Terug op Gran Canaria

We zijn weer terug in Las Palmas, terug op de boot, onze thuisbasis. De dagen in Nederland, die we bij familie en vrienden hebben doorgebracht, zijn letterlijk voorbij gevlogen. We hadden een overvol programma, maar wel heel erg gezellig om weer even terug te zijn en iedereen te zien en te spreken. En dan begint hier, in Las Palmas, het gewone leven weer. Nu hoor ik menigeen denken, wat jullie moeten niks meer en je kunt je eigen dag invullen. Ja dat is ook wel zo, maar toch proberen ook wij regelmaat te krijgen om zo het dagritme er in te houden. Zo begint onze dag meestal met koffie of thee en een ontbijtje, om zo rustig bij te komen en op te starten. Drie keer per week heeft Hans op de steiger zijn sport activiteit, zoals eerder beschreven de push-ups training om te komen tot 100 push-ups. De groep is ondertussen gegroeid naar 4 mannen en 4 vrouwen die trouw elke week hun schema afwerken. Daarnaast zijn we sinds kort ook met Spaanse les begonnen. We hebben les van Maria, een gepensioneerde lerares Spaans, die in het verleden 6 jaar een relatie heeft gehad met een Engelsman en zodoende dus ook vloeiend Engels spreekt. De lessen zijn heel ontspannen en heel onderhoudend. Momenteel hebben we even geen les, omdat ze voor de eerste keer oma is geworden en nu naar haar zoon en schoondochter in San Francisco is gevlogen. Daarnaast hebben we dan ook nog één keer in de week gitaarles, waarvoor natuurlijk wel enige uren per week geoefend moet worden. Dus al bij al druk , we zijn dus druk, druk, druk, druk, met al onze dagelijkse bezigheden.

Op de dag dat wij terug kwamen uit Nederland begon hier in Las Palmas het carnaval. Nu duurt het carnaval hier op Las Palmas geen drie dagen, zoals in Nederland, maar drie weken. Als je er dus van houd kun je hier je lol op. Jong en oud is verkleed, vaak binnen families met hetzelfde thema. Daarnaast worden ook de huisdieren, zoals honden, voorzien van versieringen, een geweldig gezicht. Alles bij elkaar ontzettend leuk om te zien en mee te maken.

Overal op straat veel muziek, erg gezellig.  Zoals gezegd, het duurt drie weken lang, zelf vind ik dat veel te lang, maar daarbij moet gezegd worden dat ik niet z’n carnavalstype ben. Maar ik moet wel zeggen, het was erg leuk allemaal. Jammer genoeg waren wij niet op Tenerife, want daar is een van de grootse carnavals optochten van Europa. Het doet daar een beetje denken aan het carnaval van Rio de Janeiro.  Het begint met de verkiezing van de koningin van het carnaval en groeit naar een climax toe op Vastenavond. 
Hier in las Palmas was de optocht ook erg leuk om te zien. Iedereen had erg zijn best gedaan, het zag er allemaal prima uit. Op Vastenavond wordt ook hier een grote optocht gehouden van alle verschillende dansscholen, vooraf gegaan door een priester. Na de dansscholen en de verschillende familie en vrienden groepen komen de vrachtwagens met mega geluidsinstallaties. Op iedere vrachtwagen staan mensen te dansen, is er een bar aanwezig, een diskjockey en soms zelfs een barbecue.

Iedere vrachtwagen wordt daarnaast ook nog eens door zo’n 100 mensen gevolgd, die meedansen op de muziek. Uren lang rijden er meer dan 120 vrachtwagens voorbij. Als afsluiting van het carnaval vindt op Aswoensdag de begrafenis plaats van een enorme sardientje. Hierbij wordt een reuze sardientje in brand gestoken, met als afsluiting een groot vuurwerk. Zo, en dan nu weer klussen aan de boot, want dat is vast gegeven als je booteigenaar bent, ha, ha, ha.

De afgelopen weken heeft Hans een wandeling gemaakt die startte in de botanische tuin van Gran Canaria, genaamd Canario Viera y Clavijo Garden. Met de bus is hij met een groep Zweden naar het beginpunt gereden.



Via een aangelegd pad werd er daarna afgedaald naar de botanische tuin. De tuin  is hoofdzakelijk beplant met bloemen en planten die voorkomen op de Canarische Eilanden, waaronder ook soorten van de eilanden die behoren tot het gebied genaamd de eilanden van Macaronesië. Hieronder vallen de eilanden van Madeira, de Azoren en de Kaapverdië. De tuin is lang geleden reeds aangelegd, wat ook is te zien aan sommige bomen. In de tuin leven tevens vlinders, schildpadden, eenden, vissen en hagedissen. Alleen de laatsten hebben ze niet gezien tijdens de wandeling. Na twee uur te hebben rondgedoold in deze tuin, is de groep lopend teruggekeerd naar Las Palmas en de jachthaven.

Op bezoek in Nederland

De feestdagen zijn achter de rug, het gewone leven is weer begonnen. Wat zal het jaar 2017 voor ons gaan brengen? Ach, het is misschien maar goed dat je niet alles van tevoren weet. In januari gaan wij in ieder geval naar Nederland toe. Ik heb er zin in, iedereen weer even te zien, je mist je familie soms echt wel. Er zijn van tevoren al afspraken gemaakt, wel zo duidelijk voor iedereen. Maar zoals soms gebeurd, gaat alles niet zoals wij wensen. Als we op het vliegveld aangekomen zijn, blijkt dat de vlucht niet doorgaat. Deze is drie dagen uitgesteld, balen  natuurlijk. Achteraf gezien hadden we de kleine lettertjes beter moeten lezen. 

Maar dan is het eindelijk zo ver, vrijdag 27 januari, we vliegen voor de eerste keer terug naar Nederland. Ergens in mijn achterhoofd denk ik nog steeds, als hij maar wel echt gaat. Maar hij gaat echt, hoera. We hebben een goede vlucht met Vueling, al zou ik toch niet meer zo gauw meegaan met deze maatschappij, alleen al voor het feit dat ze een vlucht zomaar zonder opgaaf van redenen een paar dagen verschuiven. Als je thuis afspraken hebt gemaakt zoals wij, dan wil je niet een paar dagen later aankomen, dit gebeurd ons dus geen tweede keer. Aangekomen op Schiphol, hebben we een keurige landing trouwens. In de aankomsthal staan onze kinderen en kleinzoon ons op te wachten. Heerlijk om iedereen weer even in mijn armen te sluiten. Wij gaan met z’n alle naar onze dochters huis toe. Iedereen blijft gezellig nog even wat drinken. Die lieverd had voor ons lekker suddervlees met een witte boterham klaargemaakt, dus dat was smullen geblazen. Wij blijven dit keer veertien dagen in Nederland en de meeste dagen zijn volgeboekt. Je kan niet bij iedereen langs gaan, dat lukt gewoon niet, je zou jezelf voorbij lopen. Maar het meeste is gelukt. Bij mij zusje een paar dagen heerlijk bij geklets. Mijn neefje met zijn vrouw en de twee kinderen gezien, het was weer erg gezellig. Ook mijn broer weer even gezien, het is goed zo. 

Zeilvrienden van ons hadden een gezellig avondje georganiseerd en gezellig was het zeker, ha, ha, ha. Weer als vanouds veel gelachen met elkaar, dat zijn wij nog niet verleerd. Ze hadden speciaal voor ons verschillende heerlijke stampotten gemaakt, jammie, smullen dus. Heel fijn om ze weer te zien. En zo zou ik nog veel meer kunnen schrijven over alle ontmoetingen, maar dan wordt het wel een lang verhaal. Ik ben ook nog even op mijn werk geweest,  leuk om al die collega’s weer te zien en te spreken. Hele lieve klanten kom je ook weer tegen, wat is het toch fijn om ze allemaal weer te zien. En al heb ik niet iedereen kunnen zien, wij komen zeker dit jaar weer terug. Wij hopen dan die mensen die wij niet hebben gezien ook een bezoekje te brengen. Dan is het toch echt weer zover, we moeten terug, nee onzin wij zijn ook weer blij dat we naar huis kunnen gaan, drukke tijd gehad en we willen het zonnetje weer opzoeken, die mis je echt wel hier.

Een dag na aankomst kregen we deze foto van de Bright Side

 Ik kan nu wel begrijpen dat mensen overwinteren in het buitenland, je wordt door het zonnetje een ander mens. Ik wil vanaf hier jullie allemaal bedanken voor de goede zorgen die wij van jullie gekregen hebben. Wij hebben een prima terugvlucht, weer een mooie landing. Jammer dat net de bus weg is, moesten we een taxi nemen, maar we zijn dan wel zo weer thuis. 

Heerlijk weer aan de boord te zijn, wij hebben nog een wijntje genomen bij het napraten en zijn vervolgens ons bedje in gedoken, heerlijk zzzzzzzzzzzz.       

Life

Life is a song - sing it.
Life is a game - play it.
Life is a challenge - meet it.
Life is a dream - realize it.
Life is a sacrifice - offer it.
Life is love - enjoy it.

Wat te doen met zo veel vrijetijd?

Nadat we het besluit hadden genomen om één jaar in de Canarische eilanden te blijven, kwam van verschillende kanten de vraag, wat gaan jullie gedurende al die tijd dan doen als je niet zeilt. In het begin had ik zelf nog geen idee, Spaans leren was één van de wensen. We zijn ondertussen ruim drie maanden op de Canarische eilanden en we komen ondertussen tijd te kort. Onze dagelijkse bezigheden bestaan ondertussen uit een veelheid van activiteiten. Van een aantal vertellen we hieronder wat meer.

In 6 stappen naar 100 push-ups:

De mannen in actie

Drie keer per week zijn wij, een groepje mannen van 55 jaar en ouder, bezig met push-ups. John van het SY Asha kwam met het geweldige idee om de armen en de schouders wat sterker te maken, door een push-up training. Hij heeft hiervoor de beschikking over een trainingsprogramma, die als doelstelling heeft om in een periode van 6 weken naar 100 push-ups te gaan. We begonnen met drie man, maar reeds na de eerste week is dit al uitgebreid naar vijf man. Drie keer in de week ligt dit groepje ’s-morgens push-ups te maken, een leuk gezicht zo op de steiger. De training bestaat uit een aantal sets van push-ups met tussen elke set 120 seconden rust. Afsluitend doe je de laatste set met een bepaald minimum of zo veel meer als je aankunt. Je kunt de training zwaarder maken door de rustperiode terug te brengen naar 60 seconden. Vergeet niet te ademen, dus bij elke push-up goed uitademen. Voor geïnteresseerde, het trainingsprogramma ziet er als volgt uit;
Week 1: 4 sets bestaande uit 11-12-9-9 push-ups. Als afsluiting een serie van 13 push-ups.
Week 2: 4 sets bestaande uit 16-17-14-14 push-ups. Als afsluiting een serie van 20 push-ups.
Week 3: 4 sets bestaande uit 22-30-20-20 push-ups. Als afsluiting een serie van 28 push-ups .
Week 4: 4 sets bestaande uit 29-33-29-29 push-ups. Als afsluiting een serie van 40 push-ups.
Week 5: 7 sets bestaande uit 20-20-24-24-20-20-22 push-ups. Afsluitend met een serie van 50 push-ups.
Week 6: 8 sets bestaande uit 26-26-33-33-26-26-22-22 push-ups. Afsluitend 60 push-ups.
De finale: Nadat je bent hersteld van de laatste training ga je nu voor de 100 push-ups achter elkaar.

Noot: Als je de hoeveelheid in een bepaalde week niet haalt, herhaal dan de voorgaande week. Zo neemt het programma dan wel wat meer tijd in beslag maar kom je uiteindelijk wel op het eindpunt, namelijk 100 push-ups. Succes gewenst.

Samen muziek maken en zingen:
Doordat er hier zo veel muziek wordt gemaakt, zijn we nu samen begonnen met gitaarles. Hoe dat zo is gekomen? Wel elke woensdag- en vrijdagavond is er een groepje Nederlanders die muziek maakt bij een restaurantje. Soms wordt dit spontaan uitgebreid met muzikanten uit andere landen zoals Zweden of Ierland. Doel is een gezellige avond met muziek en zang. Sonja komt hier helemaal tot bloei, ze zingt menig liedje mee en zit bij voorkeur dicht bij de muziek. Een geweldige ervaring als ik mijn meisje zo zie genieten. Sommige muzikanten spelen pas een korte periode maar doen hier wel veel ervaring op.

Dit maakte Sonja zo enthousiast, dat ze aan Quido heeft gevraagd of hij haar les kan gaan geven. Maar voor het zo ver is, moest er eerst een gitaar worden gekocht. Sonja is samen met Quido een 2^e-hands gitaar gaan kopen bij een winkel vol met 2^e-hands spullen. Samen met Asha is ze vervolgens naar haar eerst les gegaan. Bij terugkomst was ze heel enthousiast, maar was ze wel tot ontdekking gekomen dat haar gitaar iets te groot voor haar is.
De oplossing, ik moest de gitaar maar overnemen en lessen gaan volgen, zodat zij een kleinere gitaar kon gaan kopen. Zo gezegd zo gedaan, dus heb ook ik op dit moment mijn eerste gitaarles gehad. De blaren staan op mijn vingers, maar dat hoort erbij heb ik gehoord. Wie weet hebben we talent, we gaan er in ieder geval voor.

Terug naar een oude liefde, wandelen door de bergen:

Ik (Hans) wandel, met een groep Zweden en Nederlanders, één tot twee keer per week in de bergen van Gran Canaria. In onze haven en in Las Palmas in het algemeen, wonen veel Scandinaviërs, vooral veel Zweden. Ze hebben in Las Palmas zelfs een pand met een Scandinavische club. Door een Zweeds echtpaar op onze steiger zijn we met deze groep in aanraking gekomen. Twee tot drie keer per week worden er wandelingen georganiseerd door de bergen en heuvels van Gran Canaria. Spontaan ben ik een keer meegegaan om te ervaren hoe dit was.

Na mijn eerste wandeling was ik direct verkocht. Wat een mooie natuur heeft dit eiland en wat een mooie vergezichten. De eerste wandeling was in nevelige condities maar wel met een brandend zonnetje. De lengtes van de wandelingen variëren van 9 km tot soms wandelingen van meer dan 20 km. Daar komt dan nog bovenop dat je vanuit de jachthaven nog wel even heen en terug naar het busstation moet lopen. Bij elkaar ook 6 km. Je bent dus bijna de gehele dag onderweg. Eerst 3 km lopen naar het busstation, dan met één of twee bussen naar het startpunt van de wandeling. Vervolgens de wandeling waarbij er onderweg wordt geluncht en menigmaal wordt stil gestaan voor een fotomomentje. Aansluitend dan weer met de bus terug en vervolgens weer in de benen voor de 3 km terug naar de jachthaven.

De te lopen routes zijn door de Zweden al veelvuldig gelopen. Ze hebben goede kaarten voor het plannen van de routen en een app waarop je in detail kunt zien hoe de route verloopt. Deze app geeft je na afloop ook de informatie hoeveel kilometer je hebt gelopen met daarbij hoeveel meter je bent gestegen en gedaald. Veel van de routes zijn tevens voorzien van goede bewegwijzering met afstandsaanduiding.

De hoogtes waarop de wandelingen plaatsvinden variëren van 500 meter tot 1.900 meter boven de zeespiegel. Er zijn dus wandelingen bij waarbij je meer dan 1.500 meter stijgt en daalt gedurende de dag. Een beetje conditie moet je hiervoor wel hebben. Door mijn achtergrond als wandelaar en bergbeklimmer, is het lopen, het stijgen en het dalen niet echt een probleem. Al na drie wandelingen voel ik dat de kracht in de benen weer een beetje terug is. Het stijgen en dalen gaat steeds makkelijker, al hoewel, na de laatste wandeling van 27 km en 1.560 meter stijgen en 1.540 meter dalen, voelde ik de dagen daarna mijn benen wel. Om een indruk te krijgen van de natuur, hieronder een selectie van foto’s die ik gedurende de laatste wandelingen heb gemaakt.

De feestdagen in Las Palmas

Eén van de leuke kanten van het reizen is, dat je de feestdagen in andere landen met hun eigen cultuur meemaakt. Voor ons is het de eerste keer, sinds ons vertrek uit Nederland, dat we de kerstdagen en de jaarwisseling buiten Nederland vieren. Dus zonder de aanwezigheid van de familie. Voorheen was het altijd de gewoonte dat de 1e kerstdag met de gehele familie bij ons thuis werd gevierd. Met vijf kinderen, hun partners en de kleinkinderen was dat altijd een huis vol. Gezelligheid ten top. Nu dus voor het eerst zonder de gezelligheid van onze familie.

Het begint al in de aanloop naar de kerstdagen. Iedereen is op zoek naar een locatie of een groepje vrienden om deze feestdagen plezierig door te kunnen brengen. Vooral de kerstavond, op 24 december, is een veelbesproken onderwerp. In Spanje en dus ook op Gran Canaria, wordt de kerst namelijk gevierd op 24 december en niet zoals bij ons in Nederland op 25 & 26 december. Niet getreurd, zoals altijd passen wij Nederlanders ons snel aan en zo vieren wij dus kerst op 24, 25 en 26 december. Je moet wat met die feestdagen.

In het kort ziet, aan het begin van de feestdagen, onze agenda er dus als volgt uit:
24 december boodschappen doen, gerechten klaarmaken en ‘s-avonds een gezellig samenzijn in de buitenlucht met een internationale groep van medezeilers, 25 december uitslapen, ontbijten, wat lezen, gerechten klaarmaken en eten bij vrienden op de boot, 26 december uitslapen, lekker wat lezen en voor de rest zien we wel, 31 december, 's-avonds met vrienden de stad in voor live muziek en vuurwerk

Van medezeilers, die hier soms al enkele jaren vertoeven, horen we dat kerstavond wordt gevierd op het terrein van de zeilvereniging in de jachthaven. Iedereen is hier welkom. Een deel van het terrein is overdekt, er staan wat tafels, banken en er staan twee barbecues. Alle nationaliteiten komen hier bij elkaar, waarbij een ieder een gerecht klaarmaakt en zijn eigen drinken en vlees voor op de barbecue meeneemt. Alle meegenomen gerechten en drank worden op de tafels uitgestald zodat een ieder kan proeven van al deze gerechten.

Met een rugzak vol wijn, bier, varkenshaas saté en een bak vol met gemarineerde en gebakken kippenkluifjes, vertrekken wij naar deze avond. Nadat ik de kippenkluifjes met een fles piri-piri saus op tafel heb gezet, is het al snel een gezellige boel, waarbij de communicatie verloopt in alle talen die je maar kunt bedenken. Van Zweeds, naar Noors, Engels, Duits, Spaans, Italiaans, Nederlands, van alle nationaliteiten zijn er wel deelnemers aanwezig. Heel gezellig maar ook heel interessant voor wat betreft alle gerechten die op tafel staan. Ik proef zo veel mogelijk verschillende gerechten, door van elk gerecht een klein beetje op te scheppen, heerlijk al die verschillende smaken.

Als de avond vordert, wordt er volop muziek gemaakt en gezongen door een stel muzikanten bestaande uit een Nederlander, een Duitser en een Zweed. Ze hebben allemaal hun gitaar meegenomen. Onder leiding van Quido worden er schitterende liedjes vertolkt, waarbij vooral de dames in het gezelschap uit volle borst meezingen. Deze avond kan niet meer stuk. Moe en voldaan schuiven we aan het eind van de avond onder de wol.

Voor de 1^e kerstdag zijn we uitgenodigd door Peter en Myriam van de Enjoyster om daar, met nog twee andere bevriende koppels, een gezellig avond door te brengen. De Enjoyster is een zeer ruim mooi zeiljacht waardoor we makkelijk met acht personen aan tafel kunnen. 

Om de gastvrouw Myriam niet met heel veel werk op te zadelen, is de afspraak dat een ieder een gerecht naar keuze maakt voor acht personen. Wij hebben het voorgerecht toegewezen gekregen. Na wat brainstormen hebben we gezamenlijk drie kleine gerechtjes uitgekozen, bestaande uit tonijntartaar met wasabi en lente-ui, gerookte zalm met makreelmoes en een groentespiesje met mozzarella bolletjes. Sonja heeft voor dit soort gerechtjes vanuit Nederland bakjes meegenomen in verschillende vormen zodat de gerechtjes mooi tot hun recht komen. Aan het begin van de avond lopen we dan dus ook met een grote schaal met gerechtjes en een cadeautje voor de gastvrouw richting de Enjoyster. Als iedereen aan boord is, verrast Diederik van de Zwerver alle dames met een cadeautje, wat een geweldig idee van hem.

Het kerstdiner bestaat uit verschillende hapjes voor bij de aperitief, de drie door ons bereide voorgerechtjes, het hoofdgerecht bestaande uit konijn met rodekool, appelmoes en aardappelpuree, een geweldige smaakvolle combinatie en een heerlijk toetje met als afsluiting koffie en thee met een likeurtje. Een geweldig kerstdiner vol met prachtige smaken en geuren, we genieten dan ook volop met elkaar. Dit geweldige gezelschap van gelijkgestemden heeft aan gesprekstof geen gebrek waardoor de tijd voorbij vliegt. Deze avond kan dus niet meer stuk.

Voor de 2e kerstdag hebben we in principe niets gepland staan. Er is altijd wel voldoende eten en drinken aan boord van de Ikinoo. Tot onze verrassing worden we in de loop van de middag uitgenodigd door John en Asha om bij hen aan boord te komen borrelen samen met wat ander mensen van de steiger. Zweden, Polen en Nederlanders bij elkaar, een gezellige mengelmoes van zeilers. Als één van de aanwezigen zijn gitaar tevoorschijn haalt, wordt het zelfs heel gezellig die avond. Asha is een goede gastvrouw, een groot deel van de avond staat ze in de keuken en tovert allerlei lekkere hapjes op tafel. Er worden allemaal bekende liedjes gezongen zodat eenieder kan meezingen. Dus voor we het weten is het laat voordat we onder de wol kruipen. Zo komen we de kerstdagen uitstekend door in gezelschap van al onze nieuwe vrienden.

Een paar dagen later is het oudjaarsavond. Met het zelfde groepje als van de 2^e kerstdag besluiten we deze avond in de stad door te brengen. Overal zijn er wel terrasjes waar muziek wordt gemaakt. Na wat rondzwervingen belanden we op een terras met goede muziek. De drankjes vloeien rijkelijk en ook genieten we van de heerlijke tapas. We laten diverse schalen komen zodat we heerlijk kunnen genieten van de Spaanse keuken. Als om 23:00 uur de live muziek start, wordt er al snel volop door alle aanwezigen gedanst. Eén man valt daarbij zeer op door zijn uitbundige manier van dansen. Hij blijkt echter geen interesse te hebben voor de dames maar meer in de heren van het gezelschap. Jammer genoeg voor hem gaan wij daar niet op in. Vlak voordat het nieuwe jaar wordt ingeluid, verhuizen we naar een plein waar een grote band op een podium uitstekende muziek speelt. Ook hier wordt er volop gedanst. Wat dat betreft zijn de inwoners van Las Palmas veel vrijer dan de nuchtere Hollanders. Wij doen in ieder geval met z'n allen mee. Onze vrienden hebben champagne meegenomen met plastic glazen, zo proosten we met elkaar en luiden we het nieuwe jaar in. Nadat we elkaar al het goede voor het komende jaar hebben gewenst, worden we verblijd met een geweldig vuurwerk dat zeker een half uur aanhoud. Prachtig om te zien, veel beter dan het vuurwerk wat we in Nederland zien. Op Gran Canaria wordt namelijk overdag en ’s-avonds in het geheel geen vuurwerk afgestoken door de bewoners, dus geen hinderlijk geknal en rondslingerend vuurwerkafval. Na afloop van het vuurwerk gaat de muziek weer verder tot in de kleine uurtjes. Wij besluiten echter het feest te verplaatsen naar onze boot, waar we tot in de vroege uurtjes gezellig met elkaar kletsen en nog wat drinken.

Als we de volgende dag zijn uitgeslapen en het ontbijt achter de kiezen hebben, komt er iemand op het idee om op de fiets naar de andere kant van Las Palmas te gaan. Hier zijn veel stranden en gezellige terrasjes. Zo gaan we met z'n allen op de fiets naar het strand om hier lekker te borrelen en wat tapas te nuttigen en misschien wel een Nieuwjaars duik, al hoewel met deze temperaturen, brrrrrr, veel te koud.

Zo zijn de feestdagen voor ons uiterst plezierig verlopen, op naar een enerverend 2017.

Nooit te oud om te leren

Ankeren, we doen het met enige regelmaat onder bijna alle omstandigheden en altijd zonder enige problemen. Waarom gaat het dan die ene keer, dat je het eigenlijk echt niet kunt gebruiken, dan ineens helemaal fout? Joost mag het weten, maar het is wel weer zo’n leermoment.

Eindelijk, het is zo ver, alles is weer gerepareerd en het ziet er nu weer goed uit. We gaan het weer in de gaten houden zodat we kunnen vertrekken. Na bijna acht weken Lanzarote heb ik het hier wel gezien. Het weer ziet er op dinsdag en de daarop volgende twee dagen heel goed uit, dus besluiten we te vertrekken. De boodschappen worden voor een paar dagen gehaald, maar ik sla tevens een extra voorraadje in, zodat  ik niet gelijk als we aankomen boodschappen moet gaan doen. Ik kook ook een maaltijd voor en doe deze in de koelkast. Zo, ik ben er klaar voor. We nemen afscheid van de mensen op onze steiger en gooien de trossen los. Bij het vertrek varen we langs het International Museum of Contemporary Art in het San José Castle met de stenenpaarden die in de zee staan. Vooral de paarden maakten bij aankomst grote indruk op ons.

Ik ben wel een klein beetje nerveus, want we hebben al acht weken niet meer gezeild en dan is het toch altijd weer een beetje spannend. De wind komt van achteren waardoor we besluiten om alleen op de voorste fok te gaan. Nu hoor ik sommige mensen misschien denken, stelletje luiaards, maar we moeten er weer even inkomen en dan is het lekker relaxt zeilen bij 15 kn wind met alleen maar de fok erop. Heerlijk om de wind dan weer door je haren te voelen en de zeelucht weer op te snuiven.

We zeilen rustig in 4 uurtjes naar Plaja Blanca om daar te ankeren. Het anker pakt meteen goed in de zandbodem, dus dat is lekker. Het zonnetje schijnt heerlijk, wat wil een mens nu nog meer. Dit is echt weer genieten, zo lekker achter ons anker. Mooi strand hebben ze hier. Er liggen nog zat mensen aan het strand en in het water. Wij blijven lekker aan boord en genieten van een drankje en het uitzicht op het strand.

De zon speelt met de bergen, waardoor er een prachtig kleuren schakering ontstaat. Geen moment zijn de bergen hetzelfde, steeds veranderd de zon het uitzicht.

De volgende dag besluiten we om toch maar een nachtje door te varen. Het eerste plan was om de oostkust van Fuerteventura te bezoeken, maar daar liggen we de komende dagen met de opkomende oostelijke wind niet echt lekker rustig. Dan maar een nachtje door en via de westkust direct door naar Las Palmas op Grand Canaria. Het  zonnetje schijnt weer lekker als wij aan het begin van de middag vertrekken.

Er is niet al te veel wind en daarom besluiten we, voor het eerst deze reis, de genaker te hijsen. Hij staat er prachtig bij. Lang houden we dat echter niet vol vanwege een vervelende oceaandeining die dwars inkomt terwijl we haast voor de wind varen. Hierdoor krijgt het zeil af en toe zware klappen. Dus de genaker er maar weer af en de Yankee weer uitgerold en de spi-boom erop. Met zo’n oceaandeining is dat toch wel lekker. We komen dolfijnen tegen, iedere keer gaat er iets door je lichaam heen als je ze ziet. Ze maken  je dag helemaal goed. Je vergeet dan gelijk die rot oceaandeining.

Normaal varen wij ’s-nachts met een schema van drie uur op en drie uur af, waarbij we om 20:00 uur beginnen. Dit keer besluiten we, dat wie slaap heeft als eerst gaat slapen. Zoals te verwachten gaat Hans dus als eerste slapen. Ik ben nog niet echt moe en ik vind het ook wel lekker als Hans zo veel mogelijk de nachtwachten doet. Hij kan daar goed tegen en vindt het niet erg. Als ik zelf eenmaal slaap, word ik toch door Hans weer uit mijn kooi geroepen. De spi-boom moet eraf omdat de wind is gedraaid. Dat is op zich niet zo’n ramp, het is zo gebeurd, maar op een rollende zee, in het donker, niet echt een pretje voor Hans, ha ha. Blij dat hij de schipper is en niet ik.

De zon komt op en het belooft een mooie dag te worden, lekker windje, zonnetje erbij en de Ikinoo die gestaag over de golven zeilt. Deze dag worden wij extra verwend door dolfijnen. Wij hebben tot nu toe nog nooit zo veel dolfijnen op één dag gezien, dit is echt heel erg gaaf.

Aan het begin van de middag  bereiken we da haven. Juist tijdens dat laatste 5 mijl neemt de wind tot ruim 20 kn. Daar zaten we nou niet echt op te wachten. Als we de marina naderen en deze oproepen krijgen te we te horen dat wij moeten wachten op de ankerplaats. Hier word ik dus niet vrolijk van. Een hoop wind met een ankerplek aan lagerwal en behoorlijke deining. Het is er al druk met veel boten die wachten op een plekje in de haven. Wij zien een gaatje en gooien het anker uit. We liggen nog maar net goed vast of Hans roept, haal het anker maar binnen want we liggen te dicht bij een andere boot. Opnieuw laat ik het anker vallen, maar ook nu liggen we te dicht bij een andere boot. Als ik het anker voor de tweede keer ophaal, vergeet ik echter de ankerklauw te verwijderen. Als ik deze alsnog weghaal blijkt dat de ankerlier onklaar is geraakt, met als gevolg dat de ankerketting helemaal naar buiten loopt inclusief de dikke lijn (de slampamper voor kenners) waarmee het anker aan de boot is bevestigd. Ik ga achter het roer staan en Hans gaat het anker opnieuw binnen te halen, met deze wind en deining is dat niet echt eenvoudig. Zodra het anker weer is geborgen en hij het roer heeft overgenomen, vraag ik wat de oorzaak was van het ongecontroleerd naar buiten lopen van de ketting. Het bleek dat op een of andere manier de vergrendelingsschroef aan de zijkant van de ankerlier was los geraakt, waardoor er vrijloop ontstaat. Nadat deze weer goed was vastgedraaid kon hij de 10 meter lijn en de 55 meter ankerketting weer ophalen.

De borgschroef van het anker nadat deze is losgeslagen

Helaas heeft Hans echter een foutje gemaakt bij het ophalen van de laatste meters ankerketting. Ik moest van hem gasgeven, wat echter bij een hydraulische ankerlier tot gevolg heeft dat het vermogen snel toeneemt. Hierdoor is de plaat met borgschroef voor het anker afgebroken en is er wat schilderwerk ontstaan. Ik dacht eerst bij mijzelf, dat het mijn fout was, want door de ankerklauw te vergeten er af te halen, was de ankerlier los gekomen. Achteraf heb ik  pas aan Hans verteld dat ik de ankerklauw was vergeten, want het was nu niet het moment om dat te vertellen. Wat ons betrof was het mooi geweest. We besluiten brutaal te zijn en de marina in te gaan. Er blijken meerdere plekjes te zijn als we goed rondkijken. Wij kiezen voor een plekje vlak bij de receptie zodat we niet ver behoeven te lopen. Zodra we vastliggen komt er een havenmeester aan gerend, die schreeuwt dat wij hier niet mogen liggen en dat we de haven moeten verlaten. Gelukkig verstond ik er niets van. Zo rustig mogelijk vertel ik dat we problemen hebben met het anker, waarop hij nog meer begint te schreeuwen dat ik hier weg moet. Hij was niet voor reden vatbaar. Boos liep hij weg en ging iemand bellen. Ik dacht bij mezelf, je doet maar, maar ik ga hier niet weg, of je geeft ons een plekje in de marina. Nog geen vijf minuten later komt er een andere medewerker van de marina aan die zegt dat wij hier rustig een nachtje kunnen blijven liggen, morgen kijken we wel verder. Wij blij, want ik stond toch wel een beetje te trillen op mijn benen door het boze gedrag van die havenmeester.

Lilian van de Win2Win is met haar bijbootje naar ons toegekomen en vraagt wat er was gebeurd. Terwijl wij staan te praten komen er twee broers naar ons toelopen met de vraag of wij de over steek naar het Caribisch gebied gaan maken. Nee, zeiden wij, we blijven een jaartje ronde de Canarische eilanden en gaan dan pas verder. Jammer, want ze hadden dan graag met ons mee gewild. Zo zijn er hier wel meer, van die jongelui, die mee willen varen naar het Caribisch gebied. Ze vragen het bij iedere boot die binnen komt varen. Heel handig, nee heb je en ja kun je krijgen. De broers hadden ieder een kleine gitaar bij zich, ze begonnen spontaan voor ons te spelen, kijk en dat maakt je dag dan weer helemaal goed.

 Intussen is er nog een Nederlands echtpaar bij ons komen staan, die we eerder hebben ontmoet op Lanzarote. Zij waren, midden in de nacht, naar binnen gesleept met een defecte motor. Er stond geen wind en langzaam zagen ze, door de stroming, de rotsen toch wel erg dichtbij komen. Nou dat wil je toch ook weer niet mee maken. En zo hebben we allemaal wat, koop een boot en werk je dood. Van de schrik bekomen, ben ik gaan koken met een lekker wijntje erbij, kom je weer tot rust. De volgende ochtend naar het havenkantoor toe. Letterlijk een nummertje trekken en dan wachten op je beurt. Ik kreeg weer te horen dat ik op mijn beurt moest wachten op de ankerplek. Ik kijk hem aan en zeg wij hebben problemen met het anker. Niets mee te maken, u moet toch naar de ankerplek. Ik vraag mij af of dat ze wel echt luisteren, volgens mijn niet dus. Ik word een beetje boos en zeg, ik heb zeven weken geleden gereserveerd en heb van jullie een bevestiging met prijsopgave ontvangen met de mededeling daarbij dat we welkom waren. Nou dat maakt hier dus niets uit, waarom dan die reservering als ze er toch niets mee doen? Nou dan blijf ik lekker liggen waar ik lig, ik laat me niet zo snel afschepen. In de middag ga ik weer naar de receptie en trek opnieuw een nummertje. Ik vraag weer of ze al een plekje hebben, nee dus, want ik ben pas nummer veertien op de lijst. Ik kijk hem verbaasd aan en zeg tegen hem, dit kan niet waar zijn, want ik zou maar één nachtje op deze plek mogen blijven, omdat deze plek voor grote schepen is gereserveerd. Weer nee, geen plek en u moet gaan ankeren, echt die lui zijn doof, ze luisteren gewoon niet. Wij blijven dus gewoon lekker liggen. In de middag staat Ron, een vriend van ons, ineens voor onze neus. Wat leuk om hem weer te zien. Ron hebben wij ontmoet in Lanzarote, samen met zijn vrouw. Hij zeilt zijn hele leven al en is kaptein geweest op verschillende schepen. Maar wat ik zo leuk aan hem vind, hij is altijd bezig met van alles en nog wat. Heel behulpzaam is hij, blijft ook gezellig een praatje maken. Dus ik heb hem uitgelegd waarom ik hier lig. Hij zegt, ik ga morgen met je mee naar kantoor, dan is Fernando er en die is wel voor rede vatbaar.

Vanavond is er een Hollandse avond bij een cafeetje aan de boulevard. We troffen een gezellige groep mensen aan met diverse gitaren, een accordeon en een mondharmonica. Er werd volop muziek gemaakt en gezongen. Wat een gezellige boel was dat, iedereen zong ook mee. Leuk zo’n avond, je leert nieuwen mensen kennen en tegelijkertijd kom je een hoop te weten over alles en nog wat. Moe maar voldaan zijn we naar de boot teruggegaan. Noch even wat nagepraat en toen ons bedje in gedoken.

Onze ligplaats op S17

De volgende morgen kwam Ron mij halen, die schat had zelfs broodjes voor bij de koffie meegenomen, lief he. Wij met z’n tweeën naar kantoor. Maar Fernando zegt ook nu weer dat ze geen plek hebben. De open plekken, die wij zien, zijn van zeilerjachten met een vast contract die nu enkele dagen weg zijn. Voor hoe lang weten ze niet. In Nederland gaat dat dus geheel anders. Maar Ron had al gezegd niet boos worden, aardig blijven, anders zetten ze je gerust weer onderaan de wachtlijst. Maar Fernando zegt, blijf stand-by op kanaal, we roepen mensen op, maar vaak reageren ze niet zodat je dus al snel aan de beurt kunt zijn. Ondertussen zie ik steeds meer grote boten binnen komen. Ik zie de havenmeester al kijken, zo van, jullie moeten hier nu echt weg. Een van de mensen van de marina, de man die met zijn RIB iedereen naar zijn plaatsje toebrengt, komt ineens naar ons toe gevaren en zegt dat we hem moeten volgen. Snel de motor gestart en de lijnen losgegooid en achter hem aan. Het is niet de plek waar we graag wilde liggen maar ik dacht nu even  niet zeuren Sonja, je hebt een plekje. We liggen prima maar er is één van de twee morringlijnen niet bruikbaar. De medewerker van de marina zegt, er komt maandag wel een duiker. Oké dan maar aan één morringlijn, we liggen vast en dat is nu het voornaamste. Wij liggen aan de S-steiger op nr. 17, een hele gezellige steiger blijkt later.

Hans gaat, zoals zo vaak, weer eens bootjes kijken, ik vraag me wel eens af, vinden alle mannen dit nou leuk? Ja dus, hoor ik ook van andere vrouwen. Hans komt terug en roept, Son we krijgen visite. Ik vraag nog wie dan wel, maar ondertussen zijn Wijnand en Marlies van de Ocean Goose al bij ons schip. Een gezellig koppel die wij kennen vanuit Lanzarote. Ja je komt ze allemaal weer eens tegen en dat is echt heel gezellig, al is het soms wel eens moeilijk om al die namen te onthouden, maar ik leer snel. Nu gaan we rustig hier de boel verkennen en de boot klaar maken voor de kerst, ik heb niet voor niets al die kerstspulletjes meegenomen uit Nederland.

Zo zie je maar weer, ook nu zijn diverse spreekwoorden weer van toepassing, zoalshaastige spoed is zelden goed, je bent nooit te oud om te leren en wat zich opnieuw heeft bewezen, de aanhouder wint.

Ondanks dat wij best wel wat tegenslagen hebben gehad, wil ik tegen iedereen zeggen, soms is de beste manier om ergens uit te komen, is om er dan maar dwars doorheen te gaan.

Vanaf onze Ikinoo in Las Palmas wensen wij eenieder een gezellige kerst een heel gelukkig nieuwjaar en wie weet mogen we sommigen van jullie volgend jaar verwelkomen in onze zeilerswereld.

Happy New Year 2017