zaterdag 3 oktober 2020

Winter in Whangarei

Afscheidsreceptie van Henk en Marjolijn.
De blonde man op de voorgrond is Henk
De tijd vliegt als je het leuk hebt in je leven. Voor ons is het alweer bijna twee maanden geleden dat we wat op ons Blog hebben gepubliceerd. Niet omdat we niets meer meemaken, maar meer omdat er geen nieuwe zeilavonturen te melden zijn. Omdat we in New Zealand vastliggen vanwege de gesloten grenzen om ons heen, is bijna iedereen bezig met groot onderhoud aan zijn boot en wordt elke gelegenheid aangegrepen voor het bouwen van een feestje. Tijd dus om jullie bij te praten over onze belevenissen van de afgelopen twee maanden. We hebben een aantal leuke feestjes gehad, diverse wandelingen gemaakt en natuurlijk gewerkt aan de kluslijst, waar nooit een einde aan lijkt te komen. We beginnen het verhaal dit keer met alle feestjes die we de afgelopen tijd hebben gehad. Het eerste feestje was de afscheidsborrel van Henk en Marjolijn van het Nederlandse zeiljacht Jori.
Het moment is daar, de lijnen gaan los voor de Jori.

Omdat zij de dag na de borrel direct zouden vertrekken, hadden zij dit georganiseerd in het restaurant naast de jachthaven. Iedereen kreeg, bij binnenkomst, twee consumptiebonnen voor de drankjes, daarna was de rest voor eigen rekening. Het personeel bracht de hele middag allemaal lekkere hapjes rond. De volgende dag zijn zij vertrokken voor één van de langste zeilreizen van hun leven. Het plan is om vanaf New Zealand richting New Caledonië te zeilen. Aangezien dit land is gesloten zeilen ze zonder tussenstop daarna via de Torres Street door naar de Indische Oceaan en direct door naar Zuid-Afrika, een zeiltocht van bijna 9.000 nm met maar één tussenstop op het eiland Réunion. Omdat één van de jachten met enige regelmaat contact met ze heeft, krijgen we wekelijks een update van hun positie en voortgang. Best heel spannend zo’n lange trip. Bij vertrek hebben we ze nog even uitgezwaaid. Op het moment dat dit artikel wordt gepubliceerd waren ze nog 1.200 nm verwijderd van Réunion.
Ook de jeugd was aanwezig tijdens het festival.

Op 17 Augustus was Sonja jarig, ze werd dit jaar 65 jaar. Een mooi moment om dus wat leuke dingen te organiseren. Om dat met z’n tweeën te vieren zijn we een dag eerder uitgebreid wezen dineren bij het restaurant de Quay, het beste restaurant in de directe omgeving van Whangarei en voor ons maar twee minuten roeien. Hier hebben ze een voorgerecht dat elke dag varieert. Het voorgerecht bestaat altijd uit drie gerechtjes die op een houten plank worden geserveerd. Tot nu toe hebben we dit gerecht altijd gedeeld, omdat het te veel zou zijn om alles alleen op te eten. Daarna volgde nog een heerlijk gegrild stuk lamsvlees en natuurlijk een ijsje. Dat alles werd vergezeld van een overheerlijke Malbec wijn. Zo rustig etend en babbelend kon de avond niet meer stuk.
De buikdans groep van zeilersvrouwen

Op de dag van haar verjaardag zelf heb ik ’s-morgens vroeg de Ikinoo, vanbinnen, versiert met slingers en ballonnen. Voordat ik haar wakker heb gemaakt, had ik een ontbijtje voor haar geserveerd met o.a. zachtgekookte eitjes. Aan het einde van de middag kwamen een aantal bevriende koppels op bezoek. Om zelf niet al te veel werk te hebben in de keuken, hadden we een Susi schotel besteld bij één van de vele Susi restaurantjes hier. Deze schotel overtrof al onze verwachtingen, alles ging schoon op. Dit is zeker voor herhaling vatbaar. Gedurende de avond vertelde Martin dat hij bezig was met het organiseren vaneen “music and food festival”. Voor dat festival was hij nog op zoek naar mensen die iets konden bijdragen aan de avond. Sonja kwam direct met het idee om een aantal nummers te gaan zingen. zo werd het dus een wel heel gezellige avond en werd dus vrij laat.
Ons eerste optreden tijdens het festival.

Voorlopig voor mij even wat minder alcohol na deze avond, ik heb iets te veel Whisky voor mijn doen gedronken. Omdat Sonja had afgesproken te gaan zingen, zijn we de dagen daarna wat nummers via een Karaoke site gaan uitzoeken. In eerste instantie dacht ik dat zij samen met Martin zou gaan zingen, maar omdat het eerste nummer een duet is, vroeg ze mij om mee te zingen. Zo hebben we met z’n tweeën drie leuke nummers uitgezocht. Iedere avond hebben we deze geoefend zodat we de tekst grotendeels uit ons hoofd kenden. Twee weken voor het festival zijn we bij Martin en Ellen op bezoek geweest om de gekozen nummers te laten horen. We wilden zeker weten dat we niet af zouden branden. Het pakte geheel anders uit, ze waren beide heel enthousiast. De Ikinootjes stonden dus definitief op het programma van het festival. In de week voorafgaande aan het festival, hebben we nog twee keer geoefend met de microfoon, zodat we hier ook wat meer vertrouwen in kregen. Op de dag van het festival zelf, stonden wij als derde act op het programma. Gelukkig hadden we beide niet al te veel last van zenuwen. Er werd zeer enthousiast gereageerd op ons optreden, er werd volop meegezongen en diverse koppels kwamen zelfs op de vloer om te dansen. De gehele avond kregen we van diverse mensen complimentjes.
De ukelele groep onder aanvoering van Lisa.

Na ons kwamen er nog diverse optredens, waaronder een damesgroep met buikdansen, een ukelele groep, een jonge jongen met een hele speciale gitaar act en nog vele anderen. Ook het eten was weer voortreffelijk, iedereen had zijn best gedaan om weer iets lekkers op tafel te zetten. De drank was deze keer gesponseerd door de lokale watersportbedrijven. Dus bier, rosé, witte wijn en rode wijn waren meer dan voldoende aanwezig. Gedurende de avond werden er lootjes verkocht, waarvan de opbrengst voor een goed doel was bestemd. Er waren veel prijzen gedoneerd door de diverse bedrijven uit en rond Whangarei. Dat varieerde van T-shirts tot flessen champagne, tegoedbonnen voor watersportzaken en restaurants en natuurlijk de hoofdprijs, een tegoedbon voor het uit het water halen van een zeiljacht tot 50 ft, het schoonspuiten van de romp en het opnieuw te water laten.
Buitenboordmotor onderhoud.

Wij hadden vijf lootjes gekocht. De gehele avond hadden wij geen prijs, tot het allerlaatste lootje dat werd getrokken voor de hoofdprijs. Yes, die was dus voor ons. Aan gezelligheid dus geen gebrek de laatste weken. 

Maar natuurlijk moest er ook gewerkt worden. Naast de klusjes aan de Ikinoo, ben ik een week wezen klussen op de New Nexus. Samen met Niels heb ik een compleet nieuw plafond gemaakt voor zowel de slaapkamer als de woonruimte. Een heel precies klusje, maar het is uiteindelijk wel heel erg mooi geworden. Onze eigen kluslijst is behoorlijk lang. Gelukkig konden we de afgelopen weken veel punten wegstrepen. Van Niels heb ik geleerd hoe je een buitenboormotor moet onderhouden. Sinds de aanschaf in Grenada was er nog geen enkel onderhoud aan de motor gepleegd. We hebben de motor grotendeels uit elkaar gehaald en schoon gemaakt. Vooral de carburateur vroeg veel aandacht omdat deze redelijk vervuild was. De olie is vervangen, er is een nieuwe bougie geplaatst en alles is weer in het vet gezet. Heel leuk en leerzaam om te doen. 

Het lijstje met afgewerkte punten groeide verder gestaag:

  • De zeilen zijn weer gemonteerd nadat deze door de zeilmaker waren hersteld en aangepast aan onze wensen. De uiteinden van de hoesjes van de zeillatten heb ik zo laten aanpassen dat de running backstay of de lazylines er niet meer in kunnen blijven haken. Dit gaf gedurende de afgelopen periode menigmaal problemen. 
  • Het gehele lopend wand is gecontroleerd door elke lijn met een triplijn te verwijderen en te controleren. Alleen de dyneema val van de Yankee vertoonde een slijtplek aan de mantel op het punt waar deze in de mast verdwijnt. Voor de zekerheid hebben we de val omgedraaid, er een nieuw oog in gesplitst en het beschadigde deel weggesneden. Het splitsen van een oog in een oude lijn valt nog niet mee omdat de mantel verhard is. Het eindresultaat mag er echter wezen. Deze kan dus voorlopig weer mee. 
  • De zwemtrap is weer recht en hersteld.
    We hebben weer een nieuw regenzeiltje gemaakt. Dit is een zeiltje waarmee je water opvangt als het regent. Dit hebben we al een aantal keren gedaan bij eerdere oversteken. Dit bespaart op het gebruik uit de watertank. Het oude regenzeiltje was door het Uv-licht geheel verteerd. 
  • De zwemtrap was verbogen en er ontbrak een houten trede. De trap heb ik zo goed mogelijk weer recht gebogen. Daarna heb ik alle houten treden verwijderd, schoon gemaakt en geschuurd en daarna weer gemonteerd. Voor de ontbrekende trede had ik nog een reserve aan boord. De zwemtrap ziet er dus weer prima uit. 
  • We hebben alle zonnepanelen gecontroleerd, door tijdens een zonnige dag elk paneel één voor één af te dekken met een donkere handdoek. Via de regelaar in het keukenkastje kan ik dan de productie in Ampères zien. Als er niets veranderd, werkt het paneel niet meer. Een van de grote zijpanelen werkte dus niet. De kabel was door corrosie gebroken. Deze breuk heb ik hersteld en waterdicht afgewerkt. De productie nam direct toe, we zien nu regelmatig weer 14,6 Volt op de meter staan, wat inhoud dat de accu's weer helemaal vol geladen zijn.
  • De nieuwe sluiting van het motorpaneel.
    We hebben de ankerketting er in zijn geheel uitgehaald, schoon gemaakt en opnieuw voorzien van gele merktekens. Wij hebben de eerste 20 meter geen merk zitten, omdat we er altijd al minimaal 20 meter ketting uitgooien. Het eerst merkteken staat dus op 20 meter en daarna op elke 5 meter. De laatste 2 meter van de ketting hebben we rood gespoten, zodat je dus weet dat je bijna aan het einde van de ketting bent. De ketting zelf zit met een 10 meter lange slampamper vast aan de romp. 
  • Het doorzichtige luikje van het motorpaneel hebben we voorzien van een knopje en een sluiting. Tot nu toe ging dit luikje openstaan als de Ikinoo schuin ging tijdens het zeilen, waardoor regen vrij spel had met het motor bedienpaneel. 
  • De kop van de spi-boom na herstel.
    De aluminium kop in de carbon spinakerboom was weer gaan corroderen waardoor de carbon buis was opengescheurd. De oorzaak ligt in het feit dat er zich zout water op het laagste punt in de buis verzameld wat hier niet weg kan. Om dit punt treedt er dus aluminiumcorrosie op, Het gescheurde deel en de kop heb ik verwijderd, waarna ik de kop weer teruggeplaatst heb. Je zou zeggen, klusje van niets, zo gebeurt. Niet dus, een carbon buis is aan de buitenkant wel mooi glad maar aan de binnen zijde in het geheel niet. Met een vijl en schuurpapier zeker zes uur bezig geweest om het geheel pas te maken. Voordat ik het geheel definitief in elkaar heb geschoven, heb ik de buis aan de binnenkant voorzien van Sikaflex en de aluminium kop ingesmeerd het Tef-Gel. Aansluitend heb ik geheel in elkaar geschoven, waarbij ik de kop met 4 pompnagels heb gezekerd. Om te voorkomen dat zich in de toekomst opnieuw zeewater in de buis ophoopt, heb ik op het laagste punt nu een 4 mm gaatje geboord, in de hoop dat het zeewater hier in het vervolg kan weglopen. Omdat de spinakerboom bij ons op het dek ligt, moest ik één van de steunen verplaatsen omdat de spinakerboom 10 cm korter was geworden. 
  • De nieuwe grootzeilschoot met gesplitst oog.
    We hebben de grootzeil schoot en de beide schoten van de yankee vervangen. We hebben gekozen voor polyester lijnen met weinig rek. Omdat er een lijnenfabriek in Auckland staat, kun je deze lijnen redelijk goedkoop kopen. Daarnaast betalen wij in New Zealand geen BTW. Voor de grootzeilschoot moest ik aan één kant nog een klein oog splitsen. Met behulp van Internet en de lijnenspecialist, gaat dit redelijk makkelijk.
Naast het klussen en het feesten was er natuurlijk ook tijd om te wandelen.
De natuur kan werkelijk prachtig zijn.

Veel van de wandelwegen zijn nog steeds gesloten, vanwege de schade die is ontstaan tijdens de heftige regenbuien van een aantal weken geleden. Ik ben dus aangewezen op wandel en fietspaden die grotendeels verhard zijn. Ik heb een prachtige wandeling ontdekt die mij vanaf de jachthaven naar het vliegveld van Whangarei voert. Daar loop ik, via de kustweg, geheel om het vliegveld complex heen, om vervolgens weer terug te lopen naar de jachthaven. Een wandeling van ongeveer 24 km, waarvan 8 km over onverharde paden. De natuur is hier weer aan het ontluiken, de lente is in aankomst. De tijd dus voor mooie plaatjes van bloemen, planten en dieren. Hier kan ik dus geen genoeg van krijgen. Tijdens één van de keren dat ik deze wandeling volbracht, ben ik zelfs een half uur langer onderweg geweest, zo veel was er te fotograferen. Tijd dus om een hoeveelheid foto’s met jullie te delen.

Een impressie van de ontwakende lente.

 

zaterdag 1 augustus 2020

Winter in Nieuw Zeeland

Dat maken wij natuurlijk weer mee, zitten we, vanwege de Corona pandemie, vast in Nieuw-Zeeland, wordt het Noorder Eiland getroffen door het slechtst mogelijk weer in honderden jaren. Volgens de media ter plaatse, komt dit soort weer maar eens in de 300 jaar voor, maar natuurlijk wel als wij er zijn. Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen en de maand juli eens vanaf het begin doornemen. Wat hebben we zo al ondernomen of hebben we zo al gedaan.
Buikdansen op de muziek van de RDM-band.
Omdat er veel Amerikanen met hun zeiljacht in de jachthaven vastliggen, werd op zaterdag 4 juli de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag gevierd met een feestje op de River Side Drive Marina. Het feestje werd weer opgeluisterd met livemuziek van de RDM-band.
De Whangarei waterval na een paar regenachtige dagen.
Elke boot had wat te eten meegenomen om dat met anderen te delen. Zoals te doen gebruikelijk was er dus opnieuw veel te veel eten. Sommigen hadden zelfs vlees meegenomen voor op de barbecue. Er was zelfs één tafel geheel gedekt met alleen maar heerlijke toetjes. Nadat we onze buiken vol hadden gegeten, kregen we onverwachts een dansvoorstelling. Eén van de dames geeft namelijk buikdansles aan die vrouwen die dat leuk vinden. Om eenieder de voorderingen te laten zien, gaven de dames een demonstratie van hun kunnen, echt ontzettend leuk om naar te kijken. Na afloop werden de langs de kant starende heren op de dansvloer gehaald om met de verleidelijke dames te dansen. Prachtig om te zien. De middag vloog voorbij en na afloop nam iedereen het overgebleven eten weer mee terug naar de boot, weggooien kan altijd nog. Omdat het de laatste dagen wat meer regent, ben ik opnieuw een wandeling gaan maken naar de Whangarei Watervallen. Deze zien er nu wat ruwer uit dan de vorige keer.
Eén van de grot ingangen, de rotsen en de boomwortels zijn
spekglad door de miezerige regenval.
Er komt duidelijk meer water naar beneden. Op de kaart van de omgeving had ik gezien dat er in de buurt van Whangarei ook grotten zijn. De grotten staan erom bekend dat als je binnen bent en het licht uit doet, je de gloeiwormen aan het plafond ziet oplichten. Op, wat een zonnige dag leek te worden, ben ik naar de grotten toe gelopen. Een pittige wandeling gezien de afstand en het heuvellandschap. Bij het beginpunt van de rondwandeling van 2 km langs de drie grotten, staat duidelijk vermeld dat het betreden van de grotten geheel op eigen risico is. Aangezien ik alleen was en het ondertussen was gaan regenen, ben ik wel langs de grotten gelopen maar heb deze niet van binnen bekeken. Te glad en mogelijk ook met te veel water in de grotten. Misschien dat ik de grotten later nog eens ga bezoeken tezamen met anderen en voorzien van een hoofdlamp. Onder het wandelen werd ik wel getrakteerd op prachtige landschappen en trof ik ook een groepje lama’s aan. Leuk om te zien. We zijn natuurlijk niet alleen bezig met feestjes, het maken van wandelingen en andere leuke ontspanningen.
Lama's in Nieuw-Zeeland, het moet niet gekker worden.
Er wordt ook gewerkt. Met z’n tweeën hebben we, op een zonnige dag, het grootzeil en de yankee van de boot afgehaald. Vooral het grootzeil is hierbij een hele klus, omdat de zeillatten vast zitten in de wagens op de mast. Deze moeten dus eerst losgeschroefd worden, voordat je ze kunt verwijderen. Enkele dagen later kwam de zeilmaker de zeilen ophalen. Door het intensieve gebruik zijn er diverse slijtplekjes ontstaan die hersteld moeten worden. Ook hadden wij problemen met de uiteinden van zeillatten. Met enige regelmaat kwam, bij het ontreven van het grootzeil, de running backstay vast te zitten tussen het uiteinde van het zeil en de zeillat. Behalve dat dit ergerlijk is en veel tijd kost, is het ook niet goed voor de levensduur van het zeil. In overleg met de zeilmaker worden de zeillathoesjes beter afgewerkt tot aan het achterlijk en worden er bescherm hoesjes aangebracht over de uiteinden van de zeillatten. We zijn benieuwd. Bij de yankee hebben we het probleem dat het achterlijk begint te vibreren als er meer wind opsteekt. Dit is een zeer irritant geluid, kost ons volgens mij ook snelheid en beperkt de levensduur van het zeil. De oorzaak van dit probleem hadden we al snel gevonden.
Zeilen verwijderen.
Het achterlijk is voorzien van een trimlijn, die via de top van het zeil bij het voorlijk naar beneden komt.
Vijko acht het roer van zijn Canace.
Zo kun je dus aan de onderzijde van het voorlijk de spanning op deze lijn meer of minder maken, waardoor het vibreren van het achterlijk wordt tegengegaan. Wat blijkt, in plaats van een rekvrije dyneemalijn is hier een nylonlijn aangebracht waar rek in zit. Op het moment dus dat de wind wat toeneemt, rekt de nylon lijn dus uit, waardoor er ruimte ontstaat in het achterlijk om te gaan vibreren. Het vervangen van de nylonlijn door een dyneemalijn moet dit probleem dus oplossen. Over een paar weken zijn de zeilen gereed en kunnen we ze weer terugplaatsen. Eén van onze vrienden gaat terug naar huis en zijn vrouw in Finland. Hij was een week voor de Lock Down in Nieuw-Zeeland aangekomen. Door de Lock Down kon zijn vrouw echter niet meer overkomen. We hebben hem geholpen om de boot over te varen naar de jachthaven, waar deze op de kant wordt gezet, totdat ze weer terug kunnen komen.
Er ligt zo veel drijfhout dat de mensen erop kunnen staan.
Onderweg regende het volop, een hele natte bedoening dus. De gehele dag bleef het regenen. En dan gebeurt het onverwachte. Terwijl wij gezamenlijk met Wijnand en Marlies mosselen zitten te eten, begint het ’s-avonds steeds harder te regenen. Later blijkt dat er binnen 10 uur tijd 220 mm regen is gevallen en in 24 uur tijd zelfs 300 mm. Na het eten spelen we een spelletje klaverjassen. Tijdens het spelletje horen we met enige regelmaat dat er iets tegen de romp van de Ikinoo aan botst. We besteden er verder geen aandacht aan. Zelfs als onze gasten teruggaan naar hun boot hebben wij nog niet door hoe ernstig het is. Later hoorde wij van hen, dat ze de grootst mogelijke moeite moesten doen om bij hun boot te komen.
De loopbrug over de rivier heeft 2 meter onder water gestaan.
De normaal rustige rivier was één grote kolkende massa geworden met hele boomstammen die meegevoerd werden. Pas de volgende ochtend werd voor ons duidelijk wat er afgelopen nacht was voorgevallen. Veel boten waren de gehele nacht bezig geweest om boomstammen van hun romp af te houden. Op de rivier waren verschillende boeien verdwenen en het water is bruin. Ook nu nog drijft er nog volop hout, plastic, tuinmeubels, complete palmbomen en allerlei andere zaken door de rivier. Aan de andere kant van onze steiger heeft zich een grote hoeveelheid hout opgestapeld. Bij het lostrekken met een bootje, lopen de hulpverleners gewoon over het drijvende pakket hout heen. We proberen zo veel mogelijk plastic te verzamelen en doen dit in vuilniszakken. Een aantal grote takken wordt uit het water gehaald. Als het getijde keert en het weer opkomend water wordt, lukt het de hulpverleners om de meest grote bomen weg te slepen naar veiliger water waar het de boten die kan beschadigen.
De waterval is nu één kolkende massa water.
Zelfs dagen later is er nog volop drijfhout in de rivier aanwezig. Aan het einde van de ochtend, besloot ik om samen met vrienden naar de Whangarei Watervallen toe te gaan om te kijken hoe heftig het is en is geweest. We krijgen een lift naar boven, zodat we alleen maar naar beneden behoeven te lopen. Bij aankomst was de parkeerplaats boven bij de waterval helemaal vol. Veel mensen hadden hetzelfde plan. Het water komt met veel geweld aan, de wandelbrug over het water is maar net zichtbaar en nu afgesloten. De brug heeft volledig onder water gestaan. Aan de sporen te zien heeft het water zeker twee meter hoger gestaan. Als we het pad naar beneden toe aflopen, hebben we een mooi zicht op de waterval. Er komt heel veel water met geweld naar beneden. Beneden aangekomen zien we de ravage die het water heeft aangericht. Vele jonge bomen zijn afgebroken en meegevoerd.
Jonge boompjes hebben het watergeweld niet overleeft.
Hele bomen zijn los gerukt. Het wandelpad langs de rivier heeft zeker twee meter onder water gestaan. Delen van het pad zijn weggeslagen. Als we de rivier verder volgen, komen we bij een asfaltweg weg aan, die volledig onder water heeft gestaan. Overal zie je de aangerichte schade. Terug bij de Ikinoo, zie ik op het nieuws dat het iets verderop gelegen tankstation volledig onder water heeft gestaan. Er was een complete rivier ontstaan, waardoor er meter water door het tankstation heen liep. Twee weken later waren de sporen hiervan nog steeds goed zichtbaar. Later blijkt dat de schade nog veel groter is, bijvoorbeeld alle wandelpaden in de omgeving moesten worden afgesloten. In de heuvels hadden zich diverse grote aardverschuivingen voorgedaan, die bijna alle wandelpaden ontoegankelijk hebben gemaakt. Vele huizen hebben onder water gestaan en vele wegen zijn voor een periode afgesloten. Dit gaat nog wel even duren voordat alle schade is hersteld.
Een impressie van de schade, de getoonde wegen hebben volledig onder water gestaan
In de tweede helft van juli was er, op een zondag middag, een afscheidsfeestje georganiseerd voor alle Nederlandse en Belgische boten.
Meer dan voldoende eten en alles is even lekker.
Een aantal mensen gaat namelijk voor eind juli, voor onbepaalde tijd, terug naar Nederland of gaan half augustus alsnog vertrekken voor een zeiltocht richting Zuid-Afrika. De mensen die naar Nederland vertrekken gokken erop dat, ergens in april 2021, de grenzen weer open zijn en dat ze dus terug kunnen naar hun boot. Dit is echter helemaal niet zeker. Het oude vertrouwde recept van iedereen maakt wat te eten klaar en we delen het, blijkt ook nu weer uitstekend te werken. Dit keer heeft wel bijna iedereen vlees meegenomen voor op de barbecue.
Groepsfoto van de Nederlanders en de Belgen.
Het werd een hele leuke en gezellige middag met als hoogtepunt de mededeling van Roos van de Vagebond, dat zij in verwachting is van haar eerste kindje. Eind december is zij uitgerekend. Helaas gaan ook zij voor onbepaalde tijd terug naar Nederland. Als ze terug zijn varen ze dus verder met z’n drieën en natuurlijk de poes Bo. Op maandag is Sonja nar de kapper gegaan. Ze is het lange haar meer dan zat en wil alles eraf laten knippen. Dat zal wel even wennen worden. Toen wij vertrokken uit Nederland had Sonja ook kort haar. Dit heeft ze echter de afgelopen vier jaar laten groeien. Het resultaat mag er wezen, ze ziet er jaren jonger uit en staat haar wel pittig.
Gezelligheid kent geen tijd.
De rest van de maand brengen we door het huishoudelijke klusjes, waaronder het vervangen van de voetpomp in de keuken. Deze had de brui eraan gegeven, pompen hielp niet meer, er kwam gewoon geen water meer uit het kraantje. Bij het demonteren kwam ik er ook achter dat het pompje al een tijdje aan het lekken was. De gehele houten vloer was doornat. Gelukkig is dit soort pompjes over de gehele wereld te koop. Het vervangen was dus na één dagje klussen al geregeld. Ook hebben we regelmatig bezoek van vrienden, soms eten ze met ons mee, andere keren komen ze alleen op de borrel.
Peddels de bootpoes.
Tijdens één van de bezoekjes hadden onze vrienden Niels en Bibi hun poes Peddels meegenomen. Zodra ze binnen was, werd de gehele boot onderzocht. Al na korte tijd voelde ze zich thuis en ging lekker in een hoekje liggen slapen. Bij één van onze gesprekken kwamen we tot de conclusie dat de tijd, in Nieuw-Zeeland, nu wel heel snel gaat. Veel mensen zullen dit misschien wel herkennen. Als kind zijnde is het leven één grote ontdekkingsreis en lijkt de tijd heel langzaam te gaan, vakanties duurden eeuwig, maar de dagen op school ook. Je doet zo veel nieuwe indrukken op, doet nog zo veel dingen voor de eerste keer, je moet nog zo veel leren en ervaren, het leven lacht je toe. Dan, als je ouder wordt, veranderd er iets, de tijd lijkt steeds sneller te gaan. De eerste twintig jaar van je leven leken wel een eeuwigheid. Van twintig naar dertig jaar gaat al wat sneller, je bent bezig iets voor jezelf op te bouwen, een carrière, een gezin, een plekje voor jezelf. Van vijftig naar zestig jaar is echter zo voorbij. Als wij onderweg zijn, met onze Ikinoo, is elke dag er één met nieuwe indrukken, nieuwe mensen, nieuwe culturen, een andere ankerplek, een dag op zee, je bent weer op ontdekkingsreis, de dagen lijken wel weer veel langer. Nu we echter, door de Corona pandemie, vastliggen in Nieuw-Zeeland, gaat de tijd weer steeds sneller. Je doet veel van hetzelfde en doet helaas minder vaak nieuwe indrukken op. Dit jaar worden we allebei al vijfenzestig jaar. Ik leerde Sonja kennen op haar tweeënveertigste verjaardag, waar is die tijd gebleven. Zo waren we deze maand dus ook al vier jaar onderweg, het vertrek staat in ons geheugen als de dag van gisteren. Maar zoals een wijs man eens heeft gezegd, het is niet de tijd die voorbijgaat, het zijn wij die voorbijgaan. Ook als wij er niet meer zijn, is vadertje tijd nog steeds aanwezig.

dinsdag 30 juni 2020

Het leven na de Lock Down

We worden regelmatig bezocht door prachtige vogels.
In Nieuw Zeeland is de Lock Down periode bijna in zijn geheel opgeheven. De periode van het onvrijwillig cocoonen is dus grotendeels voorbij. In de afgelopen weken zijn we van het Lock Down niveau 2 hier verder afgedaald naar niveau 1. Het dagelijkse leven is dus voor de bewoners weer grotendeels genormaliseerd. Er mogen zelfs weer feestjes en kleine bijeenkomsten georganiseerd worden. Wat nog niet is genormaliseerd is het vliegverkeer. Je kunt Nieuw Zeeland wel per vliegtuig verlaten, maar als niet Nieuw Zeelander kom je er daarna dus niet meer in. Mocht je een onderbouwde redenen hebben om Nieuw Zeeland echter wel te bezoeken, dan moet je eerst op eigen kosten 14 dagen in een daarvoor bestemd hotel in quarantaine.
Overalvind je trappetjes zoals deze.
Reizen naar Nederland is er dus tot op dit moment nog even niet bij. In dit bericht geven we wat meer informatie over hoe wij onze tijd doorbrengen. Zoals de meeste mensen misschien wel zullen weten, is Nieuw Zeeland het land van de buitensport. Wandelen is er hier één van. Er wordt hier heel veel gewandeld en hard gelopen. Als voorbeeld, vanaf de jachthaven is er een wandelpad naar een brug over de rivier en daarna terug naar de jachthaven. Dit is een rondje van 4,2 km. Dagelijks wandelen of rennen vele honderden mensen dit rondje. Ook moeders met een kinderwagen met daarin een baby, zie je rennend voorbij komen. Alleen als het echt hard regent neemt het aantal wandelaars wat af. Daarnaast zijn er in de omliggende bossen vele uitstekende wandelpaden. Deze zijn prima onderhouden. In onze ogen misschien wel een beetje te gecultiveerd. Als voorbeeld, daar waar het wat steiler is, heeft men trappetjes gemaakt. Soms zelfs wel meer dan honderd treden achter elkaar. Voordeel is wel dat je nu onder alle omstandigheden deze wandelingen kunt maken.
De Whangarei Falls.
De natuur onderweg is prachtig en meer gevarieerd dan in Nederland. Zo zijn er in de directe omging meerdere watervallen en diverse uitzichtpunten. Zo'n drie keer per week trek ik erop uit om de omgeving te verkennen via wandelingen van 1,5 tot 4 uur. Omdat mijn wandelschoenen, die ik voor vertrek in Nederland had gekocht, echt versleten waren, heb ik een paar nieuwe gekocht. In een sportwinkel kon ik dezelfde schoenen opnieuw kopen. In het eerste paar dat ik kocht, zat echter een productiefoutje. Van mijn linker schoen bleek één zijkant te hoog waardoor  het wandelen pijnlijk werd.
Zo maar een watervalletje langs één van de wandelpaden.
Gelukkig kreeg ik kosteloos een nieuw paar. Naast het wandelen ben ikzelf opnieuw begonnen met mijn opdruk oefeningen. Ergens in Tonga ben ik hiermee gestopt. Je kunt het echter goed zien en merken als ik deze oefeningen niet meer doe. Mijn vel zit dan wat losser, helaas komt dat met het ouder worden als vanzelf. Bij het opdrukken oefen je gelijktijdig ook je buikspieren, wat weer de stabiliteit van mijn romp verbeterd.
Sonja kan helaas de wandelingen die ik maak niet maken. Zij heeft zich helemaal toegelegd op het fitnessen, zwemmen, aqua aerobics en Ai Chi. Vier dagen per week is ze hiermee bezig, waarbij ze het fitnessen vaak nog eens combineert met het zwemmen van een aantal baantjes. Het aqua aerobics doet ze in groepsverband. Een goede conditie en krachttraining in het water op lekkere ritmische muziek. Heel vermoeiend en soms ook best zwaar voor je spieren en je balans. Het Ai Chi is geheel anders. Ai Chi is een simpele relax oefening van de spierenen en de ademhaling in het warme water. Deze oefening is in Japan door Jun Konno ontwikkeld. Google maar eens Ai Chi en zie hoe Jun Konno zijn oefeningen uitvoert. Bij Ai Chi wordt er gewerkt met een combinatie van diep ademhalen met langzaam uitgevoerde grote bewegingen van armen, benen en het lichaam. Alle bewegingen vinden langzaam en in elkaar overvloeiend plaats.
Dit paard is heel schuchter. Onze vriend Vijko uit Finland had echter wel
vriendschap met dit paard gesloten.
Het lijkt makkelijk, maar de combinatie van de ademhalingsoefeningen met de grote langzame en vloeiende bewegingen, vraagt om een goede lichaamsbeheersing en opperste concentratie. Dat alles wordt uitgevoerd in een ruimte met heerlijke ontspannende muziek, bij gedempt licht en kaarsjes op de randen van het aangenaam verwarmde zwembad. Hoe relaxed wil je worden. Door het gevarieerd sporten, zwemmen en ontspannen neemt de energie van Sonja toe. Direct na het sporten geeft dat dan ook een heel voldaan gevoel.
Naast dat we, ieder op onze eigen manier, lekker sportief bezig zijn, is er ook tijd voor feestjes en gezellige etentjes, want ook de restaurants zijn weer normaal open. Hier is de 1,5 meter regel al helemaal verleden tijd.
De RDM-band, goed voor heerlijke dansbare muziek.
Dus gezellig een restaurant bezoeken kan hier gewoon weer. Omdat de kortste dag van het jaar weer nadert, zijn er diverse activiteiten gepland. Op vrijdag 19 juni is er een feestje met live muziek georganiseerd bij de Riversite Drive Marina. Deze Marina heeft een band, de RDM-band, die is samengesteld uit mensen die op zeilboten leven in de diverse Marina's rond Whangarei. De afgelopen maanden hebben ze, met in acht name van de Corona maatregelen, volop geoefend, om zo bij de komende feestjes aanwezig te kunnen zijn met hun muziek. Iedereen die naar het feestje toekomt heeft wat te eten en te drinken meegenomen. Bij aankomst blijkt echter dat de eigenaar van de Marina de drank heeft gesponsord.
Heerlijk met de voetjes van de vloer.
Hieraan is geen ruchtbaarheid gegeven omdat anders de mensen alleen maar komen voor de drank. De band speelt goede muziek waarop lekker is te dansen. Regelmatig staat de vloer dan ook vol met feestvierende zeilers. Ook wij maken samen nog diverse dansjes. Wouw, wat was dat weer lang geleden, heerlijk om zo weer met mijn vrouwtje op de dansvloer te staan. Naast het dansen is het ook leuk om met vele bekenden weer eens gesprekjes te voeren, door de Corona maatregelen hadden we diverse mensen langere tijd niet gezien. Na afloop helpt een ieder om alles weer op te ruimen. De volgende dag staat er, voor het begin van de middag, een samenkomen gepland met opnieuw muziek van de RDM-band.
De toespraak door de burgemeester van Whangarei.
De bijeenkomst wordt opgeluisterd door de aanwezigheid van de vrouwelijke burgemeester van Whangarei. Zij heet de grote groep zeilers van harte welkom in haar woonplaats. Vanuit de zeilersgemeenschap wordt zij bedankt voor de gastvrijheid van Nieuw Zeeland en van de mensen in Whangarei in het bijzonder, voor het feit dat wij als zeilersgemeenschap hier een jaar langer kunnen blijven. De festiviteiten worden afgesloten met het afsteken van de drie kanonnen, wat gepaard gaat met veel lawaai en rook. Dezelfde dag staat staat er 's-avonds een diner dansant gepland in de Whangarei Marine Club.
Gezellig tafelen in de Whangarei Marine Club.
Wij hebben geluk dat een van de zeilers bij ons op de steiger de beschikking heeft over een auto. Hij rijdt dan ook diverse keren heen en weer om mensen naar het feest te brengen. Ook hier worden we weer verwelkomd door de muziek van de RDM-band. We krijgen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld bestaande uit wraps die je zelf kunt beleggen met diverse soorten vlees, groenten en sausen. Best handig, zeker als je moet koken voor 100 man. Je zet alles in buffet vorm klaar en iedereen loopt erlangs om zijn wrap te beleggen. Na afloop is er ook nog een toetje. De hele avond wordt er gedanst. Zoals het vaker gaat in Nieuw Zeeland, is helaas om 22:00 uur het feest al weer afgelopen. Naast deze georganiseerde feestjes hebben wij nog diverse etentjes met diverse vrienden in diverse samenstellingen.
En bij een verjaardagsfeestje hoort natuurlijk een taart.
Een verjaardag, x jaar onderweg, omdat we elkaar al zo lang al niet hebben gezien, elke gelegenheid wordt aangegrepen om gezellig met elkaar te borrelen en te eten. Gelukkig dat we daarnaast ook regelmatig sporten anders zouden we helemaal dichtgroeien. Ik ben nauwelijks onderweg voor een wandeling, of ik krijg een WhatsApp van vrienden op de Norsand Marina met een fotocollage van omgewaaide zeiljachten. Die nacht is er een mini tornado over de werf heen gekomen, met als gevolg dat er zes zeiljachten en een catamaran zijn omgewaaid. De ravage is enorm. Onze vrienden Silvio en Patricia hebben gelukkig geen schade, terwijl de loods die direct naast hen staat, grotendeels verwoest is. Ik verander direct mijn plannen en loop naar de Marina toe.
Het uitzicht vanaf de Karma richting de omgewaaide jachten.
Het jacht voor hen staat naast de standaard, vandaar links de houten stut.
Vrienden van ons uit Ierland hebben hun boot, de Karma, hier gestald en kunnen voorlopig niet terugkomen. Als ik aankom is het hek van de Marina nog open. Diverse jachten zijn omgewaaid en masten zijn gebroken. Ik loop direct door naar de Karma om te zien of dat deze schade heeft. De boot staat gelukkig nog overeind, terwijl de boot direct voor hen naast de standaard staat. Men is druk bezig deze te stutten ter voorkoming dat hij omvalt. Van de Karma zijn aan bakboordzijde de stempels los gekomen. Gezamenlijk met het personeel van de werf plaatsen we de stempels weer stevig terug. Als ik even later op het dek sta, zie ik een neus van een windgenerator compleet in stukjes op het dek liggen. Ik weet echter niet of dat dit van hun windgenerator is.
Een deel van de jerrycans, de rest lag verspreid over het terrein.
Daarnaast vindt ik op het achterdek een RVS-spi die gebruikt wordt voor het staande wand. Ik kan echter geen losse kabel ontdekken. Dat wordt dus een klusje voor de tuiger op de werf. Daarnaast vindt ik diverse zaken die zijn weggewaaid. Ik breng alles naar het achterdak en stop het weg onder de kuiptent. Onze Ierse vriend Graham had al zijn water en diesel jerrycans onder de boot geplaatst en afgedekt. Ik vind de jerrycans verspreid rond de boot terug. ik verzamel ze en plaats ze terug waar ze eerder stonden en dek het geheel weer af. Van alles wat ik vind maak ik foto's.
Het cadeau aan de burgemeester, een vlag met alle namen van de "boaties" in
Whangarei
's-Avonds schrijf ik een email naar onze vrienden waar ik de foto's aan toevoeg. Reeds de volgende dag hebben ze actie genomen om de werf alles na te laten kijken. Dit is voor onze vrienden met een sisser afgelopen. Helaas hebben anderen meer pech. Zo hoorden we dat een jong Noors stel de boot niet verzekerd was terwijl deze is omgewaaid met als gevolg een gat in de romp en een gebroken mast. Dat is dan wel heel erg triest voor hen. Wij zijn met z'n allen blij dat de Lock Down periode er in Nieuw Zeeland op zit. Hopelijk blijven we verder gevrijwaard van extreme weersomstandigheden en kunnen we binnenkort ook weer reizen.

zaterdag 6 juni 2020

Covid-19 in New Zealand

Het bord aan het hek van de jachtwerf.
Voor het eerst in ons leven zijn wij aan het Cocoonen, ook al is het in dit geval niet geheel vrijwillig. Voor die mensen die niet weten wat dit is, Cocoonen is het zich vrijwillig terugtrekken uit de maatschappij naar een vertrouwde omgeving van bijvoorbeeld een eigen huis en tuin. Hier creëert men een gezellig sfeertje, met eventueel de eigen familie, en sluit zich min of meer bewust af van de buitenwereld. Wij kiezen dus voor de geborgenheid van onze eigen Ikinoo en proberen de tijd zo gezellig mogelijk met z’n tweeën door te brengen. Nu even terug naar de realiteit, we zijn in New Zealand in Lock down level 4. Voor ons betekent dit dat er geen personeel meer op de werf aanwezig is, met uitzondering van de dame die af en toe te toiletten en de douches komt schoonmaken. Ook de monteur die onze motor elektrisch moet aansluiten komt niet opdagen tot na de opheffing van de Lock down. Het toegangshek tot de werf is nu 24 uur per dag op slot, er mogen dus geen mensen op de werf komen, anders dan de mensen die hier op hun boot wonen. Wel mogen we boodschappen doen om zo onze dagelijkse behoeften te kunnen verzamelen. Alleen een aantal grote supermarkten is nog open. Daar kun je in een lange rij gaan staan voordat je wordt toegelaten. Voor de rest zijn alle winkels gesloten.
De dieren komen terug als de mensen wegblijven.
Bijkomend voordeel is wel dat je nu overal probleemloos op de weg kunt fietsen, er is namelijk geen autoverkeer. Ook dat is hier niet toegestaan, met uitzondering van de benodigde ritjes naar een arts, ziekenhuis of vliegveld. Wel is het zo dat de dieren weer bezit nemen van de verlaten industrie terreinen. Op zich voelt het in het begin vreemd aan om met mensen te staan praten die een afstand houden van meerdere meters, maar ja het is even niet anders. Er worden ook geen borrels georganiseerd of bezoekjes afgelegd. Er gaat ook geen boot te water of wordt eruit gehaald, het personeel is er eenvoudig niet. Alles zit op slot. Omdat wij de Lock down zagen aankomen, hebben we voorafgaande aan deze periode, volop inkopen gedaan om, gedurende deze periode, zo veel mogelijk klusjes aan de Ikinoo te kunnen uitvoeren.
Er is geen kip op de weg te zien.
Een kleine opsomming van de klusjes die we de afgelopen weken hebben uitgevoerd. Aan het roerblad zaten twee blazen waaronder we aluminium corrosie vermoede. Beide plekken hebben we tot op het aluminium opengehaald en volledig hersteld. Dus kaal slijpen tot op het blanke aluminium, drie lagen epoxy primer erover, egaliseren met twee componenten vuller, gladschuren en daarna voorzien van twee lagen onderwater primer. Omdat we de antifouling, die we eerder hadden aangebracht in Curaçao, hier in New Zealand niet kunnen krijgen, zijn we overgestapt op een primer en antifouling van Jotun. We hebben de romp van de Ikinoo eerst volledig kaal geschuurd en daarna twee keer in de onderwater primer gezet. Daarna is de romp voorzien van twee lagen zwarte antifouling. De houten handvaten op het dak van de Ikinoo, hebben we verwijderd, geheel kaal gemaakt, geschuurd en daarna weer voorzien van vijf lagen blanke lak.
De twee lagen primer zijn aangebracht.
Het ziet er weer prachtig uit. Ook de bekerhouder op de stuurstand is uit elkaar gehaald, geheel kaal gemaakt, geschuurd en gelakt. We hebben de nieuwe motor elektrisch aangesloten, voor zo ver we dit zelf konden doen. Omdat het onduidelijk was waar elke kabel naartoe ging, er was namelijk nog nooit een goed elektrisch schema gemaakt, hebben we dat tot project verheven. Alle kabels, die te maken hebben met het elektrisch voeden van de installatie, hebben we genummerd. Zowel aan het begin als ook aan het einde van elke kabel is een nummer aangebracht. Dit hebben we opgenomen in een kabellijst. Als beginpunt hebben we de kabel genomen die vanaf de dynamo de accu’s laad. Daarna zijn we verder afgedaald in de installatie. Van de twee andere stroomopwekkers, de zonnepanelen en de windgenerator, hebben we een aparte detailtekeningen gemaakt.
Onze Ikinoo is weer klaar om te water gelaten te worden.
Na een aantal dagen van puzzelen, losnemen en opnieuw vastzetten van kabels, meten, meten en nog eens meten, was elke kabel voorzien van een nummer. Voor het eerst werd ons nu duidelijk hoe de installatie in elkaar was gezet en waarvoor bijvoorbeeld de grote schakelaar in het keukenkastje diende. Met de gemaakte kabellijst hebben we daarna een elektrisch schema gemaakt. Alles bij elkaar toch al gauw een weekje werk, maar dan heb je ook wat nuttigs op papier staan. De hydraulische neerhouder van de giek vertoonde enige speling bij de aansluiting op de mast. Onder het zeilen gaf dit, met enige regelmaat, een vervelende tik. Ik heb het geheel uit elkaar gehaald en met behulp van RVS ringen de speling weggewerkt en daarna weer alles terug gemonteerd. De oorzaak van de speling is corrosie van het aluminium beslag. Dit moeten we later, als we terug zijn in Nederland, eens beter bekijken.
Een van de handvaten hangt hier te drogen na het lakken.
Voorlopig gaat de gemaakte oplossing zeker voor een aantal jaren weer mee. In onze bergruimte, voor in de boot, had ik een groot gat moeten maken om de hydraulische slangen van de ankerlier te kunnen vervangen. Voor het afsluiten van de opening heb ik een watervast triplex plaatje hout geheel op maat gemaakt. Hierna is deze met montagekit vastgezet. Aansluitend heb ik er een polyester mat op aangebracht met polyesterhars. Nadat dit was uitgehard, heb ik er nog twee lagen gelcoat overheen geschilderd. De bergruimte is nu weer waterdicht, dus dat klusje is afgevinkt van de lijst. In deze bergruimte hebben wij tevens een beugel gemonteerd, waaraan alle lijnen zijn vastgeknoopt. Bij de overtocht uit Tonga bleek de bevestiging, van deze beugel, niet bestand tegen de krachten waaraan de Ikinoo werd blootgesteld, met als resultaat dat de bevestigingsschroeven los waren gekomen.
De nieuw gelakte bekerhouder op de stuurstand.
De gehele ophanging hebben we dus opnieuw bekeken en vervangen. Eerst heb ik drie houten klosjes op maat gemaakt, gelakt en daarna aangebracht met kit en schroeven. De kit zorgt voor een betere krachtenverdeling over de oppervlakte van de klosjes. Hierna is de beugel terug gemonteerd maar nu met langere schroeven. De constructie is nu zo sterk dat ik er met mijn 80 kg gewoon op kan gaan staan. We hebben de romp boven de nieuwe antifouling goed schoon gemaakt en daarna in de was gezet en uitgepoetst. De romp glom dus weer als nieuw. We kregen veel complimenten van mensen die langs kwamen lopen. Bij de bevestiging van het achterstag, was de verf opengebarsten. Toen we dit open maakten, kwam er veel corrosie tevoorschijn. Zoals ook beschreven bij het roer, heb ik dit tot op het aluminium kaal gemaakt, drie lagen primer erop gezet, geëgaliseerd met een vuller en daarna weer voorzien van drie lagen blauwe lak.
Sonja's bezigheid tijdens de Lock down, puzzelen.
De windvaan had slijtage opgelopen door het veelvuldige gebruik. Hierdoor was deze gaan slippen. We hebben de constructie op het roer uit elkaar gehaald en de aanwezige “remschijfjes” vervangen. Bij onze Windpilot Pacific zijn kunststof ringen aanwezig die als een soort remschijf werken. Door het aandraaien van twee bouten druk je deze tegen elkaar aan. Door het vele gebruik waren de schijven versleten, waardoor er te weinig materiaal overbleef om goede houvast te realiseren. Dit was weer zo’n klusje van weinig moeite veel plezier. Alle schroeven van het teakdek zijn nagelopen. Daar waar nodig heb ik deze voorzien van nieuwe houten pluggen, nadat ik het gat wat dieper had geboord. We hebben een nieuwe en zwaardere Victron Energy Argofet laadstroomverdeler gemonteerd.
Waar normaal mensen zitten, genieten nu de vogels.
De vorige kon maximaal belast worden met 100 Ampère. Aangezien de dynamo van onze nieuwe motor 125 Ampère kan leveren, moesten we deze vervangen door een laadstroomregelaar die maximaal met 200 Ampère belast kan worden. Voor de niet technici, je hebt een laadstroomregelaar nodig om de beschikbare stroom van de dynamo in de juiste volgorde de accu’s te laten vullen. Bij ons wordt eerst de startaccu opgeladen en daarna pas de twee keer drie serviceaccu’s. Veel boten zijn hiervoor voorzien van diodeblokken, die echter het nadeel hebben dat de accu’s nooit voor 100% gevuld worden. Dit nadeel heeft de Argofet niet. Nadat we de nieuwe motor hadden geïnstalleerd, bleek de ruimte rondom de hydraulische pomp erg beperkt te zijn, zelfs zo beperkt dat we de slangen er niet meer terug op konden zetten. Om de slangen goed vast te kunnen zetten, hadden we in de toiletruimte een deel van de wand moeten wegzagen. Het deel wat we verwijderd hadden hebben we behandeld, geschuurd en opnieuw gelakt. Hierna hebben we deze met kit weer op zijn plaats gezet, het ziet er weer als nieuw uit.
De eerste boot die eruit ging het opheffen van level 4.
Na zes weken Lock down level 4, is New Zealand overgegaan naar level 3. Hierdoor kregen we meer bewegingsvrijheid. De werf ging weer open, wat inhield dat er weer boten te water werden gelaten en nieuwe boten uit het water werden gehaald. Na enkele dagen in level 3, kregen we een telefoontje dat de elektramonteur naar ons toe zou komen om de laatste kabels aan te sluiten. Ik had de eigenaar van het bedrijf echter al een email gestuurd waarin ik mijn bezorgdheid had geuit over de juiste aansluiting van de motor. De motor in een aluminium boot mag geen contact maken met de romp. Daarnaast willen we de periode dat de motor verbonden is met de accu’s beperken. Gelukkig bleek de monteur precies te weten waar het over ging. Na een gesprek van bijna twee uur hadden we een bevredigende oplossing voor het aansluiten van de motor.
Alle kabels hebben nu een nummer gekregen.
Als eerste werd de kabel van de dynamo naar de laadstroomregelaar vervangen. De oude kabel had een doorsnede van 16mm2, wat te gering is voor een dynamo van 125 Ampère. We hebben een nieuwe kabel van 35mm2 gemonteerd. Daarna hebben we de bekabeling tussen de startmotor en de dynamo losgenomen en geïsoleerd. Deze kabel hadden we niet meer nodig, echter gehele demontage gaf wel erg veel werk. Aansluitend hebben we, aan de buitenzijde van de motorruimte, een tweepolig hoofdschakelaar gemonteerd. Deze schakelaar verbindt de motor en de startmotor met de startaccu zodra we de motor willen gebruiken. Als we de motor niet gebruiken zetten we de schakelaar uit, waardoor de motor geheel is geïsoleerd van de romp en de accu’s. Dit vonden we uiteindelijk een betere oplossing dan de oplossing die wij voor de oude motor hadden gemonteerd.
De nieuwe hoofdschakelaar van de motor.
Een paar dagen later kwam de eigenaar van het bedrijf zelf om de motor te testen en te starten. Zodra we de hoofdschakelaar hadden ingeschakeld, konden we de motor starten. Helaas wilde deze niet direct starten. Er bleek ergens lucht aangezogen te worden door de dieselpomp. Bij controle van het diesel circuit vonden we uiteindelijk een grof dieselfilter die niet juist was gemonteerd. Een O-ring bleek deels gedraaid te zijn waardoor er lucht kon worden aangezogen. Nadat we dit hadden verholpen, startte de motor direct. Voor het koelen van de motor hadden we een waterslang aansloten op het aanzuigpunt van de motor zodat de motor goed gekoeld kon worden tijdens het testen. Nu was het zaak om de Ikinoo weer te water te laten en ermee te gaan varen. Omdat we naar de Town Basin Marina in het centrum van Whangarei wilde, om hier een plek te krijgen, hadden we contact opgenomen met Sharron, de manager van de Marina.
Onze Ikinoo gaat te water.
Zij kon ons voor een paar weken een plaats tussen de palen aanbieden. Hierdoor kregen we in ieder geval voldoende tijd om de motor te laten testen door een Yanmar vertegenwoordiger. Wel moesten we wachten totdat we teruggingen naar level 2, voordat we de Marina mochten binnenvaren. Twee dagen later zou dit gaan gebeuren. Met Kevin, van de werf waar wij lagen, direct gekeken of dat er voldoende water zou staan bij hoogwater, om de Ikinoo te water te laten. Dat kon alleen nog op donderdag omdat vanaf vrijdag er te weinig water zou staan. Daarna zouden we 10 dagen moeten wachten totdat er weer voldoende water zou staan. De beslissing was snel genomen, we gaan donderdag te water. Omdat Sonja het best nog wel een beetje eng vond om met de nieuwe motor te gaan varen, heb ik samen met Wijnand van de Ocean Goose, na de tewaterlating, de Ikinoo naar de Marina gevaren.
Te water, klaar met de controle en gereed om weg te varen.
Onze Nederlandse vrienden zaten in hun dinghy te wachten om ons te helpen bij het vastmaken van de diverse lijnen. Niet veel later lagen we netjes afgemeerd tussen twee houten palen. Tijd dus voor een gezamenlijke borrel. Een dag later liep ik naar het kantoor van Sharron om het papierwerk af te handelen. Het eerste wat zij vroeg, nadat ik mijzelf had voorgesteld, was of dat wij een plekje wilde hebben aan één van de steigers of dat onze voorkeur uitging naar een plekje tussen de palen. Dit laatste is goedkoper dan liggen aan een steiger. Onze voorkeur ging echter uit naar een plekje aan de steiger omdat we hierdoor meer bewegingsvrijheid kregen en ook de beschikking kregen over walstroom. Voor de winter is dit wel handig omdat je dan een elektrisch kacheltje kunt gebruiken om de boot te verwarmen en een ontvochtiger om de ruimte droog te houden.
Onze ligplaats voor de komende maanden.
Er bleek een zeiljacht vertrokken te zijn naar New Caledonië. Met behulp van Wijnand heb ik de Ikinoo verplaatst naar onze nieuwe plek aan de D-steiger, ons plekje tot half januari 2021. Een aantal dagen na onze aankomst, nam de leverancier van de motor contact met ons op. Hij wilde samen met iemand van Yanmar langskomen voor het inbedrijfstellen van de nieuwe motor. Dit bleek een hele serieuze aangelegenheid. Na de formaliteiten te hebben afgerond, bekeek hij de inbouw van de motor. Hij vond zowaar nog een klein lekje in het koelwatercircuit. Daarna werden de lijnen losgegooid voor de proefvaart. Als eerste werd de motor opgewarmd. De motor was ondertussen voorzien van diverse sensoren. Nadat de motor op bedrijfstemperatuur was gekomen, Moest ik stappen van 500 het toerental laten toenemen, beginnende bij 1.000 toeren. Er werd bij elke stap van alles genoteerd, waaronder de bootsnelheid en de temperatuur in de motorruimte. Vanaf 1.000 toeren voerden we de snelheid op via 1.500, 2.000, 2.500 toeren naar het maximum toerental van 3.200 toeren. Hierbij behaalden we een snelheid over de grond van 7,5 knopen. Dit waren waardes die we bij de oude motor nog nooit gezien hadden, bij deze lag het maximum toerental op 2.400 toeren met een bootsnelheid van 6,2 knopen.
Het koffiekransje met Nederlandse dames en een Belg.
Het voelde ontzettend goed aan, de motor liep als een zonnetje. De Yanmar man was uitstekend te spreken over de uitlijning van de motor. Wel gaf hij ons het advies om de motorruimte geforceerd te gaan ventileren omdat de motorruimtetemperatuur wel aan de hoge kant werd, waardoor de prestaties van de motor zou teruglopen. Al met al een geslaagde test van de nieuwe motor. Denk nu niet dat onze dagen alleen maar gevuld waren met techniek. Vanaf het moment dat we waren teruggeschakeld naar level 2, gingen hier de restaurants en alle winkels weer open en begon iedereen elkaar weer een beetje op te zoeken.
De natuur in New Zealand is prachtig.
Al snel hadden de Nederlandse dames een koffiekransje georganiseerd, waarmee men eens in de twee weken met elkaar koffie gaat drinken en, wat nog vele malen belangrijker is, alles konden bespreken wat ons mannen niet aangaat. Ook bezochten wij weer vrienden voor een borrel aan het einde van de dag. Meestal kwamen er tijdens de borrel zo veel hapjes op tafel, dat je daarna niet meer moest denken aan het avondeten. Het was elke keer echter wel weer heel erg gezellig. Ook ben ik weer aan het wandelen gegaan. Vanaf de jachthaven kun je direct de bossen in wandelen. Prachtig dus om weer even wat sportiefs te gaan doen. Ook is Sonja lid geworden van een sportschool. Ze gaat nu om de dag naar de fitnes om haar conditie en spierkracht weer op peil te krijgen. Al met al hele leuke bezigheden, waarmee onze tijd in New Zealand steeds aangenamer wordt.