maandag 23 april 2018

Martinique, Dominica en Marie Galante


Deze maand kenmerkte zich door de grote verschillen die we zagen tussen de plekken waar we verbleven. Het ene eiland doet modern aan, met een prima infrastructuur, waarbij je het gevoel krijgt in Europa te zijn, het andere eiland is een grote puinhoop door de orkaan Maria, waarbij de bevolking bezig is te overleven en de omgeving weer op te bouwen. Hieronder onze ervaring in dit door de orkaan Maria getroffen gebied.
De natuur hersteld snel, maar de schade is nog zichtbaar
De zeiltocht die nu volgde, voerde ons naar het plaatsje Sainte Anne op het eiland Martinique, een eiland waar veel watersport wordt bedreven. Dit eiland behoort bij Frankrijk. Je betaald er dus met Euro’s, ze spreken er Frans en soms gebrekkig Engels, ze rijden er weer rechts, er is een uitstekend onderhouden infrastructuur en het doet gewoon Europees aan. Sainte Anne ligt aan het begin van een mooie, zeer grote baai, waar we prima achter ons anker liggen. De baai loopt zeer diep het land in tot aan het plaatsje Le Marin, waar de grote jachthavens liggen met alle daarbij behorende winkels en service mogelijkheden. Hier ligt een grote charter floot van catamarans, die je overal in de Carieb tegenkomt. Als wij een nieuw eiland aandoen, werken we eigenlijk altijd volgens hetzelfde stramien, Hans gaat inklaren en ik blijf op de boot, zeker de eerste dag. Ik blijf op de boot omdat we zeker willen zijn dat het anker goed houd, we hebben al te vaak gezien dat mensen hun boot achter lieten en het anker ging krabben. Dit vinden wij alle twee erg prettig zo en dan moet je dat zo blijven doen. Hier maken we voor het eerst kennis met de Franse manier van inklaren.
Happy hour in Saint Anne
Er is een computer in een café waarop je alle gegevens compleet moet invullen. Als je klaar bent, druk je op safe en print. De man achter de kassa geeft het document een stempel en een paraaf en na betaling van drie Euro krijg je het benodigde inklaringsbewijs. Binnen 5 minuten is alles geregeld. Na het inklaren komt Hans Diederik en Nicole van de Zwerver tegen, die waren hier samen met twee vrienden aan het winkelen, ook toevallig. Natuurlijk even staan bijkletsen, zij lagen in een andere baai. Sainte Anne is een klein lieflijk dorpje. Mooie pandjes en een mooi kerkje. Toen wij op zondagmorgen aan de wal kwamen, was er een mis gaande, de mensen stonden zelfs buiten voor de deuren, zo druk was het. Een groot deel van de bevolking is hier erg gelovig. Wat ik daarbij zo’n mooi gebaar vond was dat, nadat de voorganger iets had gezegd, het ineens heel stil werd. Daarna begon een ieder elkaar de hand te schudden waarbij er iets in het Frans werd gezegd.
Een terugblik op Anse d'Arlet
Wij stonden op dat moment te luisteren en te kijken, zodat ook wij een hand kregen van iedereen om ons heen. Ik vond dat zo’n mooi en warm gebaar, ondanks dat ik niet weet wat de gesproken tekst betekende. Na drie dagen wilden wij weer verder naar Anse d’Arlet. Hier was helaas niet veel aan. Geen winkeltjes, alleen maar een klein strandje met wat restaurantjes, veel was er zelfs niet eens open. ‘s-Avonds hebben we in een restaurantje aan het strand een pizza gegeten.
Na twee dagen weer het anker opgehaald en doorgevaren naar de marina Etang Z’Abricot, vlak bij Fort de France. Daar aangekomen zien we Francis staan, een zeilvriend van ons, die ons helpt bij het aanleggen, wel lekker makkelijk zo. Toch vreemd om weer in een haven te liggen. Het is wel makkelijk met water, stroom en douches met toilet, maar dat is dan ook alles. De haven is goed, netjes en zeker niet duur, maar om bij een bushalte te komen moet je toch wel een aardig stuk lopen.
Hans in actie!!!
De eerste nacht slapen zonder gewiebel is toch wel een keertje lekker. De volgende ochtend ligt er een vers stokbrood aan boord? Ik zeg nog tegen Hans, regelt de marina dit? Dit vind ik wel oké. Later kwamen wij er achter dat de lieve mensen van SY Tijd dat als verrassing bij ons hadden neergelegd. Hoe lief is dat. Na de lunch zijn wij met de bus naar Fort de France toe gegaan. In de bus was het steenkoud, de airco stond hier volop te draaien. Ik vond Fort de France niets bijzonders, erg luidruchtig en druk. Gauw de bus terug dachten wij. Niet dus, onze bus kwam maar niet opdagen. Dan maar een taxi, ik was het wachten meer dan zat. Achteraf stonden wij gewoon verkeerd, stom he. Toch maar besloten een auto te huren anders zie je niets van het eiland. De verhuurbedrijven zitten allemaal bij de luchthaven. Vrienden van ons gingen juist die dag de auto terugbrengen, dus Hans had de mazzel dat hij mee kon rijden naar de luchthaven. Nadat Hans een auto had gehuurd konden onze vrienden weer mee terugrijden, dus een prachtige win win situatie.  Wij hebben de auto voor vier dagen gehuurd, dus wat de doen? De eerst dag zijn wij lekker gaan winkelen en de prijzen van de verschillende supermarkten vergeleken. We blijven toch Hollanders. Ik moet eerlijk zeggen, alles is hier te krijgen maar wel een stuk duurder dan in Nederland, al verschild het wel per eiland. Zo betaalde ik een keer voor twee tomaten zes euro, dat vind ik dus wel te duur. Maar je koopt het toch wel, want uit eten gaan is toch altijd nog duurder vind ik.
Een impressie van de botanische tuin
De tweede dag zijn wij naar een botanisch tuin met een waterval gereden. Dat was de moeite meer dan waard, erg mooi aangelegd en zeer goed onderhouden. Aansluitend zijn we naar Le Marin gereden om onze vrienden van de Epoxy te bezoeken. Die lagen hier met hun boot op de wal voor onderhoud aan het onderwaterschip. Ze vonden het heel leuk dat wij even een borreltje kwamen drinken, het was weer erg gezellig met elkaar.
De oostkust van Martinique
De derde dag zijn wij naar de oostkust van het eiland gereden, met een tussenstop in Le Marin om nog wat watersportwinkels te bezoeken. We waren op zoek naar een Pilot voor de Leeward Islands. Deze hebben we niet kunnen vinden, hopelijk heeft een van de volgende eilanden deze pilot. De oostkust van het eiland is mooi groen, heel anders dan de westkant waar wij liggen met de boot. De vierde dag zijn we lekker naar een strandje gegaan om te zwemmen en te zonnen. Aansluitend zijn we uit eten geweest, als afsluiting van deze mooie, maar vermoeiende dagen. Volgende keer toch maar twee dagen een auto huren, vier dagen achter elkaar is voor mij toch te vermoeiend in deze hitte. Ik wil graag weer verder, de marina houd ik wel voor gezien, ik wil gewoon weer lekker achter mijn anker liggen.
Onze ankerplek bij Saint-Pierre
Op naar het eiland Dominica, het eiland dat in september 2017 is getroffen door de orkaan Maria, een orkaan van de 5e categorie. Veel zeilers slaan dit eiland nu over omdat men bang is voor criminaliteit. Wij besluiten dat niet te doen en de verhalen met een korreltje zout te nemen. Achteraf gezien een hele goede keus. De afstand naar de plek die wij willen bezoeken is te groot om dat in één dag bij daglicht te kunnen zeilen. Wij ankeren dus voor één nachtje bij het plaatsje Saint-Pierre, aan de westkust van Martinique en gaan de volgende morgen weer verder. Bij aankomst in de Prince Rupert Bay bij het plaatsje Portsmouth op Dominica , worden we hartelijk verwelkomt door een local die ons met zijn boot tegemoet vaart. Hij stelt zichzelf voor als Lawrence of Arabia, de naam die ook op zijn boot staat geschilderd. Later horen wij dat de locals, die hier de zeilers helpen, zijn aangesloten bij een vereniging en dat men onderling de afspraak heeft dat de eerste die contact maakt met een jacht hier zijn waren mag aanbieden.  ze langzaam aan weer hun leven kunnen oppakken. Er is wel internet maar dat is nog zeer traag, ik denk dat het nog vele jaren gaat duren voordat dit eiland weer enigszins hersteld is van deze orkaan.  
Een schitterende leguaan 
Rustig in een heel laag tempo wordt alles weer opgebouwd, wat vandaag niet af is komt morgen of volgende week, of volgden maand. Niemand maakt zich daar verder druk om, als men maar te eten en te drinken heeft. Als ik later met Lawrence hierover een gesprek heb, legt hij mij uit dat de mensen hier het leven nemen zoals het komt, men maakt zich niet zo druk om al dat puin dat op straat ligt en om de wederopbouw van hun eiland. Wat een verschil met Martinique. Er komt een mannetje aan varen en vraagt of wij nog een gastvlaggetje nodig hebben. Omdat wij deze niet hebben bestellen wij er één bij hem, binnen een uur hangt deze aan onze boot.
Onze ankerplek bij Portsmouth
We liggen hier prima achter ons anker en het uitzicht is mooi. Als we wat beter kijken zien wij Francis met CU Lin en de Tijd met Michiel, Anouk, Tim en Jelle voor anker liggen. Ook de Vagebond van Hans en Roos zien we liggen. Veel Nederlandse boten dus. Grappig vind ik dit, dat ondanks de negatieve adviezen de Nederlanders toch gaan. Zo kun je weer ervaringen uitwisselen met elkaar en dat is toch wel erg leuk. Aan de wal gekomen zien we dat de orkaan Maria hier flink veel schade heeft aangericht. De elektriciteitskabels liggen nog deels op de weg, vele daken zijn nog niet hersteld, soms ligt er alleen nog maar een fundering en is het hele huis verdwenen. Zelfs nu nog, ruim 6 maanden na de orkaan, is de schade immens. Hier zijn vele doden gevallen en men is blij dat
Met Lawrence hebben wij een afspraak gemaakt om een boottochtje te maken over de Indian River. Deze rivier gaat in eerste instantie door de mangroves. De tocht volgt de rivier zo lang als deze bevaarbaar is. Aan het einde is en plek waar men een klein restaurantje heeft gebouwd voor een drankje en een hapje. Om zeven uur in de ochtend worden we door Lawrence met zijn boot gehaald. In de vroege ochtend zie je, volgens hem, meer dieren dan later op de dag. Als we roeiend de rivier opvaren, zien we dat ook deze veel te lijden heeft gehad onder de orkaan. De motor staat uit om de dieren niet schuw te maken. Lawrence verteld ons dat men 29 dagen is bezig geweest om de rivier weer bevaarbaar te maken tot aan het kleine restaurantje. Het restaurantje zelf is haast niet beschadigd maar helaas nog gesloten omdat nog te weinig mensen deze tour maken.
Onderweg met de peddels
Onderweg verteld hij ons alles over de dieren en de planten die we tegenkomen. Zo zien we prachtige vogels, landkrabben en planten. Aan het eind maken we ook nog een kleine wandeling. De terugtocht verloopt sneller, waarbij we nog even een zijrivier ingaan om ons een filmlocatie te laten zien uit de film “Pirates of the Caribbean”. Weer terug bij de boot besluiten wij nog even naar de fruitmarkt te gaan. Omdat veel stalletjes de zelfde producten aanbieden is het soms wel moeilijk bij wie je wat moet kopen, ze willen allemaal dat jij bij hen koopt. Dat is dan lastig want fruit hou je in de warmte ook niet zo lang goed.
‘s-Middags gaat Hans nog een wandeling maken met de anderen Nederlanders. De wandeltocht voert ons naar een oud fort. Het fort ziet er prachtig uit en is ook uitsteken onderhouden en geconserveerd.
Een deel van het fort
Zelden hebben we een fort gezien wat in zo’n goede conditie was. Zelfs de kanonskogels lagen nog op een plank en de kanonnen stonden nog op de echte originele standaards. Ik blijf op de boot want zo’n wandeling is mij te zwaar en even lekker op het dek lezen is ook heerlijk. Opnieuw kwam er een mannetje langsvaren met de vraag of dat wij zin hadden om de volgende avond te komen barbecueën op het strand. Hiervoor moet je wel een vast bedrag betalen, maar hiervoor krijg je dan wel eten en drinken. Dit leek ons wel leuk en gezellig. Nou dat was het zeker, we gingen met z’n allen, dus één grote tafel vol met Nederlanders.
De oude kanonnen nog netjes op een rij en in prima conditie
Er werd volop vrolijke muziek gemaakt en er waren muzikanten bij die daarnaast jongleerde of hun acrobatische kunsten lieten zien, een waar spektakel om te zien. Moe en voldaan keerden wij terug naar de Ikinoo waar ons bedje geduldig op ons wachtte, welterusten. De volgende morgen zijn we vertrokken, nadat we iedereen even gedag hadden gezegd, wie weet komen wij elkaar wel ergens weer tegen. Op naar het plaatsje St-Louis op het eiland Marie Galante, ook weer een eilandje behorende bij Frankrijk. Leuk zeilweer, niet te gek veel wind, gewoon lekker. Onderweg zeg ik tegen Hans; is dat nu een rif of zie ik het verkeerd. Hans pakt de verrekijker erbij en zegt; nee, dat is geen rif maar dat zijn walvissen en ze komen onze kant op. Je blijft naar het water turen of ze ook werkelijk naar ons toekomen. Ze komen steeds dichterbij. We zien dat ze aan het spelen zijn want ze komen veel boven water. Als Hans even niet oplet omdat hij een grote plek met zeewier in het water wil ontwijken, springt op dat moment een walvis helemaal het water uit, mijn hart stond even stil, wat was dit indrukwekkend zo mooi, zo dichtbij en zo spannend. Dit was een gelukstreffer. Helaas lukt het ons niet om dit moment met een foto vast te leggen. Maar ze trokken helaas verder in tegenovergestelde richting, dus na verloop van tijd waren ze uit het zicht. Aangekomen in de baai van St.-Louis zien wij de Zwerver al liggen. Leuk om elkaar weer te zien en het wordt weer erg gezellig. Aan de wal gekomen zien we dat de orkaan Maria hier nauwelijks zichtbare schade heeft aangericht, terwijl Dominica toch maar 25 nm verderop ligt, of heeft men hier alles al weer opgeruimd en hersteld? De tegenstelling is heel erg groot. De volgende dag Hans gaat inklaren. Dat is hier niet zo gemakkelijk want je moet naar de luchthaven, 15 km verderop. Ik zeg; pak je toch gewoon de bus. Helaas, de bus ging niet naar de luchthaven maar wel naar Grand Bourg en de resterende 5 km dan maar lopen. Bij de luchthaven aangekomen was er niemand, er stonden wel drie auto’s maar het pand was verder helemaal leeg.
Nabij het pleintje van Grand Bourg tref je een handelaar in kunstwerken,
grotendeels gemaakt van pallets en ander afval materiaal
Elke deur was gesloten, alleen de verkeerstoren en de brandweer waren bezet. Hans hield het voor gezien en is terug gaan lopen. Opnieuw in Grand Bourg aangekomen was het niet duidelijk wanneer de volgende bus ging, nergens is een bushalte met een boordje te vinden. Dan maar verder terug lopen naar St.-Louis. Ach, zegt hij, een mooie wandeling van totaal ruim 20 km, zo kan je het ook bekijken. Dan maar niet inklaren, jammer we hebben ons best gedaan. Er komt een boot binnen met een Nederlandse vlag, de Bonnefooi, een Halberg Rassy van 62 foot, die hadden wij nog niet eerder ontmoet. Ze komen even gedag zeggen en vragen of wij samen met onze vrienden van de Zwerver zin hebben om een borreltje te komen drinken, nou gezellig, doen we. De Zwerver hadden ze al eerde ontmoet en dan maanden later kom je elkaar hier weer tegen, grappig he, de wereld is zo groot niet. Anne en Peter lieten ons de boot ook van binnen zien, ja want op iedere boot waar je komt wil je graag het interieur bekijken. Een prachtige boot, waarbij wij heel klein zijn terwijl wij onze boot al groot vinden De volgende dag zijn we 2 mijl verder gevaren waar we om de hoek zijn gaan ankeren. Het is een hele mooie baai met helder water, waar je heerlijk kunt snorkelen, wat wij dus ook hebben gedaan. Nicole van de Zwerver moet er nog even inkomen met snorkelen, maar het gaat steeds beter. Het was erg mooi, maar je mag er ‘s-avonds niet blijven. Wij terug naar ons vorige ankerplekje, om daar de nacht door te brengen. De volgende morgen zeilden wij samen met de Zwerver naar Guadeloupe, prima zeilweer en wij houden de Zwerver redelijk bij. Op het laatst is hij toch sneller, maar dat vinden wij stiekem toch wel fijn, want dan kunnen wij kijken waar je moet gaan liggen. Wij liggen mooi achter een rif. Morgen gaan we inklaren, nu zijn wij moe en willen een ankerbiertje, dat hebben wij dik verdiend vinden wij zelf.

maandag 26 maart 2018

St. lucia en de Grenadines


Dat de wereld niet zo groot is als dat we denken, is de afgelopen weken wel weer gebleken. Weken vol met nieuwe en oude contacten, maar vooral ook met onverwachte leuke ontmoetingen. Dit maakt het zeilen zo ontzettend leuk.
Onze plek aan de mooring in Clifton
Het werd weer tijd om verder te gaan, dit keer naar het plaatsje Clifton op Union Eiland. Het is niet zo ver varen maar we moeten wel opkruisen om te kunnen blijven zeilen. Het is een heerlijke dag om te zeilen en we genieten er saampjes van. Daar in de baai aangekomen, zien we dat er niet zo veel goede ankerplekjes zijn. Er komt een man aanvaren, met zijn dinky, die vraagt of dat wij aan mooring willen liggen? Wij kijken elkaar aan en besluiten dat te doen, want er is niet zoveel plek. Tevens hadden we al van vrienden gehoord, dat als je hier vier nachten blijft liggen je er maar drie behoeft te betalen. Wij liggen hier achter een klein rif, erg mooi van kleur, heeft ook wel weer wat. Ik zelf heb niet zoveel van dit eiland gezien, behalve dan het dorpje en de restaurantjes waar we wat gedronken of gegeten hebben.
Een vliegtuigje met toeristen in aanloop naar de landingsbaan
Hans heeft nog een kleine wandeling gemaakt om toch nog wat meer te zien. Hij is naar het oude fort gelopen wat boven de baai ligt. Hier vandaan heb je een prachtig uitzicht over de baai en de naast gelegen eilanden. Maar ook over het kleine vliegveldje wat dagelijks vele toeristen brengt en weer ophaalt. De vliegtuigjes vliegen daarbij vlak over de huizen in het dorpje. Dit ziet er soms spectaculair uit. Ondanks dat je hier wel het echte Carieb gevoel krijgt, kon dit eiland ons niet bekoren.


Dus na deze vier daagjes houden wij het voor gezien, op naar de Tobago Cays, the place to be.
Wij hadden al gehoord dat het er erg druk zou zijn, maar wilden er wel naar toe. Wat een mooi omgeving is het hier, zo veel kleuren blauw en groen en ook zulk mooi helder water. Al zoekende naar een plekje om te ankeren zagen we dat het toch wel ontzettend druk was. Ter plekke besloten we er maar rustig doorheen te varen en door te gaan naar Bequia. Misschien dat we het op de terugweg aandoen, dan is het ook een stuk rustiger. Zoals gezegd dus op naar Bequia, met een tussenstop op Canouan. Het weer zit gelukkig mee, het is prachtig zeilweer, niet zo van die hoge golven. De wind is niet erg, maar de golven maken het soms niet prettig. Maar ja lieve koekjes worden niet gebakken. Aangekomen op Canouan besluiten we in de Rameau Bay te ankeren.
Vrienden van ons hadden een wat mindere ervaring in de Charlestown Bay, doordat daar veel swell naar binnen komt. De noordelijke Rameau Bay is echt prachtig, wat een mooi baai is dit met mooi helder water. We maken snel de boot aan kant en nemen dan een heerlijke duik in het water, even afkoelen, zaligggg. Wat volgt is natuurlijk het ankerbiertje, die houden wij er wel in. Ook al is het een alcohol vrije dag. Na een heerlijke rustige nacht, zonder veel swell, halen we het anker op voor de volgende etappe naar Bequia. We kunnen direct zeilen, zelfs met alle drie de zeilen op. Met zo’n 10-14 kn wind vanuit het oosten is dit een van de mooiste zeildagen. Dit is zeilen zoals je dat vaker wilt hebben, geen hobbelige zee maar wel een prachtige wind. De tocht van 20 nm is veel te snel voorbij. Aangekomen in de Admirality Bay, zoeken we een mooi plekje om te ankeren.
Uitzicht vanaf een dakterras over de Admirality Bay
Het is hier druk, waarbij er ook veel boten aan moorings liggen. We vinden uiteindelijk een goed plekje aan de buitenzijde van de baai. Zodra het anker vast zit gaat Hans direct naar de wal om in te klaren en de omgeving te verkennen. Zelf blijf ik aan boord totdat we er van overtuigt zijn dat het anker echt vast zit. Wij hebben toch al een paar keer bootjes gezien waarvan het anker ging krabben en richting zee dreven. Daar zitten we niet op te wachten, dus blijf ik lekker aan boord. De volgende dag gaan we gezamenlijk naar de kant. Het is hier erg gezellig en kleurrijk. Hier is een soort boulevard met restaurantjes en winkeltjes langs het water. Ik vind zelfs een plek waar je kunt douchen, wat ik ook gelijk gedaan heb.
Shoppen!!!
Ik kan mij niet meer heugen wanneer ik voor  het laatst echt gedoucht heb. Wat mij wel opvalt in dit zeilersleven is, dat je de gewone kleine dingen die wij altijd als vanzelfsprekend vonden, nu weten te waarderen. Zo moet je ook water gaan halen met jerrycans en 8-liter flessen om de watertank te vullen, op zich ben je daar wel een poosje zoet mee. En zo zijn er wel meer dingentjes die allemaal veel tijd kosten, maar dat is iets waar wij genoeg van hebben, dus dat is weer een voordeel. Een van de eerst dagen komt er een Nederlander met zijn dinky langs om een praatje te maken. Hij vertelde dat hij met een aluminium Koopmans zeiljacht, de Mamma Cocha, de wereld rond was gevaren. Laat dat nu de boot zijn waar wij helemaal verliefd op waren en waarvan we de specificaties thuis hadden. We hebben hem zelfs een keer bekeken tijdens een botenbeurs. Helaas voor ons was deze boven ons budget. Nu voer hij hier 6 maanden per jaar charter met een Beneteau. Hoe klein is de wereld. Wij hadden het prima naar ons zin hier, totdat het weer omsloeg.
Het begin van de wandelpromenade langs de kust 
Wij zelf hadden het ‘s-nachts nog niet echt door, totdat wij ’s-morgens naar buiten kwamen. Direct achter ons waren de golfen met periodes behoorlijk hoog, twee boten die wat dichter naar de kant voor anker lagen, werden door een brekende golf platgeslagen. Iedereen was paraat, kunnen wij wel blijven liggen of moeten wij er vandoor? Gelukkig lagen wij een beetje achteraan en in het midden, dus konden wij blijven liggen, al hou je de boel wel goed in de gaten. Veel andere boten voor ons haalden hun anker op en zochten een betere plek om opnieuw voor anker te gaan. Heel het aangelegde houten wandelpad langs de kust was weggeslagen. Stukken van dit wandelpad, bamboe palen en grote boomstammen dreven voorbij. Dus het was goed uitkijken want die wil je niet tegen je boot krijgen. Hans is één keer met de bijboot een grote boomstam gaan wegslepen omdat hij te dicht bij onze boot kwam. Zielig voor de mensen hier, ze hebben het al niet breed en dan nu dit weer. Kun je alles weer opnieuw opbouwen. Maar ik moet ook eerlijk zeggen ze hier niet echt vlot zijn, van aanpakken hebben ze hier nog nooit van gehoord, dus zo kan het nog wel even duren voordat alles weer is hersteld. Daarbij komt dat bijvoorbeeld het houten wandelpad met spijkers in elkaar wordt gezet, wij Hollanders zouden het direct storm proef maken door er een stalen constructie van te maken waar het water geen vat op heeft. Maar ja, zo werkt dat hier niet.
St. Vincent vanaf het water
Wij besluiten om weer verder te gaan naar het eiland St. Lucia. Zodra we de zeilen hebben gehesen vliegen we naar St. Vincent, het eiland is te bezeilen. Het eiland St. Vincent varen we vandaag voorbij omdat hier momenteel veel criminaliteit is. Eenmaal voorbij het eiland lukt het niet om de Ikinoo op snelheid te krijgen en te houden. Ondanks de 20-25 kn wind lukt het niet om een snelheid van 5kn te behalen. Na enig denkwerk stel ik vast dat er ten eerste een flinke stroming tussen de eilanden staat, die dwars binnen komt, en ten tweede dat we steeds door de golven tot stilstand worden gebracht. Nadat we de Yankee voor 60% hebben bijgezet, neemt de snelheid toe, zodat we continu boven de 6kn varen. Het heeft echter te lang geduurd waardoor we een tussenstop moeten maken bij Soufriere.
Aan de mooring bij Soufriere
Hier is een prachtige mooie baai, waar wij een mooring pakken, ankeren kun je er niet omdat de bodem te snel afloopt. Wij liggen er zo mooi achter de twee bergen genaamd de Gros Piton en de Petit Piton. Hier zou ik best wel even willen blijven, maar ja de volgende dag toch maar verder. Op naar de Marigot Bay. Dit is een prachtige mooie diepe baai waar je kunt ankeren of een mooring kunt pakken. St. Lucia heeft vele mooie baaitjes, het is dan ook een beetje baaitje hoppen. Je hebt iedere keer weer een ander achtertuintje. We liggen heerlijk achter ons ankertje. Er gebeurd hier van alles. De hele dag komen en gaan er boten langs met hordes toeristen, die nogal luidruchtig zijn. Wat worden wij een watjes zeg, ha, ha.
even mijn dinky aan de kant leggen
Maar er komen ook boten voorbij waarbij je mond even openvalt en zeg je toch “even mijn dinky aan de kant leggen” ha, ha, ha. Ik vraag bij mijzelf wel eens af, wie kan dit betalen. De ene is nog groter en mooier dan de andere en allemaal met personeel erop die dezelfde kleding draagt. Luxe in de overtreffende trap. Maar ze zullen je nu nooit eens uitnodigen voor een bakkie, kijk en dat vind ik nou niet leuk, je bent tenslotte buren, ja toch!? Even kennis maken vind ik toch wel zo netjes. Maar nee hoor, volgende keer beter.
Om vijf uur is het hier aan de wal happy hour, twee drankjes voor de prijs van één, daar zijn wij dol op, we zijn ten slotte echte Hollanders. Ze hebben hier van die heerlijke cocktails, al drink je het wel als limonade, maar lekker dat het is. En zo kom je aan de bar ook weer met andere mensen aan praat. Meestal praten we Engels. maar als ik wat tegen Hans zeg doe ik dat in het Nederlands. Hierop krijg je soms de reactie van, ach jullie zijn Hollanders, laten we dan Nederlands praten. Dat vind ik wel grappig. De volgende morgen roept Hans mij en zegt “kijk eens wie daar liggen, Anders en Berit”. Dit is een Zweeds koppel die we op Grand Canaria hebben leren kennen. Hans heeft veel met ze gewandeld en gezamenlijk hebben we vele avonden gezellig doorgebracht met het maken van muziek. Ik had nooit gedacht dat wij ze nog ooit zouden tegen komen. De laatste keer dat wij ze zagen was eind mei 2017 in Las Palmas, wat leuk zeg.
De Ikinoo voor anker in de Marigot Bay



Wij nodigen ze uit voor het avondeten. Het was weer als vanouds, heerlijk geklets en natuurlijk speelde Anders op zijn gitaar en hebben we met elkaar gezongen. Wat was het een leuke tijd in Las Palmas met z’n allen. De volgende dag zijn we bij Anders en Berit wezen eten. Die schat had lekkere flensjes gemaakt, heerlijk, en wat was het weer gezellig. We hebben nog een selfie gemaakt en naar de vriendengroep in Las Palmas gestuurd. Wat was het leuk om ze weer te zien . De wereld is toch maar klein, dat merkte wij de volgende dag opnieuw. Nadat Anders en Berit weer waren vertrokken gingen wij ’s-middags nog even wat drinken. Aan de bar komen we aan de praat met Martina en Daniel, een Zwitsers echtpaar. Ja en waar praat je dan zo over, eigenlijk over van alles zoals waar kom je vandaan, waar ga je heen, wat voor werk heb je gedaan. Zij waren ook in La Palma geweest en vandaar overgestoken naar Martinique. Wij zijn kort voor hen in La Palma geweest, zo kom je er dan dus achter dat je dezelfde mensen kent en dat is zo’n leuke ervaring. Dus ook nu weer een selfie gemaakt en opgestuurd naar onze gezamenlijke vrienden Coen en Jose van de Wildeman. Die reageerden direct met; och dat zijn Hans en Sonja, dat vind ik toch zo leuk. Ik hoop dat ik Coen en Jose ook nog eens zal zien, wie weet de wereld is toch maar klein.
Een impressie van de botanische tuin met al zijn planten, de waterval en de dieren
Om iets meer van het eiland te zien, hebben we een chauffeur in de armen genomen die ons de gehele dag het eiland rond rijd. Zo bezoeken we de botanische tuin waar ook een mogelijkheid aanwezig is om een bad te nemen in water met een hoog mineraal gehalte. De tuin was heel natuurlijk aangelegd zodat je je in het oerwoud waande. Daarna zijn we een krater gaan bezoeken waar je een modderbad kunt nemen. Dit laatste hebben we maar aan ons voorbij laten gaan. De stank van de zwavel is te nadrukkelijk aanwezig.
Vertrek uit Marigot Bay
Op dit eiland is het erg gezellig maar we moeten toch weer een keertje verder. Wij nemen afscheid van onze nieuwe vrienden maar houden contact. Dan is Facebook toch wel weer erg fijn om te hebben. Je stuurt foto en berichtjes naar elkaar, waar je toch weer leuke dingen van opsteekt. En je wilt toch wel weten of alles oké is.



Zo zie je maar weer, in de afgelopen weken opnieuw vele ontzettend leuke nieuwe mensen ontmoet en het contact met oude bekenden aangehaald in een steeds kleiner wordende wereld.



woensdag 28 februari 2018

Grenada


Afbeeldingsresultaat
Tobago gaf ons nog niet een echt Carieb gevoel, we miste hier de mooie strandjes met palmbomen vlak bij de boot, waar je in de zon aan een rumpunch zit te genieten van het leven, de muziek, de mensen en vooral van elkaar. Op naar Grenada waar we dat hopelijk wel zullen vinden. Grenada bestaat uit een verzameling van eilanden. Hiervan zijn de drie belangrijkste; Grenada, Carriacou en Petite Martinique. Daarnaast zijn er nog een aantal kleine, soms onbewoonde eilandjes, zoals bijvoorbeeld Sandy Island. Vanuit Tobago zijn we aan het einde van de middag vertrokken om zo gedurende de nacht naar Grenada te varen, een afstand van 82nm. Al direct na onze eerste wacht van 3 uur, stelde we vast dat we te snel gingen, opnieuw moesten we er voor kiezen zeil te minderen, om zodoende bij daglicht aan te komen. De zee was vandaag hobbelig met daarbij een vlagerige wind, een combinatie die niet echt veel comfort met zich meebrengt aan boord. Onze tactiek om zeil te minderen totdat we een snelheid hadden van ronde de 5kn werkte uitstekend. Hoe dichter we naar Grenada toe kwamen des te meer stroming kregen we van opzij, tot wel 2kn. Het laatste stuk tot aan de Prickly Bay zeilde we zoals je de haven van Vlieland binnen vaart, schuin door het water. Om 07:30 LT lag het anker vast in de grond. Deze baai is groot, met veel ruimte voor zeiljachten.
Er zijn volop moorings en er is voldoende plek om te ankeren in een zanderige bodem. Gedurende het orkaanseizoen verblijven veel zeilers hier omdat de meeste orkanen veel noordelijker passeren. Daarbij heeft deze baai het grote voordeel dat er een scheepswerf is waar je de boot op de kant kunt zetten voor onderhoud en reparatie. Daarbij alle winkels en diensten die je nodig kunt hebben, een zeilmaker, een tuiger, een schilder, een goed uitgeruste watersportwinkel, diverse winkels met buitenboordmotoren, onderhoudsdiensten voor de meest voorkomende scheepsmotoren, etc. Tevens wordt er veel voor de zeilers georganiseerd, elke ochtend om 07:30 LT is er een radionetje op kanaal 66, waarop je, in het Engels, te horen krijgt wat er zoal te doen is die dag. Een geweldige plek dus om langer te verblijven.
De politie kantine van St. George's
Wij moesten op zoek naar een nieuwe en vooral sterkere en betrouwbare buitenboordmotor en een nieuwe babystag. Vlak voor ons vertrek uit Tobago, zagen we dat de terminal van de babystag een scheurtje vertoonde. Ter voorkoming van het verder scheuren van de terminal hebben we deze versterkt met een grote kabelklem die precies om de terminal heen paste. Het maken van een nieuwe babystag was hier binnen drie uur geregeld. Zo hadden we dus reeds na de eerste dag deze klus al geklaard, nu nog een nieuwe buitenboordmotor. Ook deze hebben we, gedurende ons verblijf op Grenada, gevonden, een 5pk Mercury 2-takt motor.

Aan de wandel in St George's

De oude motor hebben we weggegeven aan een stel arme vissers die we zagen varen. Deze deden alles nog met houten roeispanen omdat ze onvoldoende geld hadden voor een buitenboordmotor. Als kinderen zo blij waren ze met onze oude motor. Bij aankomst in de baai zagen we direct de Zwerver van Diederik en Nicole liggen. Gezamenlijk hebben we een dagje doorgebracht in St. George's, de hoofdstad van Grenada. Het was een feestdag omdat het 40 jaar gelden was dat men zelfstandig werd, een dag dus vol feestelijke activiteiten.
Even uitrusten voor de laatste etappe naar het restaurant
Wij waren echter veel te vroeg op pad gegaan, waardoor we al moe waren voordat er echt iets was begonnen, jammer, volgende keer beter. De lunch was echter van een prima kwaliteit. Dat deze baai, waar we nu liggen, echt een plek voor zeilers is blijkt wel uit het gegeven dat aan de noordzijde van de baai zich een klein winkeltje, een slagerij annex bakkerij, het Customs kantoor, een kleine jachthaven met steigers en een restaurant bevinden. Het restaurant heeft een sterk Wifi signaal waarvan een ieder gratis gebruik mag maken. Er zijn dan ook diverse speciaal ingerichte vaste tafels met banken waar je terecht kunt om je mail te controleren of te internetten.
Happy hour aan het einde van de dag
Het restaurant organiseert daarnaast haast elke avond wel wat voor de zeilgemeenschap.

Iedere avond van 18:00-19:00 uur is er happy Hour, maandagavond elke pizza voor de halve prijs, woensdagavond Bingo, vrijdagavond live muziek met een steelband en een reggaeband en zondag filmavond. Vooral de vrijdag avond vonden wij heel gezellig, met hele goede muziek waarop volop gedanst werd. Het Carieb gevoel begon te komen. Al doende vlogen de dagen op Grenada voorbij, tijd om door te gaan naar het volgende bestemming, de Tyrrel Bay op Carriacou. Om daar te komen moesten we eerst wel enige mijlen zeilen tegen de wind in, wouw dat was wel heel lang geleden dat we dat moesten doen. We moeten er weer aan wennen, zeker omdat de voorspellingen voor die dag opnieuw niet uitkwamen. In plaatst van de voorspelde 16-19kn wind, stond er 22-28kn ware wind met bijbehorende korte en steile golven.
Zeilend langs de kust van Grenada, toen nog met 15kn wind
Daarbij was het een grauwe dag zonder veel zon. Om enige voortgang te behouden hebben we deze afstand van 42nm motor zeilend afgelegd. Niet mijn favoriete bezigheid, maar het was even niet anders. Wel heb ik, voor het eerst sinds Engeland, zelf de gehele dag achter het roer gestaan, dus elk nadeel heeft ook weer een voordeel. Om 17:30 LT lag ons anker vast in de Tyrrel Bay. Tijd voor de borrel en wat te eten. In deze baai is een goed uitgeruste winkel aanwezig en natuurlijk diverse restaurantjes met prima eten en een sterk Wifi signaal.


Overzicht over de Tyrrel Bay van Carriacou
Uitzicht over de eilanden aan de zuidzijde van Carriacou
Carriacou is daarnaast een leuk klein eiland met verschillende wandel mogelijkheden. Op aanraden van Marlies van de Ocean Goose, neem ik een route over de zuidkant van het eiland. Deze kant is heel mooi met schitterende uitzichten richting Grenada. Helaas is het die dag niet echt helder waardoor de foto’s niet zo goed tot hun recht komen. We hebben ook de hoofdplaats van dit eiland bezocht, het plaatsje Hillsborough. Vanuit de Tyrrel Bay kun je een busje nemen die je voor 3,5 ECD naar Hillsborough brengt. We konden niet direct het plaatsje inrijden omdat er zich een groep mensen had verzameld voor een optocht. Vandaag was het de dag van de verkiezingen. Nadat we het plaatsje hadden bezocht, iets wat je doet binnen één uur doet, zijn we terug gereden, boodschappen gedaan en uiteindelijk op een terrasje beland voor een heerlijke lunch.
De optocht voor de verkiezingen
De laatste avond dineren we in het Slipway restaurant met een heerlijk voorgerecht van rauwe tonijn, voor mij een medium gebakken steak en voor Sonja gegrilde garnalen, dat alles weggespoeld met een heerlijke rode wijn. Nadat we in de ochtend hebben uitgeklaard, t de motor aan richting Hillsborough, naar Sandy Island. Dit is beschermd natuurgebied bestaande uit een strip zand tegen een rif met hierop diverse palmbomen. Je mag er niet voor anker gaan maar moet gebruik maken van één van de 10 moorings die men hier heeft neergelegd. De controle is zeer scherp. De prijs valt ons mee, voor 25 ECD lig je hier één nacht aan de mooring. Zodra we vast liggen, gaan we met de bijboot naar het strand om daar te snorkelen. Vooral bij het rif aan de Noordoost zijde kun je prima snorkelen. We zien er vele mooie vissen en voor het eerst van mijn leven direct voor me een schildpad, heel indrukwekkend. Zo gaat de dag voorbij en genieten wij van ons uitzicht en de ondergaande zon. Morgen gaan we naar Union Island, een tochtje van 12nm, opnieuw tegen de wind in maar wel met een veel betere wind.


Sandy Bay, het Carieb gevoel begint te komen, nu nog een rumpunch op het strand

vrijdag 16 februari 2018

Tobago


Afbeeldingsresultaat voor vlag van Tobago
De vlag van Tobago
We zijn in het Caribische gebied. Jaren hebben we hiervan gedroomd, op eigen kiel naar de Caribische eilanden. En dan is het zo ver, we zijn aangekomen in Charlotteville op Tobago. Ons eerste eiland in de Caribische archipel. Zo op het eerste gezicht een schitterende mooie beschutte ankerbaai, maar daarover later meer. We beginnen bij het begin, onze aankomst in de Man of War Bay bij Charlottevile. Bij binnenkomst zien we de Zwerver direct al liggen. Veel van de zeilboten liggen aan de noord kant van de baai, wij besluiten in het midden naast de Zwerver te gaan liggen. Het is hier 20 meter diep, dus gooien we alle ketting naar buiten die we hebben, de volle 55 meter. We liggen direct als een huis. Dit wordt ons plaatsje voor de komende 10 dagen. Zo nu eerst even tot rust komen van de 3-daagse overtocht vanuit Suriname. Een paar uur na ons komt ook de Ocean Goose binnen. ‘s-Middags gaan we gezamenlijk met de luitjes van de Zwerver en de Ocean Goose de wal op om ons in te klaren. Alles bij elkaar verloopt dat redelijk vlot en de kosten vallen ons mee, ondanks het feit dat we een boete fee moeten betalen omdat het zaterdag is. Als alles is geregeld, druipen we af naar een terrasje voor een frisse versnapering.
Een bananenplant in bloei in de tuin van het restaurant
Wij besluiten met z’n tweeën hier direct maar een verlate lunch te nemen zodat we vanavond niet behoeven te koken. Die dag liggen we vroeg op bed om wat slaapachterstand in te halen, ik heb maar 3,5 uur geslapen vannacht. Ons verblijf op dit eiland kenmerkt zich door het vele nietsdoen. Eén dag willen we met acht man twee auto’s huren, de avond ervoor worden echter 3 man ziek zodat we uiteindelijk met één auto en vier man een tochtje maken over het eiland. Aan de westkant van het eiland bevinden zich nog enige andere ankerplekken, allen echter klein met enige swell. Aangekomen in Scarborough, zien we een mega cruiseschip liggen, we verwachten dan ook dat het er wel erg druk zal zijn. Niets is minder waar, er zijn volgens ons nauwelijks mensen die van boord gaan.
Een eenzame zeiler in één van de andere baaien
Deze hoofdplaats van Tobago kenmerkt zich door het gebrek aan restaurants, terrasjes, winkels en eigenlijk alles wat het voor de toerist aantrekkelijk zou kunnen maken. Een saaie plaats dus. Gedurende de eilandtour bezoeken we nog het strand, waarna we via de oostkust weer terug rijden naar onze ankerbaai. Nee Tobago heeft niet echt veel interessante zaken om te bezoeken, behalve dan wat watervallen in het binnenland. Na een aantal dagen gaan we met de bijboot naar de Pirates Bay, een baai met een mooi zandstrand. Hier kunnen we heerlijk zwemmen en genieten van een koud biertje. Hier komt eindelijk dat Carib gevoel een beetje naar boven. We vinden hier tevens een waterslang waaruit zeer schoon water direct uit een bron komt. Water van een goede kwaliteit waarmee we onze watertank weer kunnen vullen. Als ik, een paar dagen later, voor de tweede keer met de lege flessen naar de wal vaar, wordt ik, ruim voordat de branding begint, onverwacht door een zeer grote golf met boot en al opgepakt en op het strand gesmeten. Ik kom op mijn hoofd terecht en ben even mijn oriëntering kwijt.
Eén van de kleine maar mooie eilandjes voor de westkust van Tobago
Als ik weer bij mijn positieve ben, kom ik tot ontdekking dat ik mijn bril kwijt ben. Na meer dan een uur zoeken geef ik het op, er staat ook veel te veel onderstroming die mij de zee intrekt. Helaas, dat was een goede bril minder. Met volle flessen water en een goede timing lukt het me weer om het strand te verlaten, helaas wel met een deuk in mijn ego. De dagen daarna kenmerken zich door een sterke swell die de baai binnenkomt en die het onrustig maakt aan boord. Tevens wordt het naar de kant gaan elke keer een operatie waarbij je heel goed moet oppassen wat je doet. Dit gaat op één keer na verder goed. Die ene keer vonden we onze bijboot terug onder de steiger, bij laag water was hij hieronder gedreven. Bij hoogwater zat hij dus geheel klem. Met behulp van andere zeilers lukte het ons uiteindelijk om de bijboot er onder vandaan te krijgen. Alleen de handvaten van de beide peddels waren wat beschadigd en het embleem van de boot was wat los gekomen. Eén van de laatste dagen van ons verblijf op Tobago hebben we met z’n tweeën nog een autootje gehuurd en een rondje over het eiland gemaakt, Sonja was namelijk de eerste keer vanwege ziekte niet mee geweest. De wegen op Tobago zijn voor het merendeel in een slechte staat van onderhoud. Soms is een deel van de weg weggezakt. In plaats van het te repareren, staat er nu een boordje bij, langzaam rijden vanwege het slechte wegdek. Te zien aan de leeftijd van het boordje, staat dit er waarschijnlijk al meer dan 10 jaar. Niemand maakt zich er druk om. Het werd weer tijd om door te gaan naar het volgende eiland van de archipel, Grenada. Gezamenlijk met de Ocean Goose zijn we op 2 februari aan het einde van de middag vertrokken voor een nachtelijke tocht naar dit eiland.

woensdag 24 januari 2018

Dag 3

De gekozen tactiek om de snelheid uit de boot te halen werkt erg goed. Wel is de boot wat onrustiger op de golven omdat de druk in de zeilen wat is afgenomen. Het is een prachtige zeildag met veel zon en haast geen regen. Aan de zeilstand behoeven we niet meer te doen dan af en toe de yankee wat meer uitrollen of inrollen, dit afhankelijk van de hoeveelheid wind en snelheid. 's-Middags zie ik dat een onderdeel van de windvaan is los gekomen. Nadat Sonja het roer heeft overgenomen haal ik de windvaan uit het water om het onderdeel weer op zijn plaats en vast te zetten. In Tobago toch maar even goed nakijken. Sonja is nog steeds niet helemaal de oude, het ontbreekt haar ook aan eetlust. Voor het avondeten bak ik daarom voor mijzelf maar een uitsmijter.
We gaan voorbij de 60e lengtegraad, een nieuwe tijdzone
Rustig varen we de nacht in. Het is een nacht van vooral veel lezen want met deze zeilvoering is er niet veel te doen. Als ik voor de 2e keer slaap wordt ik rond 01:30 uur LT door Sonja geroepen omdat ze aan stuurboord een lichtje ziet. Op de plotter zie ik dat het de Epoxy is. Heel bijzonder om na meer dan 400 nm zeilen ineens naast elkaar te zeilen op een afstand van misschien 200 meter. We hebben even via de marifoon contact met Ivo. Zij hebben de eerste nacht een squall gehad, waaruit 35 kn wind kwam, terwijl ze nog met vol tuig zeilden. Geen prettige ervaring. Zij zeilen naar Grenada omdat ze een hondje aan boord hebben. In Tobago is het niet toegestaan huisdieren naar de wal te brengen. Na elkaar goede nacht te hebben gewenst keert de rust aan boord terug en duik ik weer mijn bed in. De volgende ochtend om 06:00 LT varen we noordelijk van Tobago als de zon tevoorschijn komt. Rustig varen we de hoek om, waarbij we een redelijke afstand bewaren tot de kust i.v.m. een zeer onrustige zee direct onder de kust. Dit staat op alle zeekaarten duidelijk aangegeven. Zodra we de baai van Charlotteville binnen varen is het ook direct gedaan met de wind en de golven. Op de motor varen we naar de ankerplek. We zien de Zwerver liggen, Diederik staat op het dek te zwaaien en foto's te maken. Niet veel later liggen we voor anker in 20 meter water. De volle 55 meter ketting ligt eruit. Met onze berekening van 20 meter + 2 keer de diepte, is dit dus iets te weinig, we zullen wel zien. Om 11:30 UTC, 07:30 LT liggen we vast, einde van deze korte oversteek. Wel één die snel verliep door de stroom mee van 1,5 kn en de wind van 18-25 kn gemiddeld over de laatste 2 dagen.

Positie : 11°19.537' N 060°33.108' W
Tijd : 11:30 UTC
Dag afstand : 128 Nm
Nog te varen : 0 Nm

maandag 22 januari 2018

Dag 2

De gehele middag zijn we bezig met de overtrekkende buien. Zo hebben we 10 kn wind staan, zo waait het weer 28 kn. We hebben de radar bijgezet om te zien welke buien het actiefste zijn, hier komt meestal ook de meeste wind uit. Dit is niet altijd zo, dus bij elke bui rollen we de yankee een beetje op, om daarna, afhankelijk van de werkelijke wind, de yankee weer uit te rollen. Zo ben je dus wel lekker een middagje bezig. De buien worden afgewisseld met een helder blauwe hemel met veel zon. Sonja is nog steeds niet helemaal lekker, niet echt zeeziek maar wel brak. 's-Avonds maak ik voor mezelf een noedelsoepje klaar omdat Sonja geen trek heeft in een warme maaltijd. Na het eten besluiten we dat we met een gematigde zeilvoering de nacht in gaan, dus grootzeil op het 2e rif en de yankee deels ingerold. Met deze zeilvoering lopen we nog altijd een SOG van 8,0 kn. Onze Ikinoo loopt hierdoor heerlijk rustig over de golven, zonder dat we bij elke bui moeten reven of ontreven. Zo gaan we de nacht in. De nacht verloopt heerlijk rustig. Allebei kunnen we goed slapen zonder dat we er steeds uit moeten om de zeilvoering aan te passen. Onze Ikinoo loopt echter wel als een speer continu boven de 8,0 kn met uitschieters naar 10,0 kn. De wind is daarbij variabel tussen de 20-28 kn, heerlijk zeilweer dus. 's-Nachts stel ik vast dat we een uitdaging hebben, we gaan te snel! Als we zo doorgaan, en dat ziet er wel naar uit, komen we om 05:00 UTC, lokale tijd 01:00 uur, aan in Charlotteville. Wij kiezen er bij voorkeur voor om een onbekende haven niet in de nacht aan te lopen. De snelheid moet dus uit de boot. Als ik wakker ben, bespreek ik de opties met Sonja. Optie 1; doorgaan en 20 nm voor de plaats van aankomst gaan bijliggen (de boot maakt dan bijna geen snelheid meer maar ligt nagenoeg stil op de golven) of optie 2; het 3e rif in het grootzeil plaatsen en de yankee zo goed als wegdraaien. De boot blijft daardoor zeilen en bestuurbaar maar wel met een veel lagere snelheid. Wij kiezen voor optie 2. Als de zeilen in de nieuwe stand staan, is de snelheid teruggelopen naar 5-6 kn. Hierdoor komen we vroeg in de ochtend, bij daglicht, aan op de plaats van bestemming. En voor we het vergeten, we hebben weer een nieuw 24 uurs record met 182 nm.

Positie : 09°54.236' N 059°03.327' W
Tijd : 12:00 UTC
Dag afstand : 182 Nm
Nog te varen : 128 Nm

zondag 21 januari 2018

Dag 1

Op weg naar de brug bij Paramaribo
Het is zo ver, we gaan Suriname verlaten. Na, de avond ervoor, afscheid te hebben genomen van alle mensen die zich hier hebben verzameld, worden we 's-morgens door een groepje zeilers uitgezwaaid. Op naar Tobago, een reis van 485 nm. We zijn om 09:30 LT uit Domburg vertrokken. De vertrektijd wordt ingegeven door het keren van de stroming in de Suriname rivier. Zo hebben we continu stroom mee op weg naar zee. Onderweg werden we opgewacht door een groep vrienden die voor deze gelegenheid een korjaal hebben gehuurd. Eric en Edith hadden hun nichtje Valarie en de chauffeur die ons de gehele week heeft rondgereden mee genomen.
Uitgezwaaid door goede vrienden
Zo was het een mooi, hartelijk en emotioneel afscheid. Zodra we op zee de uiterton hadden bereikt, hebben we de koers aangepast naar 315°, de koers naar de NO-zijde van Tobago. We zeilden heerlijk op samen met de Epoxy die niet veel later zijn vertrokken voor hun reis naar Grenada. De Ikinoo loopt weer geweldig. Dan zien we vlaggetjes, meestal een teken dat zich hier netten bevinden. Snel neem ik het roer over en blijf zo 20 meter van de netten vandaan de netten volgen. Aan het einde neem ik de oude koers weer aan. Het vissersbootje volgt ons daarbij continu om te kijken of we niet door zijn netten varen. We hebben vandaag niet zo veel last van de zeegang, we lunchen dus met brood en het diner bestond uit bami met kip van het restaurant Opa in Domburg. Al snel is de snelheid continu hoger dan 8,0 kn. Dit schiet lekker op. Sonja krijgt het in de loop van de avond toch wat moeilijk met de zeegang. De golven zijn warrig en de wind is variabel van sterkte. Zo gaan we de nacht in. Midden in de nacht is het opeens alle hens aan dek, de wind neemt snel toe en tikt de 30 kn aan. Snel zet ik het 2e rif, waarna alles weer onder controle lijkt. We hebben snelheden gezien van tegen de 10 kn over de grond. Nog geen uur later besluit ik ook de Yankee wat te reven. De nacht verloopt verder onrustig, ik moet menigmaal de koers aanpassen. Tevens kan Sonja niet echt haar draai vinden doordat ik haar een aantal keren wakker heb gemaakt om te helpen, morgen maar weer wat slaap inhalen. Als het licht wordt, kan ook ik eindelijk een paar uurtjes gaan slapen. De onrustige nacht heeft er wel voor gezorgd dat we een nieuw 24 uurs record hebben van 175 nm.

Positie : 07°41.072' N 055°58.948' W
Tijd : 12:00 UTC
Dag afstand : 175 Nm
Nog te varen : 310 Nm