2, wat te gering is voor een dynamo van 125 Ampère. We hebben een nieuwe kabel van 35mm2 gemonteerd. Daarna hebben we de bekabeling tussen de startmotor en de dynamo losgenomen en geïsoleerd. Deze kabel hadden we niet meer nodig, echter gehele demontage gaf wel erg veel werk. Aansluitend hebben we, aan de buitenzijde van de motorruimte, een tweepolig hoofdschakelaar gemonteerd. Deze schakelaar verbindt de motor en de startmotor met de startaccu zodra we de motor willen gebruiken. Als we de motor niet gebruiken zetten we de schakelaar uit, waardoor de motor geheel is geïsoleerd van de romp en de accu’s. Dit vonden we uiteindelijk een betere oplossing dan de oplossing die wij voor de oude motor hadden gemonteerd.
De nieuwe hoofdschakelaar van de motor.
Een paar dagen later kwam de eigenaar van het bedrijf zelf om de motor te testen en te starten. Zodra we de hoofdschakelaar hadden ingeschakeld, konden we de motor starten. Helaas wilde deze niet direct starten. Er bleek ergens lucht aangezogen te worden door de dieselpomp. Bij controle van het diesel circuit vonden we uiteindelijk een grof dieselfilter die niet juist was gemonteerd. Een O-ring bleek deels gedraaid te zijn waardoor er lucht kon worden aangezogen. Nadat we dit hadden verholpen, startte de motor direct. Voor het koelen van de motor hadden we een waterslang aansloten op het aanzuigpunt van de motor zodat de motor goed gekoeld kon worden tijdens het testen. Nu was het zaak om de Ikinoo weer te water te laten en ermee te gaan varen. Omdat we naar de Town Basin Marina in het centrum van Whangarei wilde, om hier een plek te krijgen, hadden we contact opgenomen met Sharron, de manager van de Marina.
Onze Ikinoo gaat te water.
Zij kon ons voor een paar weken een plaats tussen de palen aanbieden. Hierdoor kregen we in ieder geval voldoende tijd om de motor te laten testen door een Yanmar vertegenwoordiger. Wel moesten we wachten totdat we teruggingen naar level 2, voordat we de Marina mochten binnenvaren. Twee dagen later zou dit gaan gebeuren. Met Kevin, van de werf waar wij lagen, direct gekeken of dat er voldoende water zou staan bij hoogwater, om de Ikinoo te water te laten. Dat kon alleen nog op donderdag omdat vanaf vrijdag er te weinig water zou staan. Daarna zouden we 10 dagen moeten wachten totdat er weer voldoende water zou staan. De beslissing was snel genomen, we gaan donderdag te water. Omdat Sonja het best nog wel een beetje eng vond om met de nieuwe motor te gaan varen, heb ik samen met Wijnand van de Ocean Goose, na de tewaterlating, de Ikinoo naar de Marina gevaren.
Te water, klaar met de controle en gereed om weg te varen.
Onze Nederlandse vrienden zaten in hun dinghy te wachten om ons te helpen bij het vastmaken van de diverse lijnen. Niet veel later lagen we netjes afgemeerd tussen twee houten palen. Tijd dus voor een gezamenlijke borrel. Een dag later liep ik naar het kantoor van Sharron om het papierwerk af te handelen. Het eerste wat zij vroeg, nadat ik mijzelf had voorgesteld, was of dat wij een plekje wilde hebben aan één van de steigers of dat onze voorkeur uitging naar een plekje tussen de palen. Dit laatste is goedkoper dan liggen aan een steiger. Onze voorkeur ging echter uit naar een plekje aan de steiger omdat we hierdoor meer bewegingsvrijheid kregen en ook de beschikking kregen over walstroom. Voor de winter is dit wel handig omdat je dan een elektrisch kacheltje kunt gebruiken om de boot te verwarmen en een ontvochtiger om de ruimte droog te houden.
Onze ligplaats voor de komende maanden.
Er bleek een zeiljacht vertrokken te zijn naar New Caledonië. Met behulp van Wijnand heb ik de Ikinoo verplaatst naar onze nieuwe plek aan de D-steiger, ons plekje tot half januari 2021. Een aantal dagen na onze aankomst, nam de leverancier van de motor contact met ons op. Hij wilde samen met iemand van Yanmar langskomen voor het inbedrijfstellen van de nieuwe motor. Dit bleek een hele serieuze aangelegenheid. Na de formaliteiten te hebben afgerond, bekeek hij de inbouw van de motor. Hij vond zowaar nog een klein lekje in het koelwatercircuit. Daarna werden de lijnen losgegooid voor de proefvaart. Als eerste werd de motor opgewarmd. De motor was ondertussen voorzien van diverse sensoren. Nadat de motor op bedrijfstemperatuur was gekomen, Moest ik stappen van 500 het toerental laten toenemen, beginnende bij 1.000 toeren. Er werd bij elke stap van alles genoteerd, waaronder de bootsnelheid en de temperatuur in de motorruimte. Vanaf 1.000 toeren voerden we de snelheid op via 1.500, 2.000, 2.500 toeren naar het maximum toerental van 3.200 toeren. Hierbij behaalden we een snelheid over de grond van 7,5 knopen. Dit waren waardes die we bij de oude motor nog nooit gezien hadden, bij deze lag het maximum toerental op 2.400 toeren met een bootsnelheid van 6,2 knopen.
Het koffiekransje met Nederlandse dames en een Belg.
Het voelde ontzettend goed aan, de motor liep als een zonnetje. De Yanmar man was uitstekend te spreken over de uitlijning van de motor. Wel gaf hij ons het advies om de motorruimte geforceerd te gaan ventileren omdat de motorruimtetemperatuur wel aan de hoge kant werd, waardoor de prestaties van de motor zou teruglopen. Al met al een geslaagde test van de nieuwe motor. Denk nu niet dat onze dagen alleen maar gevuld waren met techniek. Vanaf het moment dat we waren teruggeschakeld naar level 2, gingen hier de restaurants en alle winkels weer open en begon iedereen elkaar weer een beetje op te zoeken.
De natuur in New Zealand is prachtig.
Al snel hadden de Nederlandse dames een koffiekransje georganiseerd, waarmee men eens in de twee weken met elkaar koffie gaat drinken en, wat nog vele malen belangrijker is, alles konden bespreken wat ons mannen niet aangaat. Ook bezochten wij weer vrienden voor een borrel aan het einde van de dag. Meestal kwamen er tijdens de borrel zo veel hapjes op tafel, dat je daarna niet meer moest denken aan het avondeten. Het was elke keer echter wel weer heel erg gezellig. Ook ben ik weer aan het wandelen gegaan. Vanaf de jachthaven kun je direct de bossen in wandelen. Prachtig dus om weer even wat sportiefs te gaan doen. Ook is Sonja lid geworden van een sportschool. Ze gaat nu om de dag naar de fitnes om haar conditie en spierkracht weer op peil te krijgen. Al met al hele leuke bezigheden, waarmee onze tijd in New Zealand steeds aangenamer wordt.






donderdag 16 april 2020

Nieuw Zeeland deel 2




Het eindresultaat, een nieuwe Yanmar 4JH5E motor.
We hebben een nieuwe motor, maar dat had wel heel wat voeten in de aarde. Het volgende verhaal zullen veel zeilers wel herkennen; Een klusje dat zo eenvoudig leek, blijkt gigantisch uit de klauwen te lopen en daarnaast veel en veel meer tijd en geld te gaan kosten dan dat je vooraf in je stoutste dromen had kunnen verzinnen. Dat is precies de essentie van wat ons is overkomen bij het verwijderen van onze oude Yanmar motor en het plaatsen van de nieuwe Yanmar motor. Een verhaal waarvan het einde, door de Lock-Down vanwege het Corona virus, nog niet in zicht is. Het is een verhaal voor wie van een beetje drama en vooral van techniek houdt, dus laten we beginnen bij het begin. Na telefonisch contact met een medewerker van het bedrijf, dat de nieuwe motor komt installeren, waren er een aantal hele duidelijke afspraken gemaakt.
De traptrede direct boven de motorruimte is demontabel gemaakt.
Men zou op woensdag de oude motor uit de Ikinoo komen halen en 10 dagen later op maandag de nieuwe motor erin komen hijsen. Aansluitend zou men die week de motor monteren en aansluiten. Een duidelijk plan dus, ware het niet dat er zo veel zaken door dit bedrijf over het hoofd waren gezien, dat het uiteindelijk geheel anders is verlopen. Tijdens onze afwezigheid vanwege de reis door New Zealand, had de timmerman van de werf waar we liggen, een van de traptreden weggezaagd en zo aangepast deze demontabel konden worden teruggeplaatst. Door deze traptrede te verwijderen, creëerden we meer ruimte om te werken aan de motor en meer ruimte om te hijsen. Op de bewuste woensdag melden zich twee man bij onze Ikinoo, die al snel de gehele motor zo ver hadden losgekoppeld, dat deze in zijn geheel eruit gehesen kon worden. Gelukkig hebben wij een dakraampje in ons doghouse, waar de hijsstrop doorheen geleid kon worden.
De motorruimte zonder motor en hydraulische pomp.
Zodra de kraan kwam, gingen ze direct aan het werk. Eerst werd de motor uit de motorruimte getild en op de keukenvloer geplaatst. Omdat de motor niet in één geheel naar buiten kon worden getild, werd de transmissie gedemonteerd. Hierna konden we beide onderdelen uit de keukenruimte hijsen. Niet veel later stond de motor in de achterbak van onze monteurs. Tijd voor mij dus om aan het werk te gaan. Ik had 10 dagen om de gehele motorruimte weer spik en span te maken, zodat de nieuwe motor in een geheel gerenoveerde ruimte gemonteerd kon worden. De eerste tegenvaller hadden we al direct te pakken.
De oude uitlaat, de sporen van één van de lekkages zijn duidelijk te zien.
De RVS-uitlaat, die wij in Colombia voor de tweede keer waterdicht hadden laten maken, lekte weer, maar nu op diverse punten. Voor de niet zeilers, bij een motor in een boot, worden de uitlaatgassen van de motor in het uitlaatspruitstuk vermengd met het warme zeewater dat voor de koeling werd gebruikt. Dit zeewater wordt, via slangen en de bewuste uitlaat, aan de achterzijde van de boot weer naar buiten gepompt. Als de motor stopt, stopt ook de koelwaterpomp en verzamelt al het aanwezige zeewater zich in de uitlaat. Deze moet dus voldoende groot zijn om al het water te bevatten. Helaas is de combinatie van uitlaatgassen en zeewater nogal agressief, waardoor dus zelfs RVS-316 als snel corrodeert. Nadat we de oude uitlaat eruit hadden gehaald, hiervoor moeten wij de boiler omhoog vijzelen, werd deze naar een bedrijf gebracht om te repareren.
De nieuwe motor met opgebouwde
hydraulische pomp,
Een telefoontje leerde ons dat reparatie eigenlijk niet meer mogelijk was, er moest dus een nieuwe gemaakt worden van zeewater bestendig RVS. Binnen een week zou deze gereed zijn. Kosten, bijna € 1.200 ex BTW. Voor de zeilers, er is geen enkele kunststof Vetus uitlaat die past tussen onze spanten. De tweede tegenvaller diende zich niet veel later aan. Een aantal dagen nadat de motor was verwijderd, nam men contact met ons op. Men wilde ook de hydraulische pomp hebben, zodat ze deze op de nieuwe motor konden bouwen. Het bleek namelijk dat de nieuwe motor niet geheel identiek was aan de oude! Hoezo niet “geheel” identiek? We hebben juist gevraagd daarop te letten zodat we niet te veel kosten zouden krijgen bij het inbouwen van de nieuwe motor. De hydraulische pomp heb ik er zelf maar uit gesleuteld. Enkele dagen later kreeg ik een foto van de hydraulische pomp die op de nieuwe motor was gemonteerd. Ze hadden hiervoor onze oude motorsteun gebruikt, die in het verleden hier speciaal voor was gemaakt. Men had de poelie van de motor hiervoor moeten aanpassen, zodat de schijf, die via twee V-snaren van de hydraulische pomp aandrijft, er op gemonteerd kon worden. Kosten ook alweer ruim € 400 ex BTW. We hebben in die 10 dagen de volgende zaken in de motorruimte aangepakt: Van de romp is alle loszittende verf met een driehoek schrapertje verwijderd. Daarna is alles ook nog eens geschuurd en vervolgens schoon gemaakt. De vloer heeft daarna, ter bescherming, twee lagen epoxy primer gekregen. Alle oude en verteerde isolatie is verwijderd, inclusief alle lijmresten.
De geschilderde motorruimte met nieuwe isolatie.
Dat laatste was nog het meeste werk, centimeter voor centimeter heb ik de lijm eraf gepulkt. De schroefasafdichting en het schroefaslager zijn beide vervangen. Het schroefaslager had te veel speling gekregen en de schroefasafdichting begon te lekken. Alle slangen had ik in eerste instantie laten zitten. Later, toen er gelast moest worden in deze krappe ruimte, heb ik alles verwijderd. Dus de boilerslangen, de koelwaterslangen en de dieselslangetjes, zijn tijdelijk gedemonteerd om meer werkruimte te creëren. Als laatste hebben we in het weekend de nieuwe RVS-uitlaat geplaatst en de boiler weer terug gemonteerd op zijn plaats. Op maandag arriveerde er een truck met daarop een pallet met onze nieuwe motor. Deze werd eraf gehesen en de truck verdween weer. Er bleef een leerlingmonteur achter die de motor losschroefde van de pallet waar hij op stond en die de transmissie er weer afhaalde. De combinatie motor met transmissie kregen we namelijk niet in één geheel naar buiten, dus verwachte we dat deze ook niet in één geheel naar binnen zou gaan.
De nieuwe motor staat onder een 
doek achter mij in de keuken
Aan het begin van de middag kwam de kraan naast ons staan, de monteurs waren echter beide verdwenen voor “de lunch”, volgens ons hadden ze gewoon nog ergens anders een klusje. Samen met de kraandrijver heb ik de motor en de transmissie op de Ikinoo gehesen. Na 1,5 uur kwamen de monteurs weer opdagen, we waren toen net klaar met het eerste deel van de hijswerkzaamheden. Gezamenlijk hebben we de motor naar binnen gehesen en in de keuken de transmissie weer aan de motor bevestigd. Daarna moest als laatste de motor nog in de motorruimte gehesen worden. Vanaf dat moment ging echt alles fout wat er maar fout kon gaan. De combinatie van motor en transmissie bleek 30 mm langer te zijn dan de oude combinatie. Het motorblok was wel identiek, echter de transmissie was geheel anders en 30 mm langer. Daarnaast zaten de twee achterste motorsteunen op geheel andere plekken. Als klap op de vuurpijl kon de koppeling tussen de motor en de schroefas niet gemonteerd worden. Voor de koppeling was gewoonweg onvoldoende ruimte. Zo ging de motor er dus niet in! We hebben de motor er weer uitgehaald en in de keuken neergezet. De kraan en de kraanmachinist vertrokken, zo ook onze monteurs. De volgende dag was één van de monteurs weer bij ons op de boot. De monteur bleek Roeland te heten en was geboren in Utrecht. Op 8-jarige leeftijd was hij met zijn ouders naar New Zealand geëmigreerd. Ook Bruce, de directeur van het bedrijf, kwam langs. Opnieuw takelden we de motor in de motorruimte en bekeken het probleem nog eens heel nauwkeurig. Na veel gediscussieer kwamen we tot de volgende oplossing en stappenplan.
De oude koppeling. 3 van de 6 inbusbouten 
zijn te zien waarmee deze vast  is gezet. 
Ook is er haast geen ruimte tussen
de koppeling en de schroefasafdichting.
  • Een deel van het spant moest worden weggesneden, zodat de bestaande uitsparing in het spant dieper zou worden. Hierdoor kon de koppeling tussen de motor en de schroefas vrijelijk gaan bewegen. Het bleek namelijk dat de oude opening ook al te klein was. Aan de slijtplekken te zien was de koppeling herhaaldelijk tegen het spant aangekomen. 
  • Daarna moest er een aluminium verstevigingsplaat van 6 mm worden gelast in de vergrote opening. Later bleek dat het lassen in zo’n kleine ruimte een hele uitdaging te vormen. 
  • Aansluitend moest dit deel van de motorruimte opnieuw worden geschilderd. 
  • Er moest een nieuwe kortere RVS-koppeling komen met een spiebaan. De oude had geen spiebaan maar was voorzien van 6 bouten. Deze hadden gezamenlijk voldoende kracht om de koppeling klemvast te zetten op de schroefas. Omdat de nieuwe koppeling korter zou zijn, had deze maar 4 bouten. Een spiebaan voorkomt in dat geval dat de koppeling ten opzichte van de schroefas gaat slippen. Kosten € 700 ex BTW, maar inclusief de kosten voor het pas maken. 
  • De schroefas moest korter gemaakt worden en ook voorzien worden van een spiebaan. 
  • Er moesten twee nieuwe motorsteunen gemaakt worden, de nieuwe waren niet bruikbaar. 
  • Daarna kon alles in elkaar gezet worden. 
De nieuwe RVS-koppeling. Duidelijk zijn 2 van de 4 bouten 
en de spiebaan te onderscheiden. Aan de bovenzijde zijn 
3 van de 4 moeren te zien van de nieuwe RVS-bouten. Ook 
de dieper gemaakte opening is duidelijk zichtbaar
Een week later, op maandag, waren alle aanpassingen in de motorruimte gerealiseerd en was de nieuwe koppeling binnen gekomen. Het vergroten van de opening in het spant was redelijk snel gerealiseerd. Het lassen was veel moeizamer. Eerst werd de ruimte gecontroleerd door iemand die een werkvergunning voor het lassen afgeeft. Na enige aanpassingen, waaronder het verwijderen van alle slangen en het afsluiten van kleine ruimtes met natte doeken, werd de werkvergunning afgegeven. Het lassen was moeizaam, probeer maar eens te lassen, liggend op je buik in een hele smalle ruimte. Het opnieuw schilderen was zo gebeurd. Dus nu konden we verder met de montage van de motor. Het plan leek op papier zo eenvoudig, echter in een boot is niets eenvoudig. Daar kwamen we ook nu weer achter. De volgende stappen namen weer een week in beslag. We hesen de motor opnieuw in de motorruimte met aan de voorzijde beide oude stalen motorsteunen. De nieuwe bleken niet bruikbaar te zijn. Nu konden we voor het eerst zien dat de vergrote opening in het spant voldoende groot was om de nieuwe transmissie met koppeling vrijelijk te laten draaien. Omdat de nieuwe koppeling als een halfproduct werd geleverd, moest deze eerst pas gemaakt worden op de motor en de schroefas. Van de aanwezig gaten moesten er 4 stuks voorzien worden van M12 schroefdraad en de opening voor de as moest naar 35 mm gedraaid worden. In deze opening moest daarnaast ook een spiebaan worden gevreesd.
De nieuwe motor met de volledige koppeling en nieuwe
as afdichting. De wanden zijn opnieuw geïsoleerd.
Toen het geheel een dag later klaar was, bleek men geen gaten met M12 schroefdraad te hebben gedraaid maar 4 gaten van 12 mm te hebben geboord. Er moesten dus 4 stuks 12 mm RVS-bouten bijkomen om het geheel in elkaar te kunnen zetten. De volgende stap was het ophangen van de motor in de motorruimte. We monteerde de complete koppeling en de schroefas. Nu konden we zien hoe veel de schroefas korter moest worden gemaakt. Volgens mij hadden we dit een dag eerder ook al kunnen opmeten, maar ja wie ben ik? Nadat was vastgesteld hoe veel de schroefas korter moest worden, hebben we de motor weer in de keuken gezet en nam Roeland de schroefas mee voor het uitvoeren van de werkzaamheden. Een dag later kwam hij niet opdagen, de werkzaamheden aan de schroefas waren niet afgerond. Dit gaf mij de gelegenheid de bestaande motorsteunen, die we opnieuw gingen gebruiken, te schuren en te voorzien van 2 lagen zwarte epoxy primer. Zo leken ze beide als nieuw. Twee dagen later was hij weer terug en begon het echte montagewerk. De motor zou er volgens plan nu niet meer uitgaan. We plaatsten de schroefas en hesen de motor weer in de motorruimte. We konden nu alles op zijn plaats gaan zetten. We monteerde de nieuwe koppeling met de transmissie van de motor en de schroefas. Hij was nog niet uitgelijnd, maar we kregen wel een idee van hoe alles op zijn plaats kwam.
De nieuw aangebrachte isolatie in de motorruimte.
Dit nam enige tijd in beslag, omdat het geheel zo nauwkeurig mogelijk op zijn plaats moest komen voor het bepalen van hoe de motorsteunen eruit moesten komen te zien. Met een aantal stukjes triplex en een lijmpistool maakten we daarna twee mallen voor de nieuwe achterste motorsteunen. De motor lieten we hierna op de motorsteunen zakken. Op vrijdag en in het weekend monteerde ik zelf al zo veel mogelijk zaken. De gaskabel kwam weer op zijn plek, alle dieselleidingen werden weer gemonteerd en aangesloten, de koelwaterslangen werden weer gemonteerd, de nieuwe bekabeling van het bedienpaneel werd aangelegd en aangesloten en nog vele andere kleine klusjes. Op maandag was Roeland terug met de nieuwe motorsteunen.
De beide slangen voor het voeden van de boiler met heet motorwater zijn 
vervangen en tevens voorzien van twee afsluiters. Zo kunnen we de 
voeding van de boilerboiler sfsluiten indien deze onderweg lek raakt.
Ze waren gelukkig voldoende zwaar uitgevoerd. Het had enige moeite gekost een werkplaats te vinden met de juiste materialen en gereedschappen om deze te kunnen maken. De steunen waren gloeiend heet gemaakt en daarna in vorm gebogen. Zo voorkom je haarscheurtjes in het materiaal. Hierna had men de steunen tweemaal in de zwarte epoxy primer gezet. We konden nu de motor definitief op zijn vier motorsteunen zetten. Enkele uren later stond de motor volledig uitgelijnd op zijn vier motorsteunen. Tijd om de rest aan te sluiten. De hydraulische pomp moest nog op zijn plaats komen. Omdat we de hydraulische leidingen niet op zijn plaats kregen, moest ik in de toiletruimte een stukje uit de muur zagen. Nu konden we de beide leidingen weer vastzetten. De montage van de pomp en de V-snaren heb ik later zelf verder uitgevoerd.
Zoals te doen gebruikelijk staan de mannen weer bij de barbecue.
Roeland nam al zijn spullen mee omdat hij in principe klaar was. De volgende dag zou er een monteur langskomen om de elektra aan te sluiten. De motor moet namelijk massa vrij worden gemonteerd. Dat was hij op dat moment dus niet. De nieuwe motor maakte direct contact met de romp. Bij een aluminium schip is dit niet toegestaan. Helaas, kwam hij niet opdagen omdat het bedrijf in Opua alle werkzaamheden bezig was af te ronden, aangezien New Zealand de volgende dag in Lock down zou gaan. Voorlopig zien we dus niemand die het werk afmaakt. Ik heb zelf de rest van de aansluitingen uitgevoerd. Ook heb ik de motor massa vrij gekregen. Het bleek dat de kabel van de transmissie direct contact maakte met de romp.
Gezellig met z'n allen aan één grote tafel.
Een dik stuk rubber, vastgezet met twee tyraps, bracht een goede oplossing. Wat rest is het aansluiten van de startmotor en de dynamo. Denk nu niet dat we al die tijd alleen maar aan de motor hebben gewerkt. We hebben ook tijd gevonden om leuke dingen te doen. Zo waren we, samen met de bemanning van de Yana, een avond uitgenodigd voor een gezamenlijke maaltijd met een groep Zwitserse boten. Heel gezellig. Ook heel gezellig was de barbecue die we hadden georganiseerd met vijf Nederlandse boten, te weten de Ocean Goose, de Vagebond, de Jori, Miss Monypenny en natuurlijk de Ikinoo.
Lady's afternoon
Als extra gast was Peter uitgenodigd. Peter is de schipper van een catamaran die hier op de werf ligt. We hadden iedereen uitgenodigd om bij ons op het terrein te komen barbecueën. Bij ons op de werf is een overdekte ruimte met een barbecue en diverse tuintafels. De gasgestookte barbecue mogen we gratis gebruiken. Aan de tuintafels kun je met zes man zitten. We hebben twee van deze tafels tegen elkaar geschoven. Daarna er een leuk kleedje erover gelegd en het geheel verder aangekleed met kaarsjes en servetjes. Nu met al onze vrienden rondom deze tafels en de avond kon niet meer stuk. We hebben dan ook heerlijk gegeten en gedronken. Ieder koppel had zijn eigen vlees meegenomen. De rest van de gerechten die waren meegenomen hebben we met elkaar gedeeld. Zo ook de aanwezige drank. De gesprekken waren weer als vanouds, vrolijk, soms serieus maar over het algemeen geanimeerd. Zeker voor herhaling vatbaar. Wie weet op Koningsdag, 27 april aanstaande. Voorlopig zitten we nog in isolatie vanwege de Lock down. Dit verhaal wordt daarom vervolgd na het opheffen van de Lock down. Hopelijk lukt nu alles in één keer en krijgen we niet nog meer verrassingen.

dinsdag 31 maart 2020

Nieuw Zeeland deel 1

Onze Ikinoo gaat voor een aantal maanden de kant op.
Na maanden van stilte op ons blog, hieronder het eerste deel van onze belevenissen gedurende de laatste vier maanden in Nederland en New Zealand. Het is een drukke en turbulente tijd geweest. Eerst onze reis naar Nederland, gevolgd door het debacle met onze motor, die uiteindelijk toch dermate was beschadigd dat een nieuwe motor de veiligste optie was, gevolgd door onze reis door New Zealand met een heel vervelend einde en daarna alle perikelen met het uit- en inbouwen van de oude en de nieuwe motor met als klap op de vuurpijl de Lock Down van New Zealand vanwege het Coronavirus. Alle plannen voor het vervolg van de reis staan op losse schroeven. Te veel stof voor één verhaal. Dit deel beschrijft onze reis naar Nederland, een aantal weken klussen en onze reis door het prachtige New Zealand. In het volgende verhaal vertellen we jullie alles over het uit- en inbouwen van de motor en onze Lock Down periode in New Zealand.

Een terugblik op onze ankerplek van de laatste dagen.
Voor het transport vanaf de Norsand Marina in Whangarei naar het internationale vliegveld in Auckland, hadden wij een auto gehuurd. Vrienden hebben ons met deze auto naar het vliegveld gebracht. Zodoende hadden zij de auto voor de rest van de dag beschikbaar om zelf winkels te bezoeken. Onze vlucht met Qatar Airways voorliep voorspoedig en precies op tijd. Het enige minpuntje was de lange wachttijd in Doha, 12 uur doorbrengen met wachten, eten en drinken, is lang. Zeker als de winkeltjes die er zijn, voor een groot deel gesloten waren. Daarnaast is dat wat wel open is zo duur, dat het kopen van wat dan ook een flinke aanslag op de portemonnee wordt. Bij thuiskomst was het direct weer druk en gezellig. De kinderen kwamen op de koffie en al snel was het weer vertrouwd en als vanouds. De eerste week was voor ons vooral gevuld met bezoeken aan tandartsen, de huisarts, het verkrijgen van een nieuw rijbewijs en alle andere zaken die aandacht nodig hadden.
Samen met onze zeilvrienden van de afgelopen jaren
Ook bezochten we onze lieve zeilvrienden, Diederik en Nicole van de Zwerver, in hun woonplaats in Brussel. Zij hadden in Panama helaas besloten terug te keren naar Europa omdat ze opa en oma zouden worden. We zijn er drie dagen gebleven, natuurlijk achteraf veel te kort. We hadden gespreksstof voor maanden, het afscheid was dan ook beladen met vele emoties. We gaan ze zeker weer terugzien als we op de Middellandse Zee zijn aangekomen. Al naar een week begon het bij mij te kriebelen, wat moest ik al die weken gaan doen? Als snel kwam het idee boven water om contact op te nemen met mijn vorige werkgever.
Aan het kerstdiner met familie, ouderwets gourmetten, heerlijk.
Zodoende kon ik twee dagen later al aan de slag als crisismanager, een klus voor twee weken. Het was al snel alsof ik al die tijd niet was weggeweest. Na het intakegesprek, het benodigde inlezen van beschikbare documenten, konden wij als team op het project al snel een goed actieplan opstellen met duidelijke doelstellingen. Heerlijk die twee weken, zeker doordat alle vooraf benoemde doelstellingen ook werkelijk allemaal gerealiseerd zijn. Als klap op de vuurpijl was aan het einde van deze periode nog een kersfeest georganiseerd. Hier werden de voorlopige resultaten van dat jaar bekend gemaakt en kregen we een 4-gangen menu voorgeschoteld, echt helemaal top. Zeker voor herhaling vatbaar.
Het toetje van 2e kerstdag, geheel glutenvrij.
Het kerstfeest met de familie was weer als vanouds, gezellig met elkaar gourmetten en natuurlijk allemaal verhalen uitwisselen. Na de kerst hadden we een reünie georganiseerd met al onze zeilvrienden, dit keer bij ons thuis. Ze waren er dit keer allemaal, zo gezellig. Ieder koppel had wat te eten klaar gemaakt of had de ingrediënten meegenomen om wat klaar te maken voor de groep. De middag en avond waren gevuld met vooral veel zeilverhalen. Maar ook dit ging weer veel te snel voorbij, er is zo veel te vertellen en zoveel verhalen om naar te luisteren, dat een week nog niet genoeg zou zijn, laat staan vijf uurtjes. Direct na de jaarwisseling, vertrokken we weer naar New Zealand, terug naar onze Ikinoo. Tijd om een aantal weken te klussen en daarna te gaan reizen.

De schroef en de romp voordat we zijn begonnen met het schoonmaken 
en schuren. Zoals je ziet is de aangroei minimaal
Nadat we terug waren gekomen op onze Ikinoo, hadden we een aantal weken klussen ingelast, voordat we gingen reizen door New Zealand. De eerste tegenvaller was het feit dat de antifouling, die wij in Curaçao hadden aangebracht, niet in New Zealand verkrijgbaar was. Deze antifouling beviel ons prima, want na 16 maanden hadden we nog steeds geen aangroei van betekenis. Wel was de waterlijn geheel weggeslepen. Zodoende moest alle aanwezige antifouling eraf worden geschuurd, een klusje van 10 dagen. Een valse start dus. Er zijn in New Zealand strenge regels verbonden aan het schuren in de buitenlucht. Als eerste moet je gebruikmaken van een stofzuiger waarvan de slang moet worden aangesloten op de schuurmachine zodat een groot deel van het stof wordt afgezogen. Per dag toch al gauw 3 tot 4 kg stof.
De schroef nadat deze geheel is schoon gemaakt. 
Ook de romp is al grotendeels geschuurd.
Daarnaast moet je de grond afdekken met een grondzeil, zodat alles wat valt, later op de dag met de stofzuiger kan worden opgezogen. Dit alles los van de persoonlijke bescherming zoals een stofmasker en bescherming van de ogen. Gedurende deze periode kwam ook de monteur langs om de motor te repareren. Hij had een nieuwe koppakking bij zich, zodat we de kop van de motor konden verwijderen en weer opnieuw monteren. Toen we de kop eenmaal hadden verwijderd en we de motor startte, kwam er geen olie naar boven via het oliekanaal aan de voorkant van de motor. Bij het nakijken, via Internet, van het verloop van het oliekanaal in de motor, zagen we dat er een lager was die, bij verdraaiing, het oliekanaal kon blokkeren. Dit opgeteld bij het feit dat de twee stootstangen van de cilinders 1 en 2 de vorige keer in Tahiti zwaar beschadigd waren en het feit dat er nu weer één was gebroken, gaf voor ons de conclusie dat de motor binnenin zwaar beschadigd was.
Druk bezig met het schuren van de kiel en de romp. 
De stofzuiger staat onder de eerst dwarsligger
Daar kwam nog eens bij dat we  zagen dat de cilinderwanden waren gecorrodeerd, iets wat veroorzaakt wordt door water in de cilinders. Alles bij elkaar opgeteld hadden we de keuze uit een volledige revisie van de motor of het plaatsen van een nieuwe motor. In beide gevallen moest de oude motor uit de Ikinoo worden getakeld. Gezien het feit dat we graag zonder verdere problemen terug willen kunnen zeilen naar Europa, was de keuze snel gemaakt. Dan maar even door de zure appel heen bijten, maar we gaan voor de nieuwe motor. De dagen daarna wisselde we met enige regelmaat informatie uit over het type en de prijzen. Uiteindelijk kozen we voor de Yanmar motor type 4JH5E met een KM4A1 transmissie. Deze kwam grotendeels overeen met het oude type en zou zodoende de minste problemen gaan geven bij het inbouwen, maar daarover in het volgende bericht meer.
In deze troep hebben we weken geleefd. Op de voorgrond 
licht de complete kop van de motor, afgedekt met plastic.
Omdat we op reis wilde door het Noorder- en Zuidereiland van New Zealand, waren we, gedurende deze periode, ook op zoek naar een campervan. We wilden niet kopen maar huren omdat we geen zin hadden in alle rompslomp van het kopen en verkopen. We spraken hierover met Ierse vrienden. Zij waren net terug van een trektocht van 6 weken. Ze gingen naar huis omdat een van de ouders ziek was. Een dag later kwamen ze langs met het voorstel dat wij hun campervan konden huren voor de periode dat we gingen reizen. De deal was snel gemaakt. Zodoende behoefden wij niet verder op zoek naar een campervan. Toen zij een paar dagen later vertrokken, namen we hun auto over. Nu konden we ook makkelijker boodschappen doen of een restaurant bezoeken. De dagen daarna hebben we de campervan voorzien van onze spullen, boodschappen gedaan voor de reis en een globale route uitgezet. Tijd om voor vijf weken de Ikinoo achter te laten. Begin maart zouden we terug zijn in verband met het eruit takelen van de oude motor.

Onze rijdende woning voor de komende weken.
Tijdens de reis door New Zealand heb ik een dagboek bijgehouden omdat je gedurende zo’n reis zo veel indrukken opdoet, dat je uiteindelijk niet meer weet wat en waar je iets gezien of beleefd hebt. Hieronder is de tekst uit dit dagboek overgenomen.

Dag 1: (357 km gereden)
Vandaag zijn we rond 12:30 uur vertrokken uit Whangarei. Na eerst nog even wat boodschappen te hebben gedaan, stuurden we onze campervan richting Auckland. Omdat het zaterdag was, was er niet veel vrachtverkeer op de weg. Het schoot dus lekker op. Wel moest ik constant goed opletten dat ik links bleef rijden en dat ik voldoende afstand tot de berm in acht nam.
Alles is ingepakt, klaar voor vertrek.
Ook de richtingaanwijzer en de ruitenwisser pookjes bij het stuur zitten omgedraaid t.o.v. de Europese auto’s. Dus menigmaal als we van richting wilde veranderen gingen de ruitenwissers aan. Onderweg kwamen we een tolweg tegen voor een stukje 4-baans weg, die we handig hebben omzeild. Je moet namelijk van tevoren via Internet betalen. Nadat we de drukte van Auckland achter ons hadden gelaten, reden we, via hoofdzakelijk tweebaanswegen, naar het plaatsje Waihi Beach aan de westkust van het Noordereiland. Onderweg genoten we van de prachtige natuur en mooie vergezichten. De wegen zijn prima onderhouden en het is overal echt schoon. In Waihi Beach vonden we een kampeerplek bij iemand in de voortuin.
Aan het eerste ontbijt met de campervan.
Ze zaten net met familie en vrienden te barbecueën en nodigde ons uit om erbij te komen zitten. Heel gezellig met de lokale mensen zitten praten. We lagen redelijk op tijd op bed, moe van de eerste indrukken van New Zealand.

Dag 2: (267 km gereden)
We waren voor 08:00 uur al wakker. Voor het eerst maken we een ontbijt bij onze campervan. Eerst maar eens met onze 1-pitter water koken. Maar voor het zo ver was, moest ik eerst uitzoeken hoe dat apparaat werkte. Nadat ik hem voorzien had van een nieuw gastankje, lukte het om kokend water te maken voor de koffie en de thee. We betaalden voor de overnachting. Om 09:00 uur waren we al onderweg.
Wel heel veel lawaai, maar wel erg spannend.
We reden een prachtige route via Lake Rotorua, het op één na grootste meer op het Noordereiland, naar Lake Taupo, het grootste meer van het Noordereiland. Hier vielen we echt met onze neus in de boter. Er was een wedstrijd aan de gang met raceboten in diverse klassen. We hebben enige tijd staan kijken. Wat een geluid en wat een snelheid. Na afloop van de wedstrijd hebben we snel de drukte weer verlaten en zijn we doorgereden naar het plaatsje Motuoapa, wat aan het uiteinde van het Taupo meer ligt. Hier vonden we een camping. Helaas verstond ik de prijs voor één overnachting verkeerd, zodat het helaas een hele dure overnachting werd voor zeer een eenvoudige camping.

Een van de goedkoopste campings die we aangedaan hebben.
Dag 3: (272 km gereden)
We waren weer bijtijds op weg. Vandaag was ons doel het plaatsje Eketahuna. Aan het begin reden we door prachtige bossen over de HW-1. Bij het plaatsje Taikape zijn we even gestopt voor een cappuccino en een thee. Heerlijk buiten op het terras gezeten. Nadat we weer verder reden verlieten we na enige tijd de HW-1 en reden via HW-54 naar de HW-2. Deze laatste loopt parallel aan de HW-1. Zo kwamen we aan het begin van de middag aan in Eketahuna. Hier ligt een prachtige camping met warme douches, toiletten, een barbecue en een uitgebreide keuken en wasgelegenheid. De beste en goedkoopste camping tot nu toe.

Een schaalmodel van een zeilboot waarmee men vroeger
de Polynesische wateren verkenden.
Hier zijn ook diverse wandelingen te maken.      ‘s-Avonds waren er diverse kinderen met zaklantaarns op zoek naar kiwi’s.

Dag 4: (171 km gereden)
We twijfelde nog even of dat we een dag langer zouden blijven. Uiteindelijk zijn we toch maar vertrokken naar Wellington, de hoofdstad van New Zealand. Hier wonen weliswaar niet de meeste mensen, die wonen namelijk in Auckland, maar het is wel de politieke hoofdstad. De route voerde ons over de HW-1, via prachtige bossen en grasvlaktes. We zijn eerst direct doorgereden naar Owhiro Bay, een zuidelijke buitenwijk van Wellington. Hier is aan de kust een gratis parkeerplaats waar je mag overnachten. Voor de rest is er niets, behalve een toiletgebouw dat 24 uur per dag geopend is. Na even genoten te hebben van het prachtige uitzicht, zijn we teruggereden naar het centrum van Wellington. Hier heb ik ‘s-middags het Museum van New Zealand, Te Papa Tongarewa, bezocht. Een prachtig museum met meerdere tentoonstellingen.
Dit soort boorden kom je overal in New Zealand tegen. 
Ze geven duidelijk aan waar je vrij mag kamperen en waar niet.
Ik vond de meest opvallende die over de tattoo cultuur in New Zealand en die van de diverse schaalmodellen van schepen waarmee men in het verleden de Polynesische wateren verkenden. Daarna hebben we nog even samen gezellig op een terrasje gezeten. Aan het einde van de middag waren we weer terug bij Owhiro Bay voor het diner en de overnachting.

Dag 5: (32 km gereden)
Vandaag hebben we rustig aan gedaan. We wilde de Oude St. Pauls Cathedral bezoeken. Helaas was deze gesloten i.v.m. een grote renovatie zodat de kerk aardbeving bestendig gaat worden.
Onze gratis kampeerplek bij Owhiro Bay.
Dan maar naar de nieuwe St. Pauls Cathedral. Deze kerk is ontworpen in 1930, maar met de bouw is pas begonnen in 1954. De kerk was pas gereed in 1972, dus 18 jaar na de start, omdat men deze kerk aardbeving bestendig wilde maken. Het resultaat is naar onze mening echter ronduit pompeus en lelijk. Na de opening van de nieuwe kerk wilde men de oude kerk afbreken. Dit stuitte echter op heel veel protest. De oude kerk is hierna voor de eerste keer gerestaureerd en staat er dus nog steeds. Wij kunnen ons dit wel voorstellen, als je naar de nieuwe kerk kijkt.
Wij dachten onze eerste pinguïn te zien, bleek het een grote zeevogel te zijn, 
die wat kwam uitrusten in de zon.
Daarna zijn we even wat gaan shoppen en heb ik een korte broek gekocht. Na de lunch te hebben genuttigd, is Sonja naar de pedicure geweest om haar voeten te laten verwennen. De rest van de dag hebben we lezend in de zon doorgebracht bij Owhiro Bay. Hier zagen we voor het eerst, dachten we, een pinguïn die eenzaam op een stukje rots zat te genieten van de warme middagzon. Helaas hadden we aan het einde van de dag een klein probleempje, het kraantje van het 2 literpak rode wijn was onder het rijden opengegaan. Meer dan 1,5 liter wijn was weggelopen in de auto. De auto stonk direct naar verschaalde wijn.

De ferry van Wellington naar Picton,
Dag 6: (18 km gereden)
Vandaag doen we rustig aan. We gaan vandaag alleen maar met de Ferry over naar het Zuidereiland. ‘s-Morgens na de koffie, maken we eerst de auto helemaal schoon met een sopje, ander blijft de auto de komende weken continu naar verschaalde wijn stinken. Helaas de wijnvlekken in het hout gaan er niet meer uit. Rond 11:30 vertrekken we richting de boot. Onderweg doen we nog even snel wat boodschappen en kopen een nieuw pak wijn en een voorraad bier en wat broodjes met beleg voor onderweg. Het inchecken voor de Ferry gaat redelijk eenvoudig, je geeft je naam op en je krijgt 3 houten plankjes met verschillende kleuren. Rond 13:00 uur zijn wij aan de beurt om de Ferry op te rijden.
In deze tuin waren een aantal Japanse sneeuw lantaarns te vinden.
Zodra je naar binnen wilt rijden geef je de plankjes weer af. De functie van de plankjes is ons helemaal ontgaan. Precies om 13:30 uur vertrok de Ferry voor een overtocht van 3,5 uur. We brachten de tijd vooral door met lezen, wat eten en drinken. Na als een van de laatsten aan boord te zijn gereden, gaan we nu als een van de eersten weer van de boot af. Vooraf had ik al een camping uitgezocht, zodat we na 5 minuten rijden al op de camping aankwamen. Dit is weer een camping met alles erop en eraan. Voor het avondeten lopen we naar de Marina die maar 5 minuten lopen vanaf de camping ligt. Het eten stelt niet veel voor, bijna alles komt uit de frituurpan. Het bier is echter prima en het gezelschap is erg leuk. We ontmoeten hier namelijk 2 Nederlandse koppels, die los van elkaar bezig waren met een rondreis door New Zealand, waarmee we een gezellig avond hebben gehad.

Een doorkijkje naar een van de huisjes in de tuin.
Dag 7: (214 km gereden)
Vanaf de camping rijden we naar het plaatsje Nelson. Hier gaan we Wijnand en Marlies weer ontmoeten. De tocht is weer prachtig. De natuur blijft je verbazen. Soms zitten we tijden lang de omgeving te bekijken, zonder iets tegen elkaar te zeggen. Rond 11:30 zijn we op de kampeerplaats waar we hebben afgesproken met Wijnand en Marlies. Het weerzien is weer hartelijk. Na de koffie en de thee, vertrekken we naar Nelson voor een bezoek aan een openbare Japanse tuin.
 Een prachtig doorkijkje met opnieuw een Japans huisje.
Deze tuin is hier door de Japanners, in het kader van een uitwisselingsprogramma tussen twee gemeentes, aangelegd. Het is een prachtige tuin, die gewoon vanaf alle kanten vrij is te betreden. Na afloop gaan we in de stad nog wat drinken en boodschappen doen.  ‘s-Avonds barbecueën we met z’n vieren. Weer heel gezellig.

Dag 8: (40 km gereden)
Vandaag zijn we naar het plaatsje Matueka gereden. Hier vonden we aan de kust een parkeerplaats waar je gratis mag kamperen. Het was maar een klein stukje rijden, maar morgen willen we in Matueka naar de lokale markt. Het plekje ligt aan de zee en is zeer populair. Regelmatig zien we dan ook campers langskomen die helaas geen plekje vinden, het is namelijk al heel vroeg vol.
Wijnand bezig met het vlees op de barbecue.
Terwijl de dames gaan zwemmen in een zoutwaterzwembad, bezoeken Wijnand en ik de plaatselijke jachthaven. Het is hier één grote verzameling van oude aftandse jachten. Niet één is er meer echt zeewaardig. ‘s-Avonds maken we gezamenlijk nasi met pindasaus en een gebakken ei. De avond sluiten we af met een potje klaverjassen. Helaas voor ons mannen, winnen de dames dit keer op het nippertje met maar een paar punten verschil.

Gezamenlijk aan de nasi.
Dag 9: (322 km gereden)
Na het ontbijt bezoeken we de lokale zondagsmarkt. Het is prachtig weer en daardoor dus erg druk en gezellig. Het marktje staat vol met kraampjes met tweedehands spullentjes, groente en fruit en allerhande soorten eten en drinken. Sonja koopt wat groente en fruit en ik koop een oude verstelbare blokhaak met een klein waterpasje. Nadat we afscheid hebben genomen van Wijnand en Marlies, zetten we koers naar Hanmer Springs, het stadje van de warme bronnen en de riviertochten met een jet stream boot.
Onderweg naar Hanmar Springs, prachtige wegen met weinig auto's.
Het is een prachtige tocht door het schitterende heuvellandschap van New Zealand. Je blijft je verbazen over de schoonheid van de natuur. In de loop van de middag, drinken we koffie en thee bij een hotel-restaurant, welke verbonden is aan een wijnhuis. Na de koffie en de thee, lopen we nog even langs de diverse wijnen. Voor we het weten staan we wijnen te proeven. Sonja vindt er een tweetal heerlijk, dus kopen we uiteindelijk 6 mooie flessen wijn. Hierna zetten we onze tocht voort. Eenmaal in het plaatsje Hanmar Springs aangekomen, vinden we de camping al snel. Ook deze is weer prachtig uitgerust. We eten snel wat en spelen wat spelletjes in de centrale keuken, terwijl de wasmachine en de droger onze was weer schoon en droog maakt.

Een terugblik vanuit de gondel naar het dalstation.
Dag 10 (249 km gereden)
Vanuit Hanmar Springs vertrekken naar ons volgende doel, Christchurch, de plaats die een negen jaren geleden zo zwaar getroffen is door een zware aardbeving. Maar voor die tijd wil de eigenaar van de camping eerst nog een foto van ons voor zijn Facebooksite. Hij vindt ons verhaal over de wereldreis per zeilboot ontzettend interessant. Onderweg naar Christchurch krijgen we nog een berichtje van vrienden, die op dat moment in Hanmar Springs in de spa zitten. Helaas we zijn alweer te ver weg om elkaar even op te zoeken. We zijn redelijk op tijd op de plaats van bestemming en besluiten daarom de gondelbaan naar boven te nemen. Vanaf het hoogste punt heb je een prachtig uitzicht over Christchurch.
Uitzicht vanaf de top van de berg richting de zeehaven van Christchurch.
Ook bevat het bergstation nog een kleine tentoonstelling over het ontstaan van New Zealand. Het is een tentoonstelling waar je met een klein treintje doorheen rijdt, terwijl er steeds via diverse beeldschermen filmpje worden vertoond. Best wel leuk in elkaar gezet, maar na 10 minuten sta je alweer buiten. Onze zoektocht naar een camping verloopt dit keer niet vlekkeloos. Bij de eerste camping moeten we veel betalen voor een plekje met alleen maar een toilet. Bij de tweede aangekomen, blijkt dat je deze van tevoren via Internet moet reserveren. Je krijgt bij je reservering een code waarmee je het cijferslot van het toegangshek kunt openen. Helaas, wij hebben niet gereserveerd en dus ook geen code, dus op zoek naar de derde van die dag.
De verwoeste Kathedraal, de restauratie is na 9 jaar gestart.
Die vinden we al snel. Het is een prachtige camping met douches, toiletten en een goed uitgeruste keuken met barbecue. Na het eten raken we in gesprek met een jong stel met twee kinderen. Ze spreken Frans met elkaar en blijken uit New Caledonië te komen. Na een gezellig avond krijgen we van hen hun adres, telefoonnummer en e-mailadres met de vraag of dat we hen komen opzoeken als we met de Ikinoo in New Caledonië zijn. Gaan we dus zeker doen.

Dag 11: (23 km gereden)
Vandaag zijn we in Christchurch gebleven. Na het ontbijt zijn naar de binnenstad gereden en hebben daar onze campervan geparkeerd. De vorige dag hadden we een combikaartje gekocht voor de gondellift en de antieke trams in het centrum van Christchurch.
Het interieur van een trammetje.
De auto stond bij het beginpunt waardoor we niet veel later onderweg waren met het trammetje voor een rondrit door het oude centrum. Helaas is er van het oude centrum niet veel meer over. Bijna alle gebouwen zijn verwoest dan wel zwaar beschadigd door de laatste aardbeving in 2011 met een kracht van 6,3 op de schaal van Richter. Er staan dus nu veel nieuwe gebouwen die allemaal aardbeving bestendig zijn. Onze koning Willem Alexander heeft samen met zijn vrouw Maxima ook een rondje gereden in een van deze trams. Ter nagedachtenis hangt hiervan een fotootje in het betreffende voertuig.
Wij zaten dus in hetzelfde rijtuig als Willem Alexander en Maxima.
Na het gehele rondje te hebben gemaakt, zijn we blijven zitten tot we in een gezellige winkelstraat aankwamen. Hier hebben we een tijdje geshopt. Onderweg nog even een heerlijke cappuccino en een thee met een gebakje gescoord. Hier liepen we aan tegen de vreemde mentaliteit van de mensen, die we regelmatig in New Zealand tegen zijn gekomen. Je bestelt en betaald bij de kassa wat je wilt eten en drinken. Je krijgt een boortje met een nummer mee, die je op je tafel zet. Nadat we een tafeltje hadden gevonden duurde het 10 minuten voordat men het gebakje kwam brengen. Nog eens 10 minuten later kwam de koffie en de thee.
Een van de  meest prachtige wandschilderingen in de stad.
Toen de hierover een opmerking maakte, vertelde men ons dat de drankjes de verantwoordelijkheid was van de bar en dat het gebakje de verantwoordelijkheid was van de keuken. Veel gekker moet het niet worden. Helaas hebben wij deze manier van werken wel vaker gezien in New Zealand. Daarna zijn we verder gegaan met shoppen. Aan het einde van de middag nog even wat gegeten en toen terug naar de camping waar we de nacht ervoor ook hadden gestaan. In de keuken van de camping speelden we nog een spelletje en raakte we opnieuw aan de praat, maar nu met een Nederlands stel welke 38 jaar geleden was geëmigreerd naar New Zealand. Zo was de avond weer snel om. Erg gezellig en hele leuke verhalen.

Dag 12: (278 km gereden)
Nadat we de camping hadden verlaten, zijn we eerst boodschappen gaan doen. We moesten draad en naald hebben om mijn trui te herstellen, er was een naatje opengegaan. Gelukkig kon Sonja dit netjes herstellen. Vandaag zou een bewolkte en regenachtige dag worden. Tot onze verbazing werd het weer steeds beter en de zon scheen volop.
Dit was een van onze favorieten, inpakken en een lintje er omheen graag.
Onderweg hebben we een auto en tractor museum bezocht. Er stonden heel veel auto’s en tractoren, zelfs zo veel dat eigenlijk alles te dicht op elkaar stond. Er waren echter een paar prachtige auto’s en motoren te zien. Zeker de moeite waard. Onder het rijden werd het weer steeds beter, de zon scheen volop en de lucht was blauw. Nadat we een pas waren gepasseerd, hadden we ineens uitzicht op de besneeuwde bergen waaronder Mount Cook. In het vervolg van onze tocht kwamen we langs twee meren, lake Tekapo en Lake Pukaki.
Een motor met zijspan zoals gebruikt in de 2e wereldoorlog.
Bij deze laatste hebben we een free camping opgezocht met een prachtig uitzicht over Lake Pukaki en Mount Cook. Niet veel later zaten we heerlijk in de zon met een drankje en een chipje, mooier kon de dag niet worden.

Dag 13: (331 km gereden)
Het plan was om vandaag naar Queentown te rijden. Daar wilde we gaan rondkijken en tevens boeken voor onze tocht naar de Milford Sound. Ons plan was om in Te Anau onze auto achter te laten. Vanaf hier wilde met de bus naar de Milford Sound.
Uitzicht op Mount Cook.
Daar aangekomen wilde we een boottochtje maken over de Milford Sound. Eenmaal in Queentown aangekomen gingen we allebei onze eigen weg. Zo konden we allebei dat bezichtigen wat wij interessant vonden.Ik liep één van de vele boekingsbureau's binnen om diverse folders te verzamelen en te informeren naar de diverse prijzen. Helaas, voor ons een grote domper, door de zeer zware regenval van een paar dagen eerder, was de weg naar de Milford Sound afgesloten. Men verwachte dat deze op zijn vroegst op 12 februari weer zou opengaan. Er bleken achteraf veel meer wegen gesloten te zijn en zelfs waren er een aantal dorpen waarvan de bewoners waren geëvacueerd. Dat het zo ernstig was, hadden wij niet meegekregen de laatste dagen. Ook het alternatief, de tocht naar de Doubtful Sound bood geen uitkomst. Deze was tot 15 februari al vol geboekt. Later waren we blij dat we niet zijn gebleven, omdat rond die tijd er een cycloon aan land is komen met opnieuw heel veel regen en zeer zware windstoten. Dan was de reis opnieuw niet doorgegaan. Nadat we meest heerlijkste hamburger van New Zealand hadden gegeten, stapten we weer in de auto en lieten Queentown achter ons. De overnachtingsplekken rond deze stad waren ronduit slecht en duur, voor ons een reden om door te rijden. Na een uurtje rijden vonden we bij het plaatsje Cromwell een gratis camping site langs het Lake Dunstan. Een hele grote camping site die druk bezocht werd.

Het huis van onze dromen, helaas staat het in New Zealand.
Dag 14: (241 km gereden)
We hebben de plannen volledig omgegooid. We blijven niet langer in het zuiden hangen om daarna mogelijk een reis te kunnen boeken naar een van de twee Sounds. We kiezen ervoor naar de oostkust te rijden en van daaruit verder naar het noorden te trekken. Onze stop voor vandaag wordt Dunedin. Dit plaatsje staat bekend om een unieke treinreis en om het feit dat hier het enige kasteel van New Zealand staat. De reis naar het plaatsje Portobello, een klein plaatsje net voorbij Dunedin, is weer prachtig. De natuur blijft overweldigend. In het plaatsje Portobello vinden we een camping met prima faciliteiten. Na ons te hebben geïnstalleerd, zijn we teruggelopen naar het stadje zelf voor het diner. Tot onze verbazing vonden we een uitstekend restaurant.
Het kinderbadje in de kinderkamer op de bovenste verdieping van het kasteel.
We hebben dan ook genoten van een uitgebreid diner met voorgerecht, hoofdgerecht en een ijsje toe. Dat alles vergezeld van een prima rode wijn. Dit was verreweg de beste maaltijd die wij in New Zealand hebben gegeten. Zo ronden we een leuke en gezellige dag af.

Dag 15: (53 km gereden)
Nadat we hadden ontbeten, zijn we naar het Larnach Castle gereden. We waren hier mooi op tijd. Nadat we auto hadden geparkeerd, liepen we via de prachtige kasteeltuinen, naar het kasteel toe. We hebben onze ogen uitgekeken binnen in het kasteel. Verreweg de meeste ruimtes zijn gerestaureerd, waarbij men zo veel mogelijk gebruik heeft gemaakt van oude materialen en oude technieken.
Eén van de vele mooie beelden in de kasteeltuin.
Veel is door de familie, die het kasteel heeft gekocht, zelf uitgevoerd. Het eindresultaat mag er echt zijn. Wij hebben in ieder geval uren genoten. Na koffie en thee te hebben genuttigd, ben ik nog een wandeling gaan maken door de kasteeltuin. De tuin is prachtig aangelegd en wordt uitstekend onderhouden. Een lust voor het oog. Nadat we waren uitgekeken, reden we door naar het treinstation van Dunedin. Hier vertrok om één uur de oude trein voor een tocht door de bergen. Ook nu was de natuur weer prachtig.
Het enige bewoonde huis langs de spoorlijn. Deze mensen zijn van de spoorlijn 
afhankelijk omdat er voor de rest geen wegen zijn die hier naartoe komen.
De tocht van 4,5 uur stelde op zich niet echt veel voor, omdat zowel de heen als de terugreis over dezelfde route gaat. Voor de zekerheid hadden we de plaats op de camping ook voor vandaag geboekt. Na wat boodschappen te hebben gedaan, reden we terug naar onze camping in Portobello. Na een heerlijke maaltijd, een wijntje en wat spelletjes, zijn we op tijd ons bed in gedoken.

Dag 16: (351 km gereden)
We vertrekken vandaag naar het plaatsje Timaru. We nemen regelmatig binnen weggetjes zodat we meer langs de kust kunnen rijden. Onderweg doen we het plaatsje Oamaru aan, waar zich net buiten het plaatsje een Yellow Eyed Pinguïn kolonie bevindt. Helaas zien we geen pinguïns maar wel diverse luie zeerobben.
Deze zeerob doet zich tegoed aan de warme zon, zonder gehinderd te worden 
door mensen die over het strand wandelen.
Ook die zijn prachtig om te zien. Als we eenmaal in Timaru aankomen, valt dit ons erg tegen. Beide campingplaatsen laten veel te wensen over. De eerste is rumoerig en de tweede erg winderig. Als we voor de tweede keer bij de rumoerige plaats aankomen, we staan hier in een parkje met een drukke weg er omheen, drinken we even wat om te kijken of dat we aan het geluid kunnen wennen. Nee dus, we besluiten door te rijden. Na ongeveer een uurtje rijden vinden we een mooie camping, net voorbij het plaatsje Rakaia. Na even terug gereden te zijn naar het plaatsje zelf, vinden we daar een lokale pub waar we wat kunnen eten en drinken. Het eten is zoals overal in New Zealand, eenvoudig, gefrituurd maar wel voldoende. Na het eten rijden we terug naar de camping, waar we nog wat spelletjes doen en dan ons bed in duiken.

Onze gratis kampeerplek op het parkeerterrein.
Dag 17: (116 km gereden)
Vandaag is het maar een klein stukje. Doordat we gisteren ons doel voorbijgereden zijn, is de afstand tot Akaroa niet zo ver meer. In het begin is de omgeving net zo vlak als Nederland. Pas bijna aan het einde van de rit gaan we opnieuw het heuvellandschap in. Opnieuw een prachtige route. We lunchen in Akaroa en gedragen ons als echte toeristen. We boeken voor de volgende dag een 4-WD-safari met een tocht over zee met kajaks. Daarna gaan winkeltjes kijken en lekker op een terrasje zitten. Helaas gaat het terras om zes uur al dicht. Het moet niet veel gekker worden.
Deze eenden zijn zo tam dat je ze kunt oppakken en uit je hand laten eten. 
Zelfs de kleintjes krijgen het "goede" voorbeeld van moeders.
We staan opnieuw op een gratis parkeerplaats waar we mogen overnachten. De parkeerplaats is al snel vol, zodat veel campervans een andere plek moeten opzoeken. Ik kook een bonenschotel, waarna we samen nog wat spelletjes doen en op tijd naar bed gaan. Morgen moeten we er vroeg uit.

Dag 18: (217km gereden)
We beginnen vandaag vroeg. Al om 07:45 uur staan we op het verzamelpunt voor ons uitstapje voor vanmorgen. We worden met een 4W-drive busje, door de bergen heen, naar een afgelegen boerderij gebracht. Onderweg maakte we een korte stop om te kijken naar een oude walrus, die hier naartoe is gekomen om te sterven. Hij was werkelijk heel groot, maar werd al wat magerder. Vanaf het strand bij de boerderij maken we een kajak tocht over zee.
Overal rond de boerderij zie je dit soort broedkistjes.
Nadat we zijn omgekleed en een zwemvest hebben omgedaan, stappen we met z’n allen in 4 stuks 2-persoons kajaks. Vooraf hebben we wel instructies gehad hoe je moest instappen en hoe je de kajak moest verlaten mocht deze omkiepen. We peddelen langs de kust en zien kleine pinguïns en zeeleeuwen. De pinguïns zijn moeilijk te ontdekken. Het is dat onze gids weet waar hij naar moet zoeken. Met zijn aanwijzingen zien we ze inderdaad in de rotsen zitten. De zeeleeuwen daarentegen zien we volop. We komen zelfs langs een afgesloten stukje zee, waar de jonge zeeleeuwen les krijgen van hun ouders. Echt waanzinnig leuk om te zien. Nadat we weer zijn terug gebracht, lunchten we nog even in het plaatsje Akaroa en vertrekken dan naar onze bestemming voor vandaag, het plaatsje Hanmar Springs. Dit is de tweede keer dat we hierna toe gaan.
Als je goed kijkt zie je dat de eerste gondel twee fietsen bevat. 
De fietsers zelf zitten in de zitgondel erachter.
Onderweg rijden we nog langs Christchurch. Hier maken we nog even een tussenstop om met een stoeltjeslift de bergen in te gaan. Dit valt echter wat tegen omdat alle hellingen doorklieft zijn door fietspaden. Het is namelijk een gewilde mountainbike plaats. Zowel de fietsen als de fietsers gaan met de stoeltjeslift omhoog. Daarna kun je een afdaling kiezen, eigenlijk net zoals met skiën. Elke route heeft zijn eigen zwaarte. Eenmaal in Hanmar Springs aangekomen zoeken we een camping op voor de overnachting zodat we alle apparaten weer kunnen opladen en zelf even kunnen douchen. We nemen bewust niet dezelfde camping.

Heerlijk relaxen in water van 40 grC.
Dag 19: (117 km gereden)
Als we wakker worden, is het opnieuw een prachtige dag. We doen vandaag rustig aan. Als we klaar zijn met het ontbijt en alles weer hebben opgeruimd, rijden we naar het plaatsje Hanmar Springs zelf toe. Vandaag gaan wij onszelf verwennen met een hot Spa. Omdat we ouder zijn dan 60 jaar, krijgen we korting op de entreeprijs. Nadat we ons hebben omgekleed in zwemkleding, laten we ons even later in een van terminale baden zakken. Heerlijk warm en ontspannend. Na 2 uurtjes diverse baden te hebben geprobeerd, is het welletjes en kleden we ons weer om. Na een heerlijke en gezonde lunch, stappen we weer in de auto. Ons volgende doel wordt Kaikoura.
Onze gratis kampeerplaats achter de garage.
We kiezen voor een route via leuke bergweggetjes met steile passages. Onderweg komen haast geen auto tegen totdat we weer op de hoofdweg langs de kust komen. Hierover rijden we de laatste kilometers naar Kaikoura. Men is hier volop bezig de weg te verbreden, dus regelmatig moeten we stoppen. Dan, bij de laatste stop gaat het fout. De motor draait wel, maar na een flinke klap gaat de auto niet meer vooruit. Met heel veel moeite kunnen we met een slakkengangetje van 20 km/uur een verbreding naast de weg bereiken. Nadat we de nooddienst hebben gebeld, komt er een uurtje later een monteur. Het blijkt dat de versnellingsbak is overleden. We rijden met hem mee naar Kaikoura, waar hij ons afzet in de winkelstraat. Later die dag haalt hij met een bergingswagen onze campervan op. Hij plaatst onze campervan op de parkeerplaats achter de garage. Hier kunnen we in ieder geval deze nacht doorbrengen, in afwachting van het plan van aanpak voor de motor. Een positief ding, we kamperen gratis en het toilet is aan de andere kant van de weg bij een tankstation.

Eén van de drie huisjes waarin we hebben overnacht.
Dag 20: (0 km gereden)
We zijn gisterenavond en een groot deel van de ochtend bezig geweest met het versturen van e-mails van en naar onze vrienden Joan en Graham, om alles te regelen met de verzekering. De verzekering betaald uiteindelijk een groot deel van de kosten. Nadat ik voor Sonja een cappuccino had gehaald, ben ik op onderzoek uitgegaan voor een onderkomen voor de komende week. De reparatie van de motor gaat namelijk een week duren, dat is dus even een tegenvaller. We besluiten te blijven wachten, zodat we later onze reis kunnen voortzetten.
In dit geval een ruimte met 4 bedden.
Om nu al die tijd in de campervan op de parkeerplaats van de garage te gaan wonen, lijkt ons geen goede oplossing. Ik vind uiteindelijk een huisje op een top 10 club vakantiepark. Nadat we geluncht hebben, pakken we onze spullen bij elkaar en worden we door een van de medewerkers van de garage naar het park gebracht. Het huisje ziet er prima uit. Al snel hebben we ons geïnstalleerd en proberen wat tot rust te komen van de rollercoaster van emoties die we ervaren. Alweer een motor kapot, eerst die van de boot en nu die van de campervan. Er gaat dus nu een week verloren. Voor het avondeten trekken we het stadje in en vinden bij een lokale pub een goede menukaart met lekkere biertjes en wijntjes.
Dit prachtige vogeltje zat vlak bij ons huisje.
Tijd om even te ontspannen. Bij thuiskomst liggen we niet veel later in bed en genieten van een welverdiende nachtrust.

Dag 21: (0 km gereden)
We vervelen ons een beetje, het weer helpt daarbij ook niet echt, bewolkt met af en toe een mager zonnetje. We hebben wel de terugkoppeling dat de verzekering het grootste deel van de schade betaald. Wij schieten er echter niets mee op. Een groot deel van de dag ben ik bezig met het schrijven van dit verhaal. Sonja leest op Internet wat blogs van zeilers die ons zijn voorgegaan. Als we klaar zijn en de verveling toeslaat, besluiten we er op uit te gaan voor een late lunch. We bestellen weer als vanouds, 1 Pizza peperoni en een schaaltje patat met een biertje en een wijntje. In Las Palmas was dat onze favoriete lunch of diner. Bij thuiskomst spelen we nog wat spelletjes en kijken twee films via Netflix. We vallen daarna als een blok in slaap.

Tijdens het wandelen kom ik deze gedenksteen tegen. Triest maar waar.
Dag 22 t/m 24: (0 km gereden)
Deze dagen deden we het heel rustig aan, wat moet je anders. Sonja heeft nog één keer een fiets gehuurd en is daarmee naar de supermarkt gereden om boodschappen te doen. Ik ben op zoek gegaan naar een elektrische step voor Sonja, zodat ze zich wat makkelijker kan verplaatsen. Ik vind een site waar de resultaten staan van verschillende tests. De goedkoopste step is nog altijd minimaal $ 500 en niet ergens in de buurt te koop. Helaas dus geen oplossing voor de korte termijn. Aan het einde van de middag gaan we naar het plaatsje, voor een hapje en een drankje, want in het huisje kun je niet echt makkelijk koken. We hebben één keer nasi klaargemaakt, maar dat gaf te veel rompslomp. Na terugkomst deden we dan nog wat spelletjes en keken via Netflix een filmpje en dronken nog een wijntje.

Moeder met kind, deze werd nog gezoogd.
Dag 25: (0 km gereden)
Vandaag komt de nieuwe transmissie aan, we zijn benieuwd. ’s-Morgens ga ik op pad voor een wandeling langs de kust van het schiereiland waar Kaikoura op ligt. Nadat ik een tijdje langs de weg heb gelopen, stopt deze op een gegeven moment. Aan het einde van de weg is een grote parkeerplaats. Vanaf hier kun je alleen nog maar te voet verder. Het is een prachtige route langs de onderzijde van de rotsen. Onderweg zie ik een aantal zeerobben kolonies. Daar staat deze plek om bekend. Aan het begin staan boorden met de instructie om minimaal 20 meter afstand te bewaren en 100 meter voor als er jongen bij zijn. Zoals te verwachten houdt niemand zich eraan. Ik heb mensen tot op 3 meter zien naderen.
Deze houdt vooral die vreemde snuiter in de gaten.
Dat is dus echt vragen om problemen, ze kunnen zich namelijk razendsnel verplaatsen. Als de route langs de kust stopt, gaat het pad verder de heuvels in. De paden zijn zeer goed onderhouden, dus echt genieten. Als ik aan het begin van de middag terugkom, zie ik Sonja langs de kant van de weg staan. Ze staat op mij te wachten. Ik heb de autosleutels nog in mijn zak zitten. Ik was van plan die na het wandelen bij de garage af te geven, niet wetende dat men deze veel eerder nodig had om de auto op de brug te krijgen. Als ik de sleutel heb afgegeven, krijg ik te horen dat de motor morgen aan het einde van de middag klaar zou zijn. Hier werden wij ontzettend blij van, tijd dus om de tickets voor de ferry te regelen en een plan te maken voor de resterende tijd.
Er waren vele verschillende rote zeevogels te zien.
We sluiten de dag af met opnieuw een heerlijk hapje en drankje en gaan met een goed gevoel slapen. Morgenavond slapen we weer in onze campervan.

Dag 26: (0 km gereden)
De gehele dag zijn we in afwachting van het telefoontje met de mededeling dat onze campervan weer gerepareerd is. We zijn namelijk van plan direct een stukje door te rijden en dan ergens te gaan kamperen. Dit is ook ingegeven door het feit dat we niet langer op het park kunnen blijven alles is volgeboekt.Als we om vier uur nog geen telefoontje hebben gehad, besluit ik naar de garage te lopen om te horen wanneer ze denken klaar te zijn. Tot mijn verbazing ligt de complete voortrein van de auto nog op de grond, dus de complete aandrijving met motor en alles erop en eraan. Men blijkt de verkeerde transmissie te hebben besteld.
Je kon dit natuurreservaat ook bezoeken met een RIB. 
Je kon dan in het water net de diverse dieren zwemmen.
Voordat de goede er is en deze ook gemonteerd kan worden, gaat er zeker nog een week overheen. Gedesillusioneerd kom ik terug bij Sonja, ik zit er even helemaal doorheen. Samen besluiten we naar het stadje te gaan en daar een flinke borrel te nemen. Onder het genot van een biertje en een wijntje dringt zich de vraag bij ons op en wat nu? Blijven we nog een week wachten of gaan we onderzoeken hoe we thuis kunnen komen? Het antwoord blijft een beetje in de lucht hangen, we weten het nog niet. We besluiten een uitgebreide email te versturen naar de eigenaren van de campervan en hen mede te delen dat de reparatie en onze reis nu echt aan het ontsporen is. We hebben namelijk ook al veel kosten gemaakt om de afgelopen week te overbruggen. Het is hier hoogseizoen en alle huisjes zijn gereserveerd. We betalen de hoofdprijs en zijn daarnaast ook al drie keer van huisje veranderd. Daarbij komt bij dat we nu ook nog eens het vakantiepark moeten verlaten omdat alles vol is.

Dag 27: (0 km gereden)
We hebben een email van onze Ierse vrienden gekregen. Zij vonden het geen probleem als wij de campervan zouden achterlaten en terug zouden keren naar de Ikinoo. Zij hadden familie in Christchurch wonen die, als de auto gerepareerd was, zich om de auto zouden bekommeren.
Het wandelpad door de heuvels terug naar Kaikoura is prachtig aangelegd.
Ik zou dan later terugkeren om de auto terug te brengen naar Whangarei. Al onze spullen lagen namelijk nog in de campervan. ’s-Morgens direct na het ontbijt zijn we naar het plaatselijke VVV gelopen. Hier stond iemand waaraan wij ons verhaal hebben uitgelegd. Hij ging direct op zoek naar een mogelijkheid om naar Whangarei te reizen. Binnen een half uur was alles geregeld. De volgende dag vertrok om 09:30 uur onze bus naar het plaatsje Picton. Dat is de plaats waarvandaan de ferry vertrekt naar Wellington. Omdat de aansluiting met de ferry wat aan de krappe kant was, had hij ook voor ons een hostel geboekt met een eigen kamer. De dag daarna zouden we dan ’s-middags met de ferry naar Wellington varen. Daar aangekomen hadden we precies een uur om bij het treinstation te komen.
Tijd om afscheid te nemen van Kaikoura.
Om 19:00 uur vertrok vanaf daar de bus voor een nachtelijke rit naar Auckland. Vanaf Auckland zouden we daarna de bus tot in het centrum van Whangarei hebben. Met een goed gevoel keerde we terug naar ons huisje. Nu nog een slaapplaats voor de komende nacht. Ook dat was binnen een uurtje geregeld. Een monteur van de garage heeft ons opgepikt en met al onze spullen naar het andere vakantiepark gebracht. Sonja heeft hier nog even een fiets gehuurd om boodschappen te gaan doen voor het avondeten en de reis.

Dag 28 en 29: (Bus - ferry - bus - bus, een reis van ruim 1.000 km over land en zee)
’s-Nachts was ik wakker geworden met een schitterend idee. Ik maakte Sonja ervoor wakker. Wat als we nu eens alle spullen bij elkaar verzamelen en deze inpakken, dan behoeven we ook niet meer terug te keren om onze spullen op te halen.
Wij hadden graag onze campervan geruild voor deze schitterende combinatie.
De auto kan dan in Christchurch blijven staan. Op het moment van terugkeer, zouden zij dan via Christchurch vliegen in plaats van via Auckland. Een kort telefoongesprek met onze Ierse vrienden volgde ’s-morgens vroeg, zij vonden dit geen probleem. Dat probleem was dus opgelost, nu nog kijken hoe we alles kunnen inpakken. Om 08:00 uur stond ik al bij de supermarkt om te kijken of dat ik grote tassen of iets dergelijks kon vinden. Helaas dat hadden ze niet. Dus maar twee grote bananendozen meegenomen. Toen ik deze had afgeleverd bij Sonja, ben ik nog even teruggelopen naar de receptie van het vakantieparkje. Ik heb daar gevraagd of dat ze misschien koffers of reistassen hadden die mensen hadden achtergelaten. Niet veel later stond ik met een koffer en een reistas weer bij Sonja, de dozen hadden we gelukkig niet nodig.
Onze ferry van Picton naar Wellington lag op ons te wachten.
Daarna ben ik alle spullen uit de campervan gaan ophalen. Dat viel niet mee, ik kwam namelijk ook die doos met 6 flessen wijn weer tegen. Het kon niet anders dan dat we een hoeveelheid eigendommen moesten achterlaten. Uiteindelijk hebben we zo veel mogelijk eigendommen in de koffer, de reistas annex rugzak, twee boodschappentassen en twee rugzakken gepakt. Een hele rits aan eigendommen moesten we echter achterlaten, waaronder ons dekbed, de wok, diverse keukenmessen, bestek voor 4 personen en nog veel meer kleine dingen. Daarnaast hadden we veel eten, frisdrank en bier in de auto. Deze hebben we aan het garage personeel cadeau gedaan. Dat wordt voor Sonja dus straks inkopen doen om alles weer aan te vullen. Om 09:00 uur stond een monteur van de garage bij ons, om ons met al onze bagage naar het busstation te brengen. We stonden net 5 minuten toen ik tot ontdekking kwam dat ik mijn mobiel kwijt was.
Onderweg kwamen we nog deze schitterende dieren tegen.
Navraag bij de chauffeur leverde op, dat hij langs de garage zou rijden. Hardlopend ben ik naar het vakantieparkje teruggegaan. Daar konden we niets vinden. Ook bij de garage konden we hem niet vinden, ondanks dat ze mijn nummer een aantal keren hebben gebeld. Conclusie, hij moest dus ergens in de bagage zitten. Niet veel later pikte de bus mij op. Onze terugreis was begonnen. Aangekomen in Picton, bleek dat het hostel een eigen gratis busje had waarmee mensen van en naar de ferryterminal werden gebracht. Nadat wij waren opgehaald, hadden we ons niet veel later geïnstalleerd in onze eenvoudige kamer. ’s-Middags zijn we naar het centrum van het plaatsje gelopen voor een hapje en een drankje. Terug in het hostel, zaten we aan een tafel een spelletje te spelen. We raakten aan de praat met een aantal jongeren die, los van elkaar, een reis door New Zealand aan het maken waren. Al snel was het heel gezellig en hadden we een van de leukste avonden van de afgelopen periode.
De bus die ons vanaf Auckland naar Whangarei heeft gebracht.
De volgende dag hebben we het rustig aangedaan, we moesten wachten op de ferry. We werden opnieuw weggebracht met het busje. Niet veel later zaten we aan boord van de ferry. Het feit dat we geenauto bij ons hadden, was door de man van het VVV al eerder bekend gemaakt. De overtocht was heel erg rustig. Bij aankomst in Wellington, duurde het enige tijd voordat wij al onze bagage weer bij elkaar hadden verzameld. De koffer en de reistas moesten we namelijk van de lopende band oppikken. Vanaf de ferry werden we gratis door de bus naar het treinstation gebracht. Niet veel later vertrok de bus voor de nachtelijke rit naar Auckland. ’s-Morgens vroeg kwamen we daar bij daglicht aan. We moesten nog even wachten voor het vervolgtraject naar Whangarei, maar toen zaten we dan ook in de bus voor het laatste gedeelte. Rond 12:00 uur kwamen we in Whangarei aan, waar we door onze zeilvrienden Martin en Ellen werden opgevangen. Ze trakteerde ons op een kop koffie zodat we even konden bijpraten over onze reis Aansluitend bracht Martin ons met hun auto naar de jachtwerf en onze eigen Ikinoo. Eindelijk tijd om tot rust te komen van deze terugreis. Op naar nieuwe avonturen.
Als afsluiting een collage van mooie momenten tijdens onze reis.