New Caledonië Dag 5

Hans in de nacht zit stand. In deze positie brengen wij 
gedurende de nacht, onze wacht door, met uitzicht op alle 
apparatuur.

Dit was werkelijk een van de mooiste zeildagen van ons leven, alles klopte gewoon vandaag. De gehele dag hebben we een mooie constante wind staan van 14-20 kn met uitschieters naar 12 kn en 22 kn, uit een hoek van 120° inkomend. We zeilen met het grootzeil op het 2e rif, de kotterfok vol bij een de yankee een klein beetje gereefd. De Ikinoo vindt dit prachtig en zeilt met snelheden tussen de 6-8 kn in de goede richting. Soms surfen we van een golf af en halen we hogere snelheden. We behalen over een periode van 6 uur een nieuw record, 47 nm, dat is dus bijna een gemiddelde van 8 kn. De boot is perfect in balans en de windvaan stuurt als de beste, strak in de juiste richting. We hebben vandaag een culinair menu, als lunch hebben we crackers met kruidenboter en gerookte zalm en als diner erwtensoep met een snee brood. We genieten volop, deze dag kan niet meer stuk. Ook gedurende de nacht blijft het zo doorgaan. 's-Morgens wordt het ritme tot twee keer toe verstoord door overtrekkende buien, maar dat is meestal maar voor 30-40 minuten. Zoals het er nu naar uitziet, komen we morgen aan in Nouméa op New Caledonië. Terwijl ik aan het schrijven ben, breekt de zon door, veel beter kan het niet worden.

Positie : 24°50.614'S 167°32.979'E
Log : 19.093 nm (158 nm gezeild, nog 170 nm te gaan)
Motor : 139,8 h
Tijd : 00:00 h UTC

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

New Caledonië Dag 4

De gehele dag hebben we een mooie wind staan die varieert tussen de 15-25 kn met uitschieters richting 28 kn. De dag is grotendeels bewolkt, waardoor we dus vandaag van de windgenerator afhankelijk zijn voor het opwekken van de benodigde stroom. Bij een schijnbare wind tussen de 10-22 kn wil dit best wel lukken. Wel zijn we de gehele dag bezig met de stand van de zeilen, het verkleinen of vergroten van het zeiloppervlak met behulp van de yankee en het verstellen van de windvaan. Hoe hoger we in het hogedruk gebied komen des te meer krimpt de wind. Voeren we aan het begin van de dag nog met een ruim invallende wind, aan het einde varen we haast halve wind. De Ikinoo vindt het prachtig en zeilt samen met de windvaan mijl, na mijl, na mijl. Sonja is weer opgeknapt. Ze heeft zelfs honger, dus maak ik een warme maaltijd klaar, bestaande uit gestoofd draadjesvlees met gebakken krieltjes. Alles gaat schoon op, wat verblijft is de afwas. Via de VHF-radio bereiken we de Incentive nog vandaag. Op basis van hun doorgegeven positie en mijn calculatie, schat ik dat ze 25 nm achter ons zeilen. Over een 200 nm moeten zij beslissen wat ze gaan doen, afbuigen naar Australië of doorzeilen naar New Caledonië. Wij hebben dat besluit al genomen op het moment van vertrek uit New Zealand. Het begin van deze dag is opnieuw bewolkt met wat buien om ons heen.

Positie: 27°19.060'S 168°33.468'E
Log: 18.940 nm (150 nm gezeild nog 338 te gaan)
Motor : 139,8 h
Tijd : 00:00 h UTC

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

New Caledonië Dag 3

Sonja ligt nog even rustig overdag te slapen. De windvaan 
doet al het werk.

De gehele dag hebben we een mooie wind staan van 12-22 kn met uitschieters naar onder en boven. Een paar uur hebben we zelfs 6-12 kn staan, zodat we het 2e rif eruit moesten uithalen om wat voortgang te houden. Het voordeel is wel dat de golven wat rustiger en constanter zijn worden, voor wat betreft de richting en hoogte. Ook de periodeduur is toegenomen tot 9 seconden, dus best wel comfortabel. Helaas is het wel grotendeels bewolkt en prikt de zon er af en toe even doorheen. Met Sonja gaat het elke dag wat beter, zeker nu de golven wat rustiger worden. De gehele dag ben ik bezig de zeilen aan te passen, omdat de wind aan het krimpen is. Met het grootzeil op het eerste rif en de yankee te loevert op de spi-boom, zeilen we het begin van de nacht in. Als ik om 20:00 uur boordtijd, na een korte slaapperiode, boven kom, is de wind verder gekrompen en toegenomen naar 15-22 kn met uitschieters naar 25 kn. We besluiten het 2e rif er in te zetten en de spi-boom weg te halen. Als dit is gebeurd, passen we de stand van de windvaan aan en zeilen we verder gehele nacht constant door. Na het ontbijt de volgende ochtend, hebben we nog even contact met de incentive over de VHF-radio, wel leuk zo midden op de oceaan. Zo zie je maar dat het verschil in snelheid tussen een Breehorn 44 en een Victoire 1200 niet zo groot is. We hebben nog steeds niet gevist. Ook de warme maaltijd bestaat vandaag weer uit een gevuld noedelssoepje, koken hebben we deze reis nog niet gedaan.

Positie: 29°29.545'S 169°58.149'E
Log: 18.791 nm (138 nm gezeild, nog 478 nm te gaan)
Motor : 139,8 h
Tijd : 00:00 h UTC

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

New Caledonië Dag 2

Na een wat turbulent begin gisteren, is de wind nu wat stabieler. We hebben de gehele dag 15-25 kn, nagenoeg recht van achteren, best mooi dus. We varen niet helemaal de uitgezette koerslijn, maar dat corrigeren we morgen wel weer. Wat wel een beetje vervelend is, zijn de golven. Ze bouwen zich op tot een significante hoogte van 3 meter met een periodeduur van 10 seconden. Daar zijn dus golven bij die dubbel zo hoog zijn. In het begin is de periodeduur echter meer 7 of 8 seconden, wat het zeilen wat onrustig maakt. We komen de dag door met lezen, spelletjes spelen en een klein beetje eten en drinken, We zijn niet zeeziek, maar hebben ook niet echt eetlust. 's-Avonds maak ik voor mijzelf een noedelsoepje klaar, Sonja slaat vandaag even over. Meestal gaat het de derde dag beter en de vierde dag eet je weer als een dijker. We behoeven weinig aan de zeilstand te veranderen. Rustig gaan we de nachtdienst in met wat lezen en het controleren op de aanwezigheid van andere boten. 's-Avonds hebben we over de marifoon contact met de Incentive en de Lucipara2, best leuk zo midden op de Grote Oceaan om met andere Nederlandse boten te praten. De wind neemt 's-nachts wat af, waardoor de golven wat lager worden en het wat rustiger wordt. De volgende ochtend gijpen we en varen over de andere boeg met ruime wind weer richting de ideale koerslijn naar New Caledonië. Als het goed is, varen we vanaf nu alleen nog maar met de zeilen over bakboord, We hebben nu constant 15-20 kn wind met uitschieters naar boven. Helaas is het bewolkt zodat de zonnepanelen niet veel laden. Tot nu toe hebben we echter geen stroom hoeven draaien met de motor.

Positie: 31°42.939'S 170°36.201'E
Log: 18.653 nm (137 nm gezeild, nog 616 nm te gaan)
Motor: 139,8 h
Tijd: 00:00 uur UTC

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

New Caledonië Dag 1

Op naar New Caledonië, prachtig weer bij het vertrek.

Om precies 00:00 uur UTC hebben we het anker uit de grond en begint onze zeilreis naar New Caledonië. Een afstand van 900 nm. Al snel hebben we de zeilen bij staan en kan de motor uit, hopelijk tot aan New Caledonië. We zeilen de Bay of Islands uit en zetten dan de windvaan in werking. Het is weer even zoeken naar de juiste instellingen, maar na een uurtje lijkt het redelijk op. Met het 1e rif in het grootzeil en de yankee vol bij schiet het lekker op. We varen nu nog met halve wind. Vlak achter ons bevinden zich de Incentive en de Lucipara2, Nederlandse boten die ook naar New Caledonië zeilen. Al snel begint de wind te krimpen waardoor we steeds meer ruimte wind varen. Om 21:00 uur LT beginnen we met de wachtdiensten. We hebben vlak voordat het donker werd het 2e rif erin gezet en de yankee op de spi-boom met een klein rif erin. We varen tussen de ruime wind en voor de wind. Zo gaan we de nacht in. De nacht verloopt rommelig, wat meestal het geval is de eerste nacht. We moeten één keer bijsturen om een schip te ontwijken en we moeten regelmatig de windvaan bijstellen door verandering van windrichting Als ik 's-morgens wakker wordt, staat er aanzienlijk meer wind en golven. We meten een uitschieter van 33 kn wind. Ook gaan we veel te hard, de koers is onrustig en we zien snelheden van boven de 9 kn. We zetten het 3e rif in het grootzeil en de yankee wordt wat meer gereeft. Het is gelijk een stuk rustiger aan boord. Sonja is niet 100% en duikt 's-morgens nog even haar bed in. Het is een prachtige zonnige dag.

Positie: 33°27.093'S 172°20.853'E
Log: 18.524 nm (147 nm gezeild, nog 753 te gaan)
Motor: 139,8 h
Tijd: 00:00 uur UTC

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

Klaar voor vertrek

Zonsondergang in de Kirikiri Inlet.

Na een aantal dagen in de Kirikiri Inlet te hebben gelegen, wordt het tijd om verder te gaan. We besluiten naar de Whangaroa Harbour te zeilen, een afstand van een kleine 35 nm. Vrienden van ons zijn hier al een aantal weken en roemen de prachtige natuur en de beschutte ankerplakken, we zijn benieuwd. We zijn op tijd weg van onze ankerplek, helaas staat er nog geen wind, dus varen we op de motor richting zee. Zodra we de baai uit zijn hebben we direct 15 kn wind te pakken. Al snel zetten we de motor uit en zeilen we richting onze nieuwe bestemming. De wind neemt steeds iets verder toe en met het 1^e rif in het grootzeil en de yankee vol bij, zeilen we gemiddeld ruim boven de 7 kn snelheid. Dat wordt dus een snelle tocht. Om 13:45 uur ligt het anker alweer in de grond. We liggen in de Pararako Bay met naast ons de Mehalah van onze vrienden Sorin en Anna.

Uitzicht vanaf de Ikinoo in de Pararako Bay.

Aan het einde van de middag zoeken ze ons op en wordt het, onder het genot van een drankje en een hapje, weer heel gezellig. Een paar dagen later verplaatsen we de Ikinoo naar de het plaatsje Whangaroa, waar we net voor de Marina ons anker laten vallen. Snel gaan we met onze fietsen naar de kant, zodat we naar het plaatsje Kaeo kunnen fietsen, waar zich een kleine winkel bevindt. Op de heenweg hebben we tegenwind en natuurlijk gaat de weg omhoog en omlaag, heel vermoeiend dus. Ik doe boodschappen voor een week en met een volle rugzak keren we terug naar Whangaroa. De terugweg gaat aanzienlijk eenvoudiger, met een flinke bries in de rug zijn we snel weer terug bij de Marina.

Een zwaardvis van 360 kg.

Aan het einde van de middag gaan we met z’n vieren naar de Big Gamefish Club, het restaurant bij de Marina, om wat te eten en te drinken. Hier vallen we met onze neus in de boter. Er komt namelijk net een kleine vissersboot aan met de vangst van die dag. Ze hebben een zwaardvis gevangen van 360 kg. De vis past niet eens in de boot, zodat een groot deel van zijn staart er aan de achterkant uithangt. Natuurlijk moet de visser met zijn vangst op de foto. Het is een nieuw clubrecord. Het oude record, van 220 kg, heeft 10 jaar standgehouden. Daar is deze vangst dus even dik overheen gegaan. Door de toeloop van mensen, die ook wat blijven drinken of eten, wordt het een hele gezellig avond. De volgende dag ga ik samen met onze vrienden naar de kant om een wandeling te maken.

Alle muren van het museum zijn beschilderd met beelden
uit de periode dat de houtzagerij nog in gebruik was.

Tijdens de wandeling komen we langs een oude houtzagerij die is omgebouwd tot museum. Voor een bezoek aan het museum moet je echter van tevoren een afspraak maken. Wij bekeken dus alles wat buiten staat opgeteld. Veel van de zaagbladen hebben een nieuwe bestemming gekregen, men heeft er een schildering op gemaakt, heel creatief om te zien. Verder zijn alle buitenmuren beschilderd met impressies van de tijd dat de zagerij nog operationeel was. Heel indrukwekkend allemaal. Na een paar uur wandelen zijn we weer terug bij onze dinghy. De Mehalah vertrekt nog naar een nieuwe ankerplek, wij besluiten nog een nachtje te blijven en voor de 2^e keer naar het restaurant te varen voor een heerlijke fish and chips.

Een van de zagen die is om getoverd tot een schilderij.

Ook wij zoeken de volgende dag een nieuwe ankerplek op, er komt weer veel wind aan met uitschieters tot boven de 40 kn, zaak dus om een goede beschutte baai op te zoeken. Nadat de depressie is overgetrokken bezoeken we nog een aantal andere baaien. In de Pararako Bay is nog iets speciaals aanwezig wat wij nooit eerder hebben gezien, een waterboei. Dit is een boei waar je je boot aan kan vastmaken. De boei is voorzien van een waterslang met kraan. Deze mag je gebruiken om je watertank te vullen. Ze vragen hiervoor een vrijwillige bijdrage, waarvoor ze boven op de boei een brievenbus hebben gemonteerd. Het water komt rechtstreeks uit een bron vanuit de rondom liggende heuvels en is van uitstekende kwaliteit. Wel hadden we twee tegenvallertjes. Terwijl Sonja bezig is om haar haren te wassen, stopt de waterpomp er ineens mee. Met de hand spoel ik de laatste zeepresten uit haar haren.

Sorin en Ana, klaar voor het Happy Hour op de Ikinoo.

Als ik de pomp heb losgenomen, kan ik in eerste instantie de oorzaak niet vinden. Dan ineens zie ik dat de elektrische aansluiting is afgebroken. Waarschijnlijk is door de leeftijd en de hoge temperaturen, het kunststof broos geworden en spontaan afgebroken. Bij de watersportzaak in Opua heeft men nog een nieuwe pomp liggen die ze voor ons apart houden. Zo geeft ook de afstandsbediening van de ankerlier de geest. Er blijken, in de connector aan het einde van de kabel, 2 van de 5 pennetjes te zijn gecorrodeerd en afgebroken. Reparatie is dus niet meer mogelijke. Ook deze kon ik bij hetzelfde watersportbedrijf bestellen. Na 2 weken Whangaroa Harbour wordt het tijd om terug te keren naar de Bay of Islands. We moeten wat zaken repareren, de was doen en natuurlijk boodschappen voor het vertrek naar Australië.

Tijdens een wandeling hebben Ana en Sorin fruit gevonden.
We weten de naam niet meer, maar ze zijn echt heerlijk.

Op de ankerplek van Opua aangekomen zijn we een aantal dagen bezig met de reparaties. Ook besluiten we dat we de dieseltank willen laten reinigen. Hiervoor moeten we twee dagen naar de Marina., zodat ze de benodigde materialen op de boot kunnen brengen. Als eerste halen we samen de dieseltank weer open, we krijgen er ondertussen routine in. Met een pomp voorzien van 2 lange slangen halen we 220 liter goede diesel uit de tank en slaan dit tijdelijk op in een 200 liter vat en een jerrycan van 20 liter. Met de resterende 50 liter spoelen we de tank schoon, tenminste dat is het plan. De man die het werk zou uitvoeren moet echter naar het ziekenhuis in Whangarei, iets waarmee hij zeker 3 uur bezig is. Ik besluit dan maar zelf de handen uit de mouwen te steken.

Een echte Hollandse maaltijd, pannenkoeken met, suiker,
stroop, jam of pindakaas.

Met spoelen alleen krijg ik het vuil niet los. Wij hebben aan boord maar één dieseltank, die met slingerschotten in acht compartimenten is verdeeld. In de wanden zitten ronde gaten en ook op de bodem zitten in de hoeken openingen. Met een camera op een flexibele steel, kan ik de binnenkant van de compartimenten bekijken. Vijf van de acht zien er redelijk schoon uit. Dit komt waarschijnlijk omdat deze hoger in de boot liggen, waardoor vocht hier niet blijft staan. Water in de diesel is namelijk de veroorzaker van de diesel vervuiling door een dieselbacterie. Op het scheidsvlak van diesel en water groeit deze bacterie welig. Helaas, aangezien de huidige diesel tegenwoordig altijd is aangelegd met biodiesel, waarin altijd water zit, kun je dit niet echt voorkomen. Met een flessenreiniger, een soort ragebol op een steeltje, lukt het mij het vuil los te krijgen. Zodra ik weer een stukje heb gedaan en gespoeld maak ik met mijn mobiel een filmpje om te kijken of dat dat deel schoon is.

De Ikinoo voor anker in de Pararako Bay.

Na uren prutsen is om vier uur ’s-middags de tank schoon. Wat overblijft is 50 liter sterk vervuilde diesel. Deze pompen we eruit en reinigen de tank dan nog een keer met 10 liter schone diesel., Ook deze pompen we weg. Uiteindelijk gooien we de resterende schone diesel weer in de tank en maken vervolgens de tank weer dicht. Door deze actie valt de rekening gelukkig mee, want het meeste werk hebben we zelf uitgevoerd. De volgende dag vertrekken we uit Opua en gaan voor anker nabij het Plaatsje Russel. Hier doen we de laatste boodschappen en ga ik twee keer het water in om de onderzijde van de boot te reinigen. Nu zul je misschien denken, maar je bent er toch pas uit geweest en de Ikinoo voorzien van drie lagen nieuwe antifouling. Ja dat klopt, maar de Nieuw-Zeelandse zeepokken groeien hier werkelijk als kool.

De natuur in New Zealand blijft prachtig. Dit is één ding wat 
we zeker gaan missen na ons vertrek naar New Caledonie

Door de duizenden zeepokken lijkt de onderzijde wel op een maanlandschap. Na twee middagen in het water te hebben gelegen is de romp weer zo goed als schoon. We maken een afspraak met de Customs om op dinsdag 10 mei om 09:00 uur uit te klaren en te vertrekken uit Nieuw-Zeeland. Op het allerlaatste moment hebben we de plannen gewijzigd, we zeilen eerst naar New Caledonië, aangezien het huidige weer de tocht naar Australië niet echt aantrekkelijk maakt. Een tussenstop op New Caledonië biedt dan uitkomst. Vanaf woensdag is er dus weer elke dag een verhaal op ons Blog te lezen over de voorderingen van deze tocht en wat we zoal meemaken onderweg.

Onderhoud en een nieuw begin

Het is zo ver, de Ikinoo gaat voor onderhoud de kant op. Begin 2020 is ze voor het laatst op de kant gezet voor onderhoud en het plaatsen van een nieuwe motor. Deze keer is het onderhoud minder ingrijpend, echter de “to do” lijst is wel lang.

Het roer van de Ikinoo met een MEGA baard.

Samen met een vriend vaar ik de Ikinoo naar de Riverside Drive Marina en Sonja stapt op de fiets om naar ons toe te fietsen. We hebben stroom mee en de motor draait op 1.700 toeren. Normaal goed voor een snelheid van 4,5-5 kn. Nu halen we net aan de 2,6 kn. We parkeren de Ikinoo er in eerste instantie voorwaarts in. Dat gaat echter niet omdat onze voor stag tegen de kraan aanzit. Niet veel later liggen we er achteruit in en kunnen we uit het water worden gehesen. Wat we dan zien doet ons schrikken. De onderkant is voorzien van een dikke laag aangroei, op sommige plekken bijna 8 cm dik. Gelukkig hebben we gevraagd of dat de Marina de romp wil afspuiten. Met de hogedrukspuit gaat het meeste vuil en de oude antifouling er goed af. Als dit is afgerond nemen we beide een plamuurmes ter hand om het resterende vuil te verwijderen. Aan het einde van de dag staat de Ikinoo op de bok en is de onderkant gereinigd. Tijd om onze lijst te gaan afwerken.

Dit is de boegschroef, je kunt er niet eens meer doorheen
kijken.

We beginnen met het demonteren van de anodes en de boegschroef en het schoonmaken van deze boegschroef en de pijp waarin deze is gemonteerd. Dit neemt de rest van de dag in beslag. De boegschroefpijp moet handmatig worden geschuurd omdat je er met een schuurmachine niet in de pijp kunt. Daarna is de schroef zelf aan de beurt, ook deze ziet er na een aantal uren werk weer als nieuw uit. Voor het schuren van het onderwaterschip huren van een industriële stofzuiger met schuurmachine. Hiermee schuur ik het gehele onderwaterschip in twee en een halve dag weer terug naar de primerlaag. Het plan is om er hierna twee lagen zwarte antifouling op te zetten die we nog hebben liggen van de vorige sessie. Dit pakt echter geheel anders uit. Naast ons staat een schip waar een beroepsschilder bezig is dezelfde werkzaamheden uit te voeren. Als we tijdens een rustpauze aan de praat raken, geeft hij mij het advies eerst een laag nieuwe primer aan te brengen en binnen acht uur daarna de eerste laag antifouling, nat in nat schilderen noemt hij dat. De primer is niet echt nat maar droog, maar nog niet uitgehard.

Het onderwaterschip nadat deze is afgespoten en door ons met
het plamuurmes is schoon gemaakt. De restanten liggen op de 
grond.

De nieuwe laag primer is nodig omdat de oude is uitgehard en door het schuren zelfs is gaan glimmen, zoals hij mij laat zien. Als je er nu antifouling op aanbrengt wil deze niet echt goed hechten. Vervolgens de volgende dag nog twee lagen antifouling aanbrengen. Dit vraagt dus om actie want ik heb geen primer en onvoldoende antifouling. Via Facebook plaatsen we een oproep of dat er iemand Antifouling heeft van het fabricaat Jotun, van het type Seasafe Ultra, speciaal ontwikkeld voor aluminium schepen. In de winkel kun je dit niet meer kopen omdat de fabriek in Australië is gesloten vanwege een tekort aan grondstoffen. Gelukkig reageert er een bedrijf in Opua dat zij nog wel twee blikken blauwe antifouling kunnen leveren vanuit hun winkel in Auckland. De primer voor aluminium schepen vind ik in de lokale watersportzaak en op vrijdagavond wordt ook de antifouling door een medewerker van het bedrijf bij de Ikinoo afgeleverd. In de tussentijd heb ik de witte rand bij de waterlijn schoon gemaakt. Tijd dus om de waterlijn af te plakken en te beginnen met het schilderwerk.

De Ikinoo onderweg naar de bok.

Van de eerdergenoemde schilder heb ik ook geleerd dat je het beste met een 9” roller met een lange steel kunt werken en een weggooikwast voor de kleine hoekjes. Op zaterdag morgen breng ik een laag primer aan en dezelfde dag de eerste laag zwarte antifouling. De grote roller werkt perfect, ik ben in drie uur klaar met de eerste laag. Op zondag breng ik vervolgens nog twee lagen blauwe antifouling aan. Hierdoor heb je ook een mooi waarschuwingssysteem. Tegen de tijd dat de zwarte antifouling zichtbaar wordt, is het tijd om weer over een nieuwe onderhoudsronde na te denken. Als ik op maandag vraag of dat ze de stutten willen verplaatsen, zodat ik ook deze drie plekken kan schuren en schilderen, krijg ik het advies om dit een dag later te doen, zodat de nieuwe laag antifouling eerst wat beter kan drogen. Dinsdagavond zijn ook deze drie plekken geschuurd en geschilderd. Vandaag is er ook een schilder langs geweest die de schroef en de schroefas heeft geschilderd met Prop Speed, een speciaal soort verf die voorkomt dat er aangroei plaatsvind op de schroef en schroefas. Wel duur, maar van ervaringsdeskundigen heb ik gehoord dat dit zeker de moeite waard is. Zo hebben we in de twee en een halve week onderhoudt nog een hele waslijst afgewerkt;

• Watertank grondig schoongemaakt
• Waterfilter vervangen
• Anodes schoon gemaakt en geschuurd zodat ze weer geactiveerd zijn
• De romp gepolijst en gepoetst, toch een klusje van 2 dagen
• Dieseltank gecontroleerd op vervuiling
• Nieuwe hor gemaakt voor het slaapkamerraam
• Motoronderhoud uitgevoerd met controle van de impeller
• Dinghy voorzien van demontabele wielen
• Dinghy in elkaar gezet en opgeblazen
• Fok weer geplaatst
• Anodes gemonteerd
• Boegschroef weer gemonteerd

De dag voordat we het water ingingen, hingen we al in de kraan. Hierdoor kregen we de mogelijkheid om de onderzijde van de kiel te schuren, te voorzien van een laag primer en drie lagen antifouling.

Duidelijk zijn de nieuwe demontabele wielen van de dinghy
zichtbaar. Sonja zit hier te bibberen van de kou.

Nu is de Ikinoo weer spik en span, tijd om haar in het water te laten. En dan is het zover, eindelijk weer in het water. Dat gedoe met trap op en trap af om op de Ikinoo te komen behoort tot de verleden tijd, we zijn weer blij dat dat niet meer nodig is.  En dan moet alles weer een plekje krijgen. Maar met zijn tweetjes loopt alles lekker soepel. Zo is het een bende in de boot, maar het is ook weer gauw aan kant. Moe maar voldaan zitten we aan het einde van de dag aan een biertje. Wij vinden eigenlijk dat wij wel een eetentje hebben verdiend. We gaan voor de laatste keer eten bij het restaurant de Quay, dit gaan wij zeker missen. Maar nu moeten wij terug naar het bootleven, daar zijn wij ook wel aan toe. We willen graag weer achter ons ankertje liggen, kunnen wij het nieuwe Rocna-anker eindelijk uittesten, spannend. Wij doen de laatste boodschappen, en dan kunnen wij vertrekken. Even iedereen gedag zeggen en dan de trossen los en varen maar. Het is prachtig weer, wij boffen weer. We moeten wel motoren, maar dat is niet erg, wij zijn weer op het water en dat is het waar wij het allemaal voor doen. 

De Ikinoo, eindelijk weer onderweg naar de open zee.

Na twee uur varen komen wij bij de Parua Bay aan, ons vertrouwde ankerplekje. Hier lig je voor de meeste winden goed beschut. Het ankeren gaat goed, in een keer liggen we vast. Hans roept anker biertje, ja maar natuurlijk, heerlijk. Wij zien dat Hennie en Trijnie van de Yana hier ook liggen. Even later komen zij even buurten. Zij vertellen ons dat er veel wind wordt voorspelt, dus wij zijn benieuwd hoe ons anker zich gaat houden.  En het Rocna-anker maakt zijn naam waar. We krijgen ruim 40 knopen voor onze kiezen, maar het anker houdt prima. Heerlijk gevoel als je op je anker kunt vertrouwen. Het weer blijft voorlopig onbestendig, maar wij hebben geen haast, dus wachten rustig af op beter weer.

De Ikinoo voor anker in de Mimiwhangata Bay.

Zondag is het dan zo ver, wij gaan weer verder. Het weer ziet er goed uit. Niet zoveel wind maar wij denken er wel op te kunnen zeilen, wij gaan het zien. We varen de baai uit op weg naar open zee. Onderweg komen we Rik en Sanne tegen van de Incentive. Sanne maakt foto’s van ons terwijl we elkaars koers kruisen. ’s-Avonds ontvangen we per WhatsApp de foto’s die zij van ons hebben genomen. Zij gaan naar een andere baai. Wij zwaaien en roepen tot gauw. Op zee hijsen wij de zeilen, maar het lukt niet echt, de grootzeilval zit achter een voetstep, hebben wij weer, begint goed. Maar gelukkig is het snel verholpen. Eindelijk zijn we weer aan het zeilen, wat een rust als de motor uitgaat. Helaas is na twee en een half uur de pret over, er is geen zuchtje wind meer, dus de motor gaat erbij. Wij ankeren in de mooie Mimiwhangata Bay.

Heerlijk even zwemmen in de zee, wat heb ik dat gemist,

Deze baai biedt beschutting tegen alle winden met een zuid component. We liggen hier samen met drie andere boten, lekker rustig. Prachtig strand, en mooi weer. De volgende dag gaan wij met de dinghy naar het strand, waar Hans een wandeling gaat maken. Ik ga even lekker zwemmen en dan lekker in het zonnetje mijn kleurtje bijwerken. Stoeltje uitgeklapt en zonnen maar. Nou dat viel tegen, het was een zuidwestenwind en die was frisjes. En natuurlijk is Hans in geen velden of wegen te bekennen. Zit ik daar achter de bijboot, handdoek om mij heen geslagen en te bibberen van de kou. Ik was blij dat Hans na een uurtje weer terug was. Gauw naar de boot en een beetje opwarmen. Wijntje erbij en het is al gauw weer goed. Wij kijken iedere dag naar het weer en van daaruit beslissen wij waar we naar toe gaan. 

De natuur blijft prachtig, deze boom kwam ik tegen tijdens
mijn wandeling rond de baai.

De volgende ankerplek wordt de Omakiwi Cove. Hier zijn wij al eens eerder geweest en dat was goed bevallen.  Het werd weer een stukje zeilen en het laatste stuk op de motor. Er is de komende tijd niet zoveel wind voorspeld, maar dat is niet zo erg, Varen we wat vaker op de motor, wat wel goed is voor mijn zelfvertrouwen in de motor. Dat laatste was ik een beetje kwijt.  Heerlijk achter ons ankertje met een biertje en wijntje, wat hebben wij toch een goed leven. Maar nu is het tijd om weer eens een bad te nemen. Het water is niet echt warm maar ook niet te koud. We zwemmen eerst een rondje om de boot, daarna wassen we onze haren met zoutwater en spoelen het uit met zoet water. Hans zijn haar is zo kort, dat het niet gewassen behoeft te worden. We blijven hier nog een dagje en verkassen dan naar de Orokawa Bay. Ook dit is weer een mooi plekje. Hans gaat nog even vissen en vangt een Red snapper. Schoonmaken en in de koelkast, weer een dagje eten.  Over eten gesproken, wij moeten nu toch echt naar Russel om boodschappen te doen.

Dit restaurantje ziet er heel gezellig uit en heeft een keuken
waarvan wij onder de indruk zijn, de beste pizza in tijden.

Het wordt weer varen op de motor, het is even niet anders. Bij de Matauwhi Bay aangekomen gooien wij het anker eruit, we liggen prima hier. Om de hoek ligt Russel. We laten de dinghy te water, plaatsen de buitenboordmotor en varen naar Russel. Wij hebben zin om even ergens een lekker tapbiertje te gaan drinken met een hapje eten. Wij vinden, verscholen in de bomen en planten, een leuk restaurantje met heerlijk eten. Vooral de pizza is van topkwaliteit, een mooie knapperige dunne bodem en veel verse ingrediënten. Maar er moeten natuurlijk wel inkopen gedaan worden. De lokale winkel is wat duurder dan de grote supermarkten in Whangarei. Maar dat kan ook niet anders. Voorlopig kunnen wij er weer tegen aan. Bij de dinghy aangekomen wil de buitenboordmotor niet starten, ik denk daar gaan we weer. Hij start wel, m aar gaat daarna ook direct weer uit, alsof hij niet voldoende benzine krijgt. Dat wordt dus roeien voor Hans, goed voor zijn armspieren.

Klussen aan de buitenboordmotor, de 
carburateur moest helemaal uit elkaar en
grondig gereinigd worden.

Moe maar voldaan komen wij op de Ikinoo aan. Morgen maar even naar de buitenboordmotor kijken. Wij hebben wel eens gedacht om hierna een motorboot te kopen, nou echt niet, wij hebben wat met motoren, ha, ha. Wij besluiten om op de ankerplek in Opua te gaan liggen en de buitenboordmotor te repareren. Het blijkt een vervuilde carburateur te zijn. Als deze grondig is gereinigd loopt de buitenboordmotor weer als een zonnetje. We zijn opgelucht, want het is wel je vervoermiddel naar de kant. En ik moet nodig de was doen. Na een wasdag ligt alles weer schoon en droog in de kasten. ‘s-Avonds gaan wij, als afsluiting, even naar de Opua Cruising Club, waar we wat drinken en gefrituurde snacks eten. Zo slecht maar o zo lekker, het was alweer een jaar geleden dat wij hier ook lagen, en de snackschotel is nog net zo lekker, smullen dus. Morgen maar weer in het gareel. De volgende dag vertrekken we, ondanks de regen, naar de Kirikiri inlet. Een mooi ankergebied op 15 km afstand van het plaatsje Kirikiri. Ook nu is er, zoals de afgelopen week wel vaker, in het geheel geen wind, ja pas op 3 nm van de ankerplek komt er een klein beetje. We varen er dus op de motor naartoe. Het is er druk waarbij er veel boten aan moorings liggen. We vinden uiteindelijk een mooi plekje net voorbij de plaatselijke Marina. De volgende keer meer over de maand april en onze voorbereidingen voor vertrek naar Australië. Dit artikel is door ons samen geschreven, heel gezellig en interessant. 

Een impressie van de wandeling rond de Mimiwhangata Bay