Griekenland

Onze ankerplek bij Marmaris.

We zijn op tijd opgestaan, omdat we een afspraak hebben met onze agent Bruno Mulino, die ons helpt uitklaren uit Turkije. Omdat ik langer dan de toegestane 90 dagen in Turkije ben, zal ik een boete moeten betalen. Sonja was tussentijds twee weken naar Nederland geweest, waardoor zij binnen de limiet van 90 dagen is gebleven. Nadat we de Ikinoo hebben aangelegd aan een drijvende steiger, lopen we met onze agent naar de ambtenaar die ons uitklaart. Als al het papierwerk is afgerond, lopen we met z’n drieën naar de Ikinoo. Onze agent geeft op dat moment aan, dat betalen via onze creditcard niet mogelijk is, hij wil contact betaald worden, dus inclusief de boete voor het overschrijden van de 90 dagen limiet. Zo veel contant geld heb ik niet, maar gelukkig heeft Sonja genoeg bij zich om de rekening te voldoen. Dan gooien we de lijnen los en begint onze reis naar het plaatsje Agios Nikolaos op het eiland Kreta, een afstand van 175 nm. De weersvoorspellingen geven aan dat we gedurende de nacht de meeste wind zullen krijgen met windvlagen tot 34 kn. Op de motor varen we weg.

De Ikinoo onder zeil met de windvaan aan het roer.

Na een paar uur steekt er gelukkig een windje op waarmee we kunnen zeilen. Al snel staan de zeilen goed en is de windvaan ingesteld. De motor kan uit, rust in de tent. We varen scherp aan de wind in de richting van Rhodos. Twee mijl voor de kust gaan we overstag en varen dan richting Nisos Tilos. In de loop van de middag begint de wind te ruimen en toe te nemen waardoor, nadat we overstag zijn gegaan, onze koers richting Kreta steeds gunstiger wordt en we onder Nisos Tilos door kunnen zeilen. Als het donker wordt duikt Sonja haar bed in. Voor ons ligt een scheepvaartroute waarop ik veel schepen zie varen. Het lukt ons om, zonder grote  koerswijzigingen, de schepen te passeren. De wind is ondertussen verder toegenomen en we varen nu met het grootzeil op het 3^e rif, de kotterfok en een deels gereefde yankee. De snelheid is ook scherp aan de wind continu boven de 6 kn met een ware wind van 20-25 kn. De voorspelde 34 kn wind ’s-nachts blijft gelukkig weg. Als het licht wordt zien we in de verte Kreta al liggen. Hoe dichterbij we komen hoe sterker de wind wordt, we meten op een gegeven moment 34 kn. Dan gaat er iets fout aan boord. Ik lig te slapen en word wakker omdat het geluid van de Ikinoo veranderd, Sonja roept mij op dat moment. Als ik buiten kom zie ik dat de kotterfok deels naar beneden is gekomen doordat het top oog is afgescheurd. De fok er in deze condities afhalen is onbegonnen werk, zo goed als het gaat rollen we de fok weg en vergroten de oppervlakte van de yankee. De harde wind van 27-34 kn en de daarbij behorende steile hoge golven blijven tot een paar mijl voor de Marina. De wind valt plotseling grotendeels weg zodat we rustig de zeilen kunnen weghalen en opbergen. Niet veel later liggen we netjes aan de steiger vast in de Marina van Agios Nikolaos. Tijd om ons te ontspannen na deze toch wat ruige tocht. Nog dezelfde middag halen we de kotterfok ervan af en brengen deze naar de zeilmaker, die het gescheurde top oog aan de bovenkant van het zeil gaat vervangen. De volgende ochtend ga ik op pad om ons in te klaren, wat nog niet zo makkelijk blijkt te zijn. Nadat ik bij de receptie van de Marina heb gevraagd hoe de procedure verloopt, loop ik op hun aangeven als eerste naar de customs.

Dit papiet krijg ik mijn handen gedrukt, als ik
bij de havenpolitie ben. Alsof iedereen Grieks
kan lezen!?

Deze verwijst mij echter door naar de havenpolitie. Als ik daar aankom, lukt het inderdaad om al het papierwerk voor elkaar te krijgen, echter wordt onze aansprakelijkheidsverzekering niet geaccepteerd. Er blijken sinds 2022 in Griekenland nieuwe regels te gelden, waarbij voor een aantal specifieke posten moet worden opgegeven hoe hoog de dekking is. Ze stempelen gelukkig wel mijn bemanningslijst af en sturen mij door naar het politiebureau, waar ik onze paspoorten moet laten stempelen. Dat blijkt nog een aardig stukje lopen te zijn. Gelukkig gaat alles vlot en loop ik aansluitend snel weer terug naar de Marina. Om tien uur komt namelijk het autoverhuurbedrijf de auto brengen die wij voor een week hebben gehuurd. Iets te laat kom ik terug, maar de verhuurder heeft netjes op me gewacht. Als het papierwerk is afgerond, zet ik de auto op de parkeerplaats vlak bij de Ikinoo. Eenmaal terug op de Ikinoo, stuur ik onze verzekering een email met de vraag hoe het in elkaar zit voor wat betreft de verschillende posten die nader gedefinieerd dienen te worden volgens de Griekse wetgeving. Het blijkt dat de nieuwe regels niet voor ons van toepassing zijn omdat onze Ikinoo in het kadaster in Nederland is geregistreerd en daardoor onder de Nederlandse regelgeving valt. Klaar, ik ga zelfs niet meer terug om een onzinnige discussie te voorkomen. We pakken onze reistassen in en niet veel later zitten we in de auto richting de luchthaven om onze jongste dochter op te pikken, die een week bij ons op vakantie komt. Zij denkt nog steeds dat ze op de Ikinoo slaapt.

Onze jongste dochter Tessa

We hebben echter als verrassing een appartement gehuurd met een zwembad en een jacuzzi in het appartement. Achteraf gezien een hele goede keuze, want het wordt die week met enige regelmaat warmer dan 40°C, dan ben je dus heel erg blij met een goed werkende airco op je kamer. Onze dochter Tessa komt met een uur vertraging aan. Omdat ze alleen maar handbagage heeft, staat ze snel buiten. We rijden naar ons appartement in de bergen bij het plaatsje Tilissos. Daar worden we hartelijk welkom geheten door de vrouwelijke manager van het complex, een gezellige klets die zich als een vis in het water tussen de gasten begeeft. Op de vraag of dat ik nog wat kan eten, krijg ik het antwoord dat ze alleen een stoofpotje heeft, die zij die avond ook eet.

Het zwembad van het appartementen complex, heerlijk koel.

Het is gestoofde vis met aardappels en groenten, niet mijn ding maar het vult wel. Ons appartement is voorzien van een 2-persoons en 1-persoons bed, een badkamer en een jacuzzi, die in de hoek van de kamer staat opgesteld. Alles is netjes en schoon. Na nog wat op het terras te hebben gedronken, liggen we alle drie redelijk vroeg in bed. De volgende ochtend voelt Sonja zich niet lekker en besluit in het appartement te blijven. We komen er twee dagen later pas achter dat ze een zware zonnesteek heeft opgelopen, gedurende onze overtocht naar Kreta. Ik ga dus samen met mijn dochter op pad.

Binnen in één van de pottenbakkershuisjes met aardenwerk 
luchtballonnen met geurmandjes. 

Als eerste bezoeken we het dorpje Margarites wat bekend staat om zijn vele pottenbakkers. In de straat door het dorpje heeft elke pottenbakker zo zijn eigen winkeltje waar ze hu koopwaar ten toon stellen. Iedere pottenbakker heeft zijn eigen stijl. Heel leuk om hier tussendoor te struinen en alle winkeltjes te bezoeken. We kopen voor Sonja een zout en peper stelletje in de vorm van twee muisjes. Heel leuk om te zien. Ook heeft het dorpje een tweetal leuke kerkjes waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. De kerkjes zijn klein maar wel heel rijkelijk versiert.

De binnenkant van één van de twee kerkjes in het dorpje.

Na een heerlijke smoothie op een terrasje te hebben gedronken, rijden we rustig verder naar de plaats Rethymno voor een bezoek aan het Fortezza fort. Na de lunch op een terras aan de zee, lopen we, via smalle straatjes, naar het fort toe en maken hier een rondwandeling. Het is een prachtige historische site met veel bezienswaardigheden. Alleen jammer dat het zo ontzettend heet is, de temperatuur is tot ruim boven de 40°C gestegen. Tijd dus om wat verfrissing op te zoeken. We besluiten dan ook door te rijden naar een waterval bij het plaatsje Argyroupoli, waar we hopelijk ook kunnen zwemmen. Helaas, we vinden de waterval wel, of wat ervoor door moet gaan, er is echter te weinig water om erin te kunnen zwemmen.

De ingang van fort Fortezza, 42°C in de schaduw.

Moe maar voldaan keren we terug naar ons appartement. Op de terugreis moet mijn dochter wel even wennen aan mijn rijstijl, hier op Kreta is het namelijk de gewoonste zaak van de wereld om een auto voor je in te halen als deze op de vluchtstrook gaat rijden, dus jou de ruimte geeft om te passeren. Dit principe kennen we in Nederland niet, maar in de rest van de wereld is het heel gebruikelijk. Bij terugkomst in het appartement blijkt dat Sonja die dag heel ziek is geweest met o.a. koortsstuipen. Ze ziet er moe uit en heeft geen zin in eten of drinken. Ik moet haar echt op het hart drukken dat ze voldoende moet blijven drinken, anders droogt ze uit.

De watervallen, of dat wat ervoor moet doorgaan.

We rijden dan helaas met z’n tweeën ‘s-avonds naar het plaatsje Gazi, waar we bij een gezellig strandtentje het diner gebruiken. De volgende ochtend besluiten we naar Agios Nikolaos te rijden om een antibioticum voor Sonja op te halen vanuit de boordapotheek van de Ikinoo. Op dat moment weten we nog niet wat zij precies mankeert. Bij terugkomst neemt ze deze direct in. De rest van de dag brengen we door op een paar ligstoelen aan het de rand van het zwembad, zodat we ook Sonja in de gaten kunnen houden. ’s-Avonds rijden we weer met z’n tweeën naar de kust voor het diner. Dit keer in een tentje direct naast die van de avond daarvoor, zo kunnen we mooi de keukens vergelijken.

De restanten van het eens zo luxe paleis.

Na nog een dagje bij het zwembad te hebben gelegen, besluiten we de volgende dag naar de plaats Herakilon te rijden voor een bezoek aan het Knossos paleis en het Archeologisch museum. Voor het bezoek aan deze twee attracties kun je een combikaartje kopen. Het paleis is werkelijk indrukwekkend, waarbij men een aantal fragmenten heeft herbouwd om de bezoeker een idee te geven van hoe het er in de werkelijkheid zou kunnen hebben uitgezien. Let op, hierbij heeft de historicus die dit project heeft ontplooid wel zo zijn eigen interpretatie erop losgelaten.

Een deels gerestaureerde ruimte met ook originele facetten.

Gelukkig waren we hier op tijd, want al snel wordt het te heet om nog ontspannen te kunnen rondkijken. We rijden dan ook door naar het archeologisch museum, waar het gelukkig lekker koel is. Dit museum stelt vooral veel aardenwerk en wapens ten toon, welke zijn teruggevonden bij opgravingen rond oude begraafplaatsen op Kreta. Het is een prachtig museum waarbij de collectie je een goede indruk geeft van de cultuur van enkele honderden jaren voor tot enkele honderden jaren na het begin van onze jaartelling. We zijn blij dat we weer terug zijn op het appartementencomplex, het zwembad roept ons al. Heerlijk dat koele water en dat ijskoude biertje, veel meer dan dat heb ik vandaag niet meer nodig.

Een collage van de diverse facetten in  het museum, er zijn hele mooie stukken bij.

Sonja knapt gelukkig al wat op en komt ons bij het zwembad opzoeken. Maar voor het uit eten gaan is het nog te vroeg. Dus rijden wij samen opnieuw naar Gazi om ook het derde restaurant in die rij van restaurantjes uit te proberen.

Uitzicht op het prachtige strandje bij het plaatsje Bali.

Het bezoeken van culturele zaken op Kreta is erg leuk, er hoort echter ook een dagje strand bij. De vrouwelijke manager van het complex adviseert ons om naar haar favoriete strandje bij het plaatsje Bali te rijden. Daar aangekomen moeten we wel even zoeken hoe we bij het laatste strandje kunnen komen. Gelukkig vinden we deze en niet veel later hebben we twee ligbedden met een parasol en een tafeltje gehuurd. Dat werd dus een paar uur zwemmen, kletsen, eten en drinken maar vooral zonnen en lezen. Mijn dochter Tessa probeert nog altijd met een kleurtje terug naar Nederland te gaan. Bij thuiskomst is Sonja zo ver opgeknapt dat ook zij meegaat naar Gazi voor het diner aan het strand. Tessa kiest uit de drie naast elkaar gelegen strandtentjes de beste uit voor deze avond. Zo ziet Sonja gelukkig ook nog wat van het strand en kan ze genieten van een heerlijke maaltijd.

Een van de vele terrasjes die we hebben bezocht, omringt 
door prachtige bloemen.

Voordat wij onze dochter de volgende dag weer bij het vliegveld afzetten, blijven we nog een dagje aan het zwembad hangen. Lekker lui doen, af en toe wat te eten of drinken bestellen en vooral zwemmen en veel lezen. Zo zit haar vakantie er weer op en wordt het voor ons tijd om een plan te maken voor het vervolg van onze zeilreis door Griekenland. We willen een tocht maken richting het kanaal van Corinth en vanaf daar verder naar het eiland Kefalonia, waar we willen uitklaren voor de overtocht naar Italië. Maar eerst moeten we aan de bak. We hebben een nieuwe set zeilen uit Hongkong ontvangen die geplaatst moeten worden. De yankee is het eenvoudigst, we halen de oude weg en hijsen de nieuwe en rollen deze op. De zeilmaker wil het oude zeil graag hebben, dus breng ik deze naar hem toe. We plaatsen de gerepareerde kotterfok en beginnen dan aan het grootzeil. Deze halen we eraf, demonteren alle zeillatten en zeilwagens en vouwen het oude zeil op.

Bij het vertrek van Nisos Dia zien we deze oude vuurtoren
staan, die nog steeds operationeel is.

Op de steiger rol ik het grootzeil uit zodat we alle werkzaamheden kunnen uitvoeren. Na twee dagen klussen zit het zeil op zijn plaats en kunnen we het vertrek gaan plannen. Vanwege het weer moeten we nog een aantal dagen wachten voordat we verder kunnen naar het eiland Dia, onze eerste stop voor een nacht. We zijn vroeg weg omdat we 40 nm moeten varen. Er staat geen wind dus moet de motor het werk doen vandaag. De voorspelling is dat de wind de komende dagen uit het westen tot zuidwesten zal gaan komen, wat altijd beter is dan opboksen tegen de harde Meltemi wind die hier uit het noorden komt. Aan het begin van de middag gooien we ons anker uit aan de zuidwest kant van Nisos Dia. De volgende dag zijn we opnieuw vroeg weg voor een tocht van 61 nm naar het Nisos Thira of anders gezegd Santorini.

Een terugblik op onze ankerplek, direct achter de witte 
boeitjes lagen wij voor anker die nacht.

Na drie uur op de motor te hebben gevaren komt er een mooi windje die ons de rest van de dag laat zeilen richting onze volgende ankerplek. Bij aankomst in de baai van Santorini treffen we een compleet gekkenhuis aan van zeiljachten, catamarans, motorboten en cruiseschepen. Er is werkelijk geen plekje vrij. Na veel zoeken vinden we uiteindelijk een plekje waar alleen wel wat swell staat. Voor één nacht vinden we dat echter niet zo erg. Tegen de tijd dat het schemerig wordt zien we alle boten vertrekken naar hun thuishaven, een complete armada aan schepen verlaat de baai bij Santorini. Zo liggen we ineens alleen op onze ankerplek.

Eén van de dorpjes boven aan de helling met de weg naar de
zee. Rond Santorinie zie je dit veel vaker.

De volgende dag verlaten we deze plek snel voordat de armada aan boten weer terugkomt. Santorini mag dan een prachtig dorp zijn om te bezoeken, voor zeilers is het echter een crime gezien de drukte op het water. Onze volgende stop wordt het eiland Nisos Ios. Opnieuw varen we op de motor. Het is maar 20 nm, dus zijn we vroeg in de middag al op de plaats van bestemming. We gooien ons anker uit en varen met de kont naar de kade. De mensen van het schip waar we naast liggen helpen ons met de lijnen. Als de Ikinoo netjes vastligt, komt de havenmeester naar ons toe gelopen met de mededeling dat we ergens anders moeten gaan liggen omdat deze plek gereserveerd is voor een groot motorjacht. Hij verwijst ons naar de kade in het centrum van het dorpje. Dus gooien we de lijnen weer los, bedanken de buren voor hun hulp en varen naar de andere kade. Hier liggen mooringlijnen zodat we het anker niet behoeven te gebruiken. Niet veel later liggen we opnieuw vast.

Nisos Sifnos is in zicht, de zee is nog steeds vlak en geen wind.

Het is een erg leuk plekje met volop restaurantjes en flanerende toeristen, het is alleen jammer dat de snelle veerboten met grote snelheid aankomen en voor ons afremmen en draaien. Hierdoor komen er met enige regelmaat grote golven binnen waardoor alle boten aan hun lijnen liggen te rukken. Voor één nachtje moet het kunnen. Bij het bekijken van de weersvoorspellingen, zien we dat over een paar dagen de Meltemi weer actief gaat worden met windsnelheden tot 45 kn. Tijd dus om een ankerplekje op te zoeken die ons bescherming biedt tegen deze harde noordelijk wind. Als eerste varen we naar Nisos Sifnos, naar een kleine ankerbaai bij het plaatsje Kastro. We varen opnieuw op de motor. Bij aankomst in het baaitje zien we dat alle boten, die hier voor anker liggen, met een lange lijn naar de kant vastliggen. Wij doen hetzelfde.  Aan het aan het einde van de dag gaat het fout.

Langs de kade van het plaatsje Poros zijn diverse oude 
scheepsonderdelen opgesteld, in dit geval verschillende oude 
ankers

We krijgen zeer sterke valwinden vanuit de bergen, die dwars op de romp van de Ikinoo binnenkomen. Hierdoor gaat het anker voor het eerst krabben. De bodem bestaat uit zand met gras wat het houvast niet te goede komt. We moeten de lange lijn aan de achterkant van de Ikinoo losgooien omdat we anders te dicht bij de rotsen komen. We gaan anker op en gooien deze opnieuw uit. Even later liggen we weer als een huis. Met de dinghy haal ik de 60 meter lange lijn op, we laten de Ikinoo zonder deze lijn met de neus naar de kant liggen. Gelukkig neemt de wind ’s-nachts af zodat we heerlijk rustig kunnen slapen. De volgende morgen zijn we alweer vroeg onderweg naar Nisos Kythinos. Er staat een heerlijk windje waarmee we kunnen zeilen. Pas als we de kaap van het eiland ronden, valt de wind weg zodat we het laatste uurtje nog op de motor moeten varen. Bij de ankerplak aangekomen gooien we ons anker voor het strand uit. In de loop van de middag en de avond wordt het steeds drukker, waarbij er ook boten hun anker uitgooien en de achterkant met een lange lijn aan de kant vastmaken.

Rond Poros zijn veel cacteeën die fruit dragen. Dit fruit is in 
Griekenland bij de groenteboer te koop. Deze vond ik in het 
wild langs de weg. 

Dit blijkt later in de praktijk niet handig te zijn. Achter ons ligt een boot die ’s-nachts zijn anker moet ophalen en een andere plek moet gaan zoeken omdat de wind is gedraaid en zijn boot haast in aanraking komt met een jacht die met een lange lijn vastligt aan de wal. Een paar uur later, als de wind nog verder draait, gebeurt er bij ons hetzelfde. Ik haal 5 meter ketting binnen zodat er net voldoende afstand tot het andere jacht blijft. We hebben dus niet een echt rustige nacht achter de rug. Na deze onrustige nacht zijn we al vroeg uit de veren en laten deze plek snel achter ons. We kunnen gelukkig een tijdje zeilen. Helaas is de pret van korte duur en op de motor vervolgen we onze weg. Via een kanaal onderlangs Nisos Poros, bereiken we de ankerbaai. Dit is een prachtige ruime baai waar je overal kunt ankeren. Je moet alleen de frequent langskomende veerboten de ruimte geven.

Een prachtig ruig wandelpad voert mij naar de vuurtoren op
het eiland.

Het plan is om hier een week te blijven en dan, als de Meltemi weer weg is, weer verder te gaan. We hebben een prachtige tijd op Poros, ik maak een flinke wandeling naar de vuurtoren op het eiland, we vullen alle tanks weer met water en diesel en we slaan genoeg boodschappen in voor het volgende traject tot aan Kefalonia. De wandeling was echt heel leuk. Vanuit het plaatsje loop je al snel het heuvellandschap in, waar een smal bergpaadje je in de richting van de vuurtoren voert. De route is goed gemarkeerd zodat deze eenvoudig is te vinden. Het uitzicht bij de vuurtoren is schitterend. Voor de terugweg verkies ik de route langs de kust zodat ik langs allemaal leuke baaitjes en stranden kom. Onderweg zie ik de Ikinoo prachtig in de baai liggen.

De route is voorzien van veel van deze paaltjes zodat verdwalen 
bijna onmogelijk is.

De laatste dag van ons verblijf op Poros maken we nog kennis met Ger Bayens en zijn vrouw Inge. Ger is een beëdigd en gecertificeerd Jachtmakelaar bij De Valk. Wij kwamen met hen in aanraking omdat we een catamaran zagen liggen met de Nederlands vlag. Wij waren nieuwsgierig, dus zijn we even langs gevaren om kennis te maken. Voor dat we het wisten zaten we bij hen aan boord. Heel gezellige deze mensen en ook een leuk verhaal over hoe zij hier zijn terecht gekomen. Samen met Ger ben ik nog naar de Ikinoo gevaren om hem onze boot te laten zien.

Uiteindelijk na 1,5 uur lopen ben ik bij de oude vuurtoren.

Leuk zo’n contact, wie weet nemen we in de toekomst wel contact met hem op voor de verkoop van de Ikinoo. De volgende dag waren we weer onderweg. Dit keer naar het plaatsje Isthmia bij de ingang van het Kanaal van Korinthe. Hier kun je rustig voor anker liggen en de volgende ochtend door het kanaal varen. We melden de Ikinoo ’s-morgens aan bij port control via VHF-kanaal 11. Wij hebben alles al digitaal geregeld, inclusief de betaling, zodat we direct door mogen varen. Ze roepen ons op dat wij direct achter een klein vrachtscheepje het kanaal in kunnen. Zo varen we met een gangetje van 5 kn door dit oude kanaal, wat in 1897 al werd geopend voor het scheepvaartverkeer. Het kanaal is smaller dan dat ik mij dat had voorgesteld.

De ingang van het kanaal met voor ons het kleine vrachtscheepje.

Na iets minder dan 4 nm. zijn we het kanaal al gepasseerd. Aan de andere kant staat er veel wind die helaas tegen staat. Op de motor varen we er tegenin. Hoe verder we komen hoe minder de wind en de golven worden en na 5 nm is het nagenoeg windstil. We gooien ons anker uit bij het plaatsje Itea. Als wij aankomen zijn we de enigen. Een paar uur later komt er nog een catamaran voor ons liggen. Op deze plek blijven we een dag omdat het Sonja’s verjaardag is. Zo kunnen we dit vieren met een ontbijtje, een lekker gebakje bij de koffie en natuurlijk een heerlijk diner.

Het kanaal is smal en hoog boven je zijn diverse bruggen,
Heel indrukwekkend om dit mee te maken.

Het plaatsje Itea wordt met enge regelmaat door cruiseboten bezocht omdat niet ver hier vandaan het plaatsje Delphi ligt met zijn beroemde archeologische site en zijn archeologisch museum. Wij laten dit aan ons voorbij gaan. Een dag later zijn we alweer onderweg naar onze volgende ankerstop, het eilandje Trizonia. Hier is een prachtige kleine ankerbaai en een wat verwaarloosde Marina. Onderweg varen we met vier jachten op een rijtje naar dit schitterende eilandje. De gehele dag staat er opnieuw geen wind. Zodra we voor anker liggen duiken we allebei het water in om enige afkoeling te zoeken. Na een hele rustige nacht zijn we alweer vroeg op pad.

Als wij 's-morgens wakker worden, op onze ankerplek bij Itea,
ligt er een cruiseschip naast ons in de haven.

Dit keer voert onze tocht ons naar het plaatsje Mesolongi. Hierbij voert de route ons onder een grote brug, gelukkig is de onderdoorgang 45 meter hoog zodat dit voor de Ikinoo geen enkel probleem geeft. Om bij de ankerplaats van Mesolongi te komen, moeten we door een kanaal varen met boeien. Op zich niet zo erg, zij het dat het aan één kan direct zeer ondiep is, dus nauwkeurig sturen is hier wel op zijn plaats. De ankerplaats is ruim en er is zelfs een Marina waar wat boten liggen. ’s-Avonds gaan we naar de wal om wat te eten en te drinken.

Onderweg naar Mesologi passeren we een mega grote brug.

We komen bij een restaurantje uit wat bevolkt wordt door lokale bewoners. Heel gezellig en natuurlijk goed eten en drinken tegen hele aannemelijk prijzen. Voor twee maaltijden en vijf drankjes zijn we, inclusief fooi, € 25 kwijt. Ga dat maar eens in Nederland vinden. Helaas is er die avond muziek, die zo hard staat dat we er in onze slaapkamer van kunnen meegenieten. Nou ja, in het begin dan maar niet meer als de muziek zonder pauze tot 05:30 uur doorgaat. De laatste etappe voert ons naar het plaatsje Argostolie op het eiland Kefalonia, een afstand van 60 nm. We zijn als eerste weg en zien even later dat er nog een aantal jachten dezelfde kant op gaan. Er staat wel wat wind, maar te weinig om goede voortgang te maken. We motorzeilen dan ook het grootste gedeelte van de dag.

Tijdens onze rondreis op Kefalonia, treffen we in de haven van
Fiskardo, dit gerestaureerde scheepje aan met de Panamese vlag.

Hierdoor is de gemiddelde snelheid wat hoger, zodat we na 10 uur varen al op de plaats van bestemming zijn. We gooien ons anker uit op 6 meter water en niet veel later zitten we met z’n tweeën aan een heerlijk koud biertje te genieten van de omgeving en de voor anker liggende schepen. Het plan is om hier enige tijd te blijven totdat er het weer goed is om over te steken naar Italië. De volgende dag ga ik naar de kant om de was weg te brengen, te kijken of dat ze onze gastank kunnen vullen en om het probleem van Sonja haar mobiel op te lossen. Ik vind al snel een wasserette waar ik de was afgeef. Het gas blijkt een veel groter probleem.

Het kiezelstrandje bij de badplaats Assos.

Men kent hier het principe van het vullen van een gastank niet. Je kunt een lege alleen ruilen voor een volle. De aansluitingen, in Griekenland hebben ze twee soorten, blijken echter in het geheel niet overeen te komen met wat wij hebben. Zodoende kunnen wij dus geen gas tanken. Als back-up kopen we een draagbaar gaststelletje met twee gastankjes. Ik moet er niet aan denken dat we midden op zee zonder gas komen te zitten, dan is er dus geen koffie voor Sonja en kan ik het de rest van de reis wel vergeten. Het probleem met Sonja haar telefoon is snel opgelost, ze had wel een tegoed gestort echter het Internetabonnement niet geactiveerd.

Het Mytros Beach, waar we helaas geen parkeerplaats konden
vinden.

Hoe simpel kan het zijn, helaas voor ons kunnen wij geen Grieks lezen en konden zodoende de instructies niet volgen. In het Engels was de tekst niet beschikbaar. Om wat meer van het eiland te zien huren we een auto voor drie dagen. De eerste dag rijden we naar het plaatsje Fiskardo. De weg voert ons door het ruige landschap van Kefalonia met wegen die niet al te goed zijn onderhouden. Het plaatsje zelf is heel pittoresk met een gezellige haven waarlangs geflaneerd wordt en vele leuke restaurantjes. In de haven liggen zelfs een aantal bootjes die prachtig zijn gerenoveerd en die in Panama zijn geregistreerd, te zien aan de vlagvoering. Omdat Sonja nog niet heeft ontbeten, nemen we plaats op een terrasje waar we wat drinken en Sonja een pannenkoekje eet. Daarna zetten we onze reis voort naar het badplaatsje Assos, Ook dit is weer een prachtig stekje, waar in het centrum een groot kiezelstrand is met daaromheen weer de diverse restaurantjes.

De Melissani grot met zijn vele kleine toeristen bootjes.

Nadat we daar de lunch hebben genuttigd, rijden we verder wat we willen graag naar een zandstrand. We hebben gelezen dat hij strand Myrtos Beach het bezoeken waard moet zijn. Na een steile afdaling komen we bij de parkeerplaats aan, mar hoe we ook zoeken, we vinden geen lege plek. Na een half uurtje geven we het op en rijden we terug naar de Ikinoo. Onderweg doen we nog wel groot inkopen bij de enige Lidl op Kefalonia. Moe maar voldaan en met leuke herinneringen komen we terug op de Ikinoo. Nadat we alle boodschappen hebben opgeborgen, zakken we onderuit op de bank met een lekker koud biertje. Morgen weer een dag. De volgende dag rijden we naar de andere kant van het eiland, naar het plaatsje Poros. Bij aankomst blijkt dit een wat vervallen, oud, slaperig stadje te zijn.

Samen in het bootje, hoe gezellig wil je hebben?

Er is wel wat toerisme, maar de meesten zijn aardig op leeftijd. Na wat te hebben gedronken rijden we verder naar een toeristische attractie, de Melissani grot of meertje. Dit is een meertje dat onder de grond in een grot ligt, doordat het dak is ingestort komt er dus daglicht naar binnen. Na te hebben betaald. Daal je een pad en trap naar beneden af en stapt aan et einde in een roeibootje. Elk bootje biedt plaats aan 12-14 personen. De gids roeit het bootje door het grottenstelsel. Normaal vertelt de gids alles over de grot, helaas die van ons spreekt geen Engels, waardoor het verhaal achterwege blijft.

In de haven van Argostoli tref je nog ambachtelijke visserij aan.
Deze vrouw vist elke dag met haar man en ontdoet '-morgens 
de netten van kleine visjes en krabbetjes. Achter haar liggen de
meeuwen te wachten op wat zij over boord gooit.

Dat hebben wij weer. Het tochtje duurt maar 15 minuten, waarna je weer uitstapt en naar de uitgang loopt. Leuk om te doen, maar eigenlijk de moeite niet waard. We rijden rustig verder, waarbij we onderweg van een heerlijke lunch genieten. We rijden naar een mooi strand met mooi zand en geen kiezels. Daar brengen we de rest van de middag door. De laatste dag gebruiken we de auto om opnieuw inkopen te doen, de was weg te brengen, de winkelstraat van Argostoli te bezoeken en opnieuw naar et strand te gaan. Helaas zit het dit keer niet mee, er staan hoge golven die bijna het gehele strand onder water zetten.

In de haven wemelt het van de schildpadden.
Deze zwemt even later onder onze dinghy door.

Om in het water te komen moet je door de branding met stroming heen. Dat doen we één keer maar vinden het risico te groot. Na wat te hebben gedronken gaan we dan ook maar weer terug naar de Ikinoo. Het wordt tijd om de Ikinoo weer in gereedheid te brengen voor het vervolg van de trip. We zien dat het weer ondertussen in heel Europa en delen van Amerika onstuimig is geworden. Voor ons een reden om te bekijken of dat we onze reis zullen versnellen. Dit houdt in dat we in één keer doorvaren naar Sardinië en Sicilië overslaan, een zeiltocht van 640 nm. Zo komen we dan aan het einde van de eerste week september aan. We hebben dan nog voldoende tijd om door te zeilen naar Cartagena, waar de Ikinoo voor 6 maanden de haven in gaat. In onze volgende blog vertellen we jullie welke keuze we hebben gemaakt en waar we uiteindelijk dus zijn beland.

Turkije deel 3

Eén van de beelden bij de fontein.

Nu wij er zeker van zijn dat wij goed vastliggen achter ons anker, gaan wij de volgende dag een dagje Marmaris doen. ‘s-Morgens pakken wij een busje naar Marmaris toe. Hij stopt voor de deur van een grote Migros supermarkt, dat is dus wel handig voor als wij straks weer teruggaan. Kunnen we gelijk weer wat voorraden meenemen. Het is eigenlijk iets te warm om de omgeving echt te verkennen, dus lopen we een klein stukje naar een plein met fontein en wat mooie beelden en duiken daarna de bazaar in. Hier is het heerlijk vertoeven doordat je altijd in de schaduw loopt. De winkels zijn wel allemaal een beetje van hetzelfde maar toch gezellig. Ik heb een nieuwe rugzak nodig, want mijn oude rugzak is echt op.

Vader en zoon, samen vissen, zulke momenten vergeet je
nooit meer in je leven. Uiteindelijk gaat het er niet om wat 
je allemaal bezit, maar om welke herinneringen je deelt.

Ik vind al snel een winkel vol rugzakken en voor tien euro heb ik weer een nieuwe. Onder het lopen zie ik in etalages allemaal van die mooie gekleurde Turkse lampjes, zo leuk voor straks in onze slaapkamer. Daarvan wil ik er twee kopen vlak voor dat wij hier weg gaan uit Turkije. Door het slenteren door de bazaar hebben we dorst en trek gekregen. Hans ziet een bordje met “1/2 liter koud bier voor 40 Lira”, dan is het al gauw goed. Het biertje was lekker maar het eten viel wat tegen, ach het kan niet altijd meezitten. Moe en voldaan lopen naar het bushokje. Ik doe nog snel even een paar boodschappen en dan is het busje er al, altijd weer een belevenis. Als we, na aankomst in de Marina, alles in de dinghy hebben geladen, varen we weer naar de Ikinoo toe, die er prachtig bij ligt.

De aanloop naar de steigers van Ciftlik.

Wij willen nog een klein zeiltochtje maken, want volgende week moeten wij hier weer terug zijn. Onze oudste dochter komt dan voor twee weken op bezoek, ik verheug mij er al op. De eerste plek die we aandoen, wordt Ciftlik. Hier zijn we in het verleden, toen we nog zeiljachten huurden, al eens eerder geweest. De eerste keer dat we hier kwamen was in 2009, heel lang geleden dus, Ik ben benieuwd of het nog zo is als in mijn geheugen. We kunnen niet echt zeilen want er is wel wat wind maar de verkeerde kant op, ach dan maar op de motor varen, zo tuffen wij lekker door. Daar aangekomen staan er drie mannen met vlaggen te zwaaien, zo grappig om te zien. Ze doen dit omdat er drie restaurants zijn, maar wij hebben van tevoren al besloten bij wie we moeten zijn.

Het uitzicht vanaf de Ikinoo naar het Rafet Baba restaurant.

Ze zijn heel behulpzaam met het aanleggen, mooringlijn op pikken lijnen achter vast en wij liggen. Het water is hier zo helder en verkoelend, dat ik niet weet hoe gauw ik erin moet springen, zalig. Ze hebben hier ligbedjes en parasols, waarvan je gratis gebruik van mag maken. Ook de aanlegplek aan de steiger is gratis. Het is echter wel de bedoeling dat je in hun restaurant komt eten. Nou dat is geen straf. Na twee dagen besluiten we weer verder te gaan, nog even de watertank vullen en dan gooien we los. Tot gauw, we komen hier zeker terug als onze dochter er is, zo’n leuk plekje.

De ankerplek bij Bozukkale, op de achtergrond zie je jachten
die zijn aangelegd aan de steiger van het restaurant.

Vandaag zeilen wij naar Bozukkale met een mooi windje, dus lekker zeilen. Na een paar uur zeilen houdt de wind ermee op dus halen we de zeilen weg en varen op de motor rustig verder. Daar aangekomen, gooien we ons anker uit en blijven wij keurig aan boord, morgen willen wij toch weer verder. Na lekker te hebben geslapen vertrekken wij ‘s-morgens om verder te varen naar Bozburun. Het wordt weer het eerste gedeelte op de motor varen want wij hebben de wind op de neus, maar als wij de bocht om zijn, kunnen wij toch nog even zeilen. Mij maakt het niet uit, ik wil de zeilen sparen om de overtocht naar Kreta te kunnen maken, waar onze nieuwe zeilen liggen te wachten. Dit is een leuk plekje, een klein stadje waar heel veel mooi Turkse gulets liggen. Hans gaat altijd eerst even op verkenning en kijkt dan of het te lopen is voor mij, lief he.

Uitzicht op de ankerplek van Bozburun.

Als Hans terug is op de Ikinoo besluiten we even afkoeling te zoeken in het water. Voor ons ligt ook een aluminium jacht waarvan we de mensen Engels horen praten. Omdat ook zij aan het zwemmen zijn, besluiten we hun richting op te zwemmen. Niet veel later raken we aan de praat en Hans zit binnen een mum van tijd al hun boot, heerlijk in gesprek met de eigenaar. Ik blijf nog even met de dames kletsen en zwem dan terug naar de Ikinoo. Een half uurtje later meldt Hans zich weer. Ik zeg, het was zeker gezellig, je bleef zo lang hangen. Ik had het kunnen weten, mannen en boten, ze kunnen er uren over lullen. Maar het was gezellig. Een paar uur later komt John ons vragen of wij zin hebben om mee uit eten te gaan met hun groepje, hij weet een prima restaurant.

Naast de Ikinoo zien we dat ook de professionals soms fouten
maken bij het ankeren. Hier zijn 2 ankers in elkaar gehaakt.

Daartegen zegt Hans natuurlijk geen nee, oké gezellig. En het was zo leuke avond met mensen die je net hebt ontmoet, zo special. De vrouwen aan boord kwamen uit New Zealand, zo vriendelijk ik vond het hard verwarmend. Maar laten wij het eten niet vergeten, in één woord verrukkelijk. ’s-Avonds In het donker met de dinghy terug is altijd een leuke belevenis. Op het moment dat wij wegvaren horen wij een plons en ja hoor, John stapte verkeerd in de dinghy en lag dus in het water. Ja sorry maar dat is toch altijd grappig om te zien en ach het is maar water. De volgende dag komt er een bootje naar ons toe, waarvan de man vraagt wat de Ikinoo moet gaan kosten. Ook stelde hij de vraag of dat hem samen met mij vrouw mocht bekijken.

Dit clubje van dames beheerd een restaurant. Samen koken is
hun dagelijkse bezigheid en beppen en lachen natuurlijk.

Natuurlijk, altijd. Tijdens de bezichtiging met zijn vrouw kwam het gesprek op wat onze plannen zijn. We vertellen hem dat wij een dag later naar Marmaris vertrekken. Hij vraagt zou het mogelijk zijn om dan daar een stukje te zeilen. Natuurlijk mag je een tochtje maken. We zien elkaar wel weer. De volgende dag gaan wij weer richting Marmaris met een tussen stop, nou dat viel tegen toen wij daar aankwamen. Het is een mooi plekje maar geen plekje voor ons, we vonden het net iets te krap, we willen graag wat ruimte om ons heen. Hans stelt voor om dan maar door te zeilen tot om de hoek van Marmaris. Ik vraag, hoelang is dat nog zeilen? Gelukkig is het maar vier uurtjes verder dus zeg ik, doorgaan. 

Onze ankerplek in de baai van Marmaris, goede ankergrond.

Er was nog een mooi windje om mee te zeilen. We komen in een mooie ruime baai die er goed uit zag, ach het is maar voor een nachtje en dan morgen het laatste stukje en we zijn wij weer waar we willen wezen voordat wij Natasja ophalen. Wij gaan onze dochter verassen omdat zij in april vijftig is geworden, wat toch een mooie leeftijd is. Sonja gaat samen met haar dochter een weekje cruisen op een luxe Turkse gulet en zij weet nog van niks en dat willen wij tot het laatste moment zo houden. Mijn spullen zijn gepakt dus vertrekken we naar de luchthaven in Bodrum. Niet lang nadat ze is geland komt ze al aanlopen, haar koffer kwam als eerste de lopende band op, dus was ze snel buiten. De landing was vreselijk, zo slecht had ze het nog nooit meegemaakt. Nu eerst op naar de Ikinoo zegt Natasja nog.

De eerste dag aan boord is altijd even wennen.

Nou zeg ik, Hans moet morgen eerst nog even een pakketje ophalen dus wij hebben voor één nacht een hotel geboekt in Bodrum. Natasja vindt alles best want ze is in Turkije en blij om bij ons te zijn. We hebben snel de spullen op de kamer gegooid en zijn de stad ingegaan. Honger en dorst hebben we. Na het eten slenteren nog even verder en worden regelmatig aangesproken om bij hen in het restaurant wat te komen eten, wat we natuurlijk afslaan want wij hebben al gegeten. Maar een drankje kan altijd, dus ik kijk Natasja aan, ja gezellig roept die gelijk. Wij namen een heerlijke cocktail en Hans een biertje, de cocktails waren heerlijk. Komt er een vrouw naar ons toe en vraagt, zijn jullie Nederlanders? Jep dat zijn wij. En zo raken wij met haar aan de praat, wat een gezellig wijf was dat. Maar nu zijn wij allemaal moe en zoeken ons bed op. Het hotelletje was prima voor één nachtje. Na het ontbijt gaat Hans zijn “pakketje” halen en belt ons op wanneer wij richting haven kunnen komen. Wat Natasja niet weet is dat Hans onze bagage met de auto naar de gulet brengt. Wij gaan onder tussen even het stadje in en lopen rustig richting de haven. Als Hans belt dat hij klaar is. Lopen wij hem tegemoet. Als we elkaar tegenkomen pakken we het eerste restaurant dat we tegenkomen om nog iets te drinken. Hans wil nog even langs die mooie gulets kijken, de een is nog mooier dan de andere.

Het eten aan boord is prima.

Hans stapt op zo mooie boot, Natasja roept nog “Hans dat kan je niet maken”, je mag niet zomaar op de boot stappen. Ze kijkt mij aan, mam zeg eens wat. Ik zeg lieverd wij gaan samen met deze boot een weekje weg, nog voor jou verjaardag, heerlijk moeder en dochter, tijd voor ons saampjes. Wij nemen afscheid van Hans, arme jongen, moet hij de gehele week alleen gaan klussen, want daaraan komt geen einde. De week met mijn dochter was erg leuk, met leuke mensen aan boord waar het gelijk mee klikte, wel zo fijn. Na een week kwam Hans ons weer ophalen om naar de Ikinoo te gaan. Natasja heeft er wel zin in, nu ze al aardig is in geslingerd. Als we bij de Ikinoo zijn aangekomen, staat er veel wind. Samen met Hans roei ik terug naar de Ikinoo, we komen haast niet vooruit en stoppen is er niet bij want dan worden we door de wind terug geblazen. Bij de Ikinoo aangekomen zetten we de buitenboordmotor op de dinghy en vaart Hans naar de kant om Natasja op te halen. Gelukkig komen we allemaal veilig aan boord. Avonds gaan wij gezellig uit eten, wat weer erg lekker en gezellig is. Wij vonden de boottocht met de gulet erg leuk maar we kiezen toch maar voor de Ikinoo, zelfs Natasja vindt het fijner op de Ikinoo. De volgende morgen gaan wij anker op en varen naar Ciftlik. Waar we een paar weken geleden ook al zijn geweest. Het is ons daar uitstekend bevallen en ik wil het graag aan Natasja laten zien hoe mooi het daar is.

Natasja aan boord van de
Ikinoo,

Wij bleven twee nachtjes en het was heerlijk. Maar we moeten weer terug want willen nog een dagje in Marmaris shoppen voor dat Natasja weer terugvliegt naar Nederland.
De volgende dag zien wij vlak bij ons de boot van de Russen liggen die we in Ciftlik zijn tegengekomen. Zij hadden heel veel interesse in de Ikinoo en hebben hem al van binnen gezien. Hij wil graag even varen met de Ikinoo. Hans vindt het een prima plan, kan ik met mijn dochter gaan schoppen terwijl Hans gaat zeilen met het Russische echtpaar. Hij heeft zelf een oud X-jacht van 41 ft waarmee veel wedstrijden zijn gezeild. Hij vindt deze echter niet geschikt voor een wereldreis. Een jongen dus die kan zeilen en weet waarnaar hij kijkt. De Ikinoo is daar volgens hem het juiste schip voor, alles erop en aan en natuurlijk zijn er dingen om te verbeteren, maar dat blijf je altijd houden, koop een boot werk je dood zegt het gezegde. Hij was erg onder de indruk van de zeilprestatie van de Ikinoo, hij wist de boot zo goed te trimmen dat hij het roer los kon laten en de boot zonder koersverandering mooi verder bleef zeilen. Hij bedankt Hans voor de mogelijkheid om de boot onder zeil te leren kennen, waarbij Hans onder de indruk was van hoe hij met de Ikinoo omging. Maar zij houden nog even vakantie en vliegen dan weer terug naar huis om de boot te verkopen. Wij houden contact, wat hij ook doet.

Terwijl de dames weg zijn heb ik de houten handvaten 
opnieuw geschuurd en gelakt.

Als Natasja en ik terugkomen van het schoppen, gaan we met z’n drieën voor de laatste maal lekker uit eten, want morgenvroeg vertrekt Natasja weer naar Nederland. Wat was het gezellig met mijn meisje tot gauw weer lieverd. En dan zijn wij weer met z’n tweetjes en moeten we gaan plannen wanneer we weggaan, want volgende week komt de jongste dochter in Kreta aan voor een week vakantie. En natuurlijk, onze zeilen liggen klaar in Kreta. Maar het weer ziet er nou niet echt gunstig uit. Hans zegt, wij gaan maandag in plaats van zondag. Maandag ziet er iets beter uit. Zo gezegd zo gedaan, we klaren uit en wegwezen, Turkije was erg leuk maar nu op naar het volgende avontuur, Griekenland weer een nieuwe uitdaging met de in deze tijd regelmatig aanwezige Meltemi.

Turkije deel 2

Eindelijk, na 38 dagen in Finike te hebben gelegen, verlaten we de Marina. We beginnen aan onze tocht naar Marmaris, waar we wat langer willen blijven liggen omdat één van onze dochters ons daar komt opzoeken.

Het uitzicht vanaf de Ikinoo naar het plaatsje Kaleköy.

Het wordt een reis van ontmoetingen met oude en nieuwe vrienden en veel etentjes, niet echt bevorderlijk voor de lijn maar wel erg leuk en gezellig. Aan Marmaris hebben we veel goede herinneringen. Hier vandaan hebben we vier flottielje tochten gemaakt met Martin en Adrieenne van Sail Best. Destijds was Marmaris de thuishaven van de Sail Best vloot. Ook zijn hier onze dromen ontstaan om eens met ons eigen zeiljacht de wereld rond te zeilen. Nu, na zeven jaar zeilen, gaan we terug naar waar het allemaal begon. Onze nieuwe vrienden Peter en Dominique van de Paikea zwaaien ons uit als we om 12:00 uur de trossen losgooien.

De gammele houten trap naar het kasteel.

Er is in het geheel geen wind, dus varen we op de motor naar onze volgende bestemming, de ankerplek bij het plaatsje Kaleköy. De zee is als een spiegel zodat we na 3,5 uur varen ons anker kunnen droppen. Het plaatsje Kaleköy is een echt toeristisch plaatsje, er zijn geen wegen maar alleen wandelpaden, toeristische winkeltjes, restaurants met terrasjes en hotels. Veel toeristen komen hiernaartoe, via aan dagtripje met een boot, voor het bezichtigen van het kasteel dat net boven het dorpje staat. Tijdens dat tripje bezoeken ze ook de oude koningsgraven en de verzonken stad. Ik maak ’s-morgens een uitstapje naar het kasteel en de oude graven. Via de wandelpaatjes in het dorp kom je bij een toegangspoort, waar een mannetje zit die eerst geld wil zien voordat je over een oude gammele houten trap naar het kasteel kunt klimmen.

De Ikinoo ligt er prachtig bij op de ankerpek.

Hier geniet ik van het uitzicht, het is een prachtige plek om de Ikinoo te zien liggen. Na het bezoek aan het kasteel, wandel ik wat verder naar de oude graven zonder dat ik het toegangspoortje opnieuw tegenkom. Je kunt dus ook zonder te betalen naar het Kasteel! Bij de graftombes aangekomen zie ik dat iedere graftombe een gat aan één van de zijdes vertoond. Deze gaten zijn in het verleden door rovers gemaakt, die deze gaten maakten om de kostbaarheden die in de tomben lagen opgeslagen te kunnen stelen. Op de ankerplek is het komen en gaan van toeristische bootjes, dus overdag is het er niet echt rustig.

De graftombes vlakbij het kasteel. Bij die aan de rechter kant
zie je het gat zitten wat rovers hebben gemaakt om de tombe
leeg te roven.

Na een aantal dagen halen we het anker op en varen we door naar Bay Indir Limani, waar een prachtige ankerplek is voor een aantal restaurants. Kortstondig proberen we te zeilen, maar de wind is pal op de neus zodat we deze al snel weer wegdraaien. Aan het begin van de middag liggen we alweer vast. Dit plekje wordt door de vele toeristen vanuit Kas bezocht voor een lux dagje zonnebaden. Er komen en gaan dan ook continu taxi bootjes die aanleggen aan de steigers van één van de hier aanwezige restaurants. De volgende dag besluit ik naar Kas te lopen om daar het probleem met onze telefoons op te lossen.

Het gezellige terras van het restaurantje waar ik heb gegeten.

We hebben namelijk geen Internet meer en het lukt ons ook niet om ons tegoed op te waarderen zodat we data kunnen kopen. Nadat ik, via de terrassen van alle restaurants, het wandelpad heb bereikt, begint er een steile klim door de rotsen, waarbij er zelfs touwen hangen om je aan vast te houden, zo stijl is het pad. Heel leuk om te doen, maar wel vermoeiend. Ik merk dat mijn conditie niet je van het meer is na de afgelopen jaar 12.000 nm te hebben gevaren. In Kas aangekomen, blijkt de winkel die ik nodig heb op zondag gesloten te zijn. Bijna alle winkels in Kas zijn open, behalve deze natuurlijk. Ik loop dan maar verder naar de Marina om uit te zoeken waar alles zich bevindt.

De taxiboot terug naar de ankerplek, een van de dames 
geïnteresseerd, de schipper is 22 jaar oud.

Nadat ik de Marina heb bekeken, raak ik aan de praat met een Canadees, Al genaamd, die hier op zijn boot woont. Hij heeft nog nooit gezeild maar wil met zijn jacht een wereldreis maken. Hij biedt mij spontaan een toegangspas aan voor alle faciliteiten van de Marina. Hij heeft deze over omdat zijn zeilmaat later komt dan in eerste instantie gepland. Zodra we hier voor anker liggen kan ik deze ophalen. Op de terugweg lunch ik nog bij een leuk uitziend restaurantje. Voor de terugweg naar de Ikinoo besluit ik een van de taxibootjes te nemen die direct naar de ankerplek varen. Ik ben de enige gast en kan dus heerlijk kletsen met de schipper die goed Engels spreekt. Hij vraagt mij honderd uit over Nederland en of wij dochters hebben, hij wil namelijk graag trouwen maar heeft tot op heden de ware niet gevonden.

Voor de lunch nemen we plaats bij een marktstalletje waar  de
dames het eten wat je besteld direct klaar maken.

De volgende dag verplaatsen we de Ikinoo naar de ankerplek bij de Marina van Kas. We gaan niet in de Marina liggen omdat we hier € 115 per dag moeten betalen, voor dat geld weten wij wel betere bestemmingen. Zodra we voor anker liggen, roei ik naar de kant en loop naar de winkel om het Internetprobleem op te lossen. Ik stort voldoende geld op het tegoed van beide telefoons en koop ook voor beide telefoons 30 Gb data, zo kunnen we voorlopig vooruit. We zijn deze maand ook 24 jaar getrouwd. De avond van onze trouwdag gaan we dan ook lux uit eten bij een Italiaans restaurant. Zowel het eten als de wijn is van uitstekende kwaliteit. Omdat het vanaf de ankerplek te ver lopen is voor Sonja, laten we ons voor zowel de heen als de terugweg door een taxi brengen voor €2 per ritje. Op zaterdag is er vlak bij de Marina een lokale groentemarkt die hier eens per week wordt opgebouwd. Je komt ogen te kort zoveel groente en fruit wordt er te koop aangeboden en alles ziet er uitstekend uit.

In Fethiye werd de maaltijd van Wayne en Jacky in een 
kleipot geserveerd, met voor de sier wat vlammetjes er omheen.

We slaan dan ook voldoende in voor de komende week. We waren van plan maar drie dagen in Kas te blijven, het werden er uiteindelijk negen. Kas is reuze gezellig en zeker het bezoeken waard. Van de twee weken die nu volgen hebben we helaas geen foto's. Ik had het geheugenkaartje in de computer laten zitten. Dom, dommer, domst. De volgende etappe brengt ons naar de baai van Kalkan. We gaan niet in Kalkan zelf liggen maar aan de westelijke zijde van de baai.

Prachtig gepresenteerd eten.

Tot onze verwondering liggen we naast Peter en Dominique die vlak voor ons zijn aangekomen. Aan het einde van de middag zoeken we elkaar dan ook op voor een sundowner, zo wordt het dus weer erg gezellig. De volgende dag zijn we bijtijds weer onderweg. Opnieuw is de wind maar 1-4 kn, geen wind waarmee je kunt zeilen. Op de motor varen we dan ook naar onze volgende stop achter het eilandje Karacaoeren. Hier staat een restaurantje waarvan de eigenaar de ankerplek heeft voorzien van moorings. Zodra je komt aanvaren, komt de eigenaar met zijn bootje naar je toe met het verhaal dat de moorings gratis zijn zolang je maar ’s-avonds bij hem komt eten. Zo liggen we dus even later veilig vast aan een mooring. Nadat wij vastliggen komen er in de loop van de middag steeds meer zeiljachten, uiteindelijk is de ankerplek haast vol. Het restaurantje ziet er leuk uit, helaas is het eten duur en van een matige kwaliteit. We betalen €32 voor een hoofdgerecht, waarvan wij denken, met deze ingrediënten kunnen wij zelf er iets veel smaakvoller van maken. Helaas kan het niet altijd meezitten. De volgende dag varen we door naar de baai van Fethiye. Opnieuw haast geen wind en op de motor varen we de ankerbaai vlak bij de plaats Fethiye binnen. Ook hier liggen we weer prima achter ons anker. Om de omgeving te verkennen roei ik naar de wal. Ik moet zoeken waar ik met de dinghy aan land kan. Ik zie een dinghy met buitenboordmotor aankomen en volg deze naar een steiger. Daar laat ik onze Dinghy achter. Al lopend verken ik het stadje, waarbij ik al snel bij een restaurant op een pleintje kom waar we in het verleden met Sail Best al eens zijn wezen eten.

De Chateaubriand wordt gesneden door de eigenaar.

Als ik aan de praat raak met de eigenaar biedt hij mij een kop thee aan en we parten wat over het verleden en wat er zo al is veranderd de afgelopen jaren. Op de terugweg naar onze dinghy doe ik nog wat boodschappen. Als ik bij de steiger aankom is onze dinghy verdwenen. Ik loop naar de bewaker van dit terrein en doe mijn beklag. Hij roept er iemand bij die zegt dat ik met hem mee moet lopen. Deze man stapt in een RIB en vraagt mij ook plaats te nemen.

De Chateaubriand ziet er fantastisch uit.

Dan vaart hij naar de ingang van de jachthaven waar onze dinghy, samen met nog meer dinghy’s, netjes ligt afgemeerd. Wat blijkt, de plek waar ik hem had neergelegd behoort toe aan een lux hotel, met je bijboot mag je daar dus niet liggen. Als ik terugkom bij de Ikinoo zie ik dat er Australische vrienden van ons zijn gearriveerd. Al snel is er een afspraak gemaakt om ’s-avonds met z’n vieren te gaan eten in het centrum van Fethiye.

Gezellig eten met oude 
vrienden uit Australië.

Wayne en Jacky pikken ons met hun RIB op en varen naar een aanlegplaats buiten de Marina. Dat is wel het voordeel als je zo’n snelle RIB hebt, je kun flink gas geven en je bent binnen te kortste keren waar je wezen wilt. We eten bij het restaurant waar ik ‘s-morgens een kopje thee heb gedronken met de eigenaar. De maaltijd is geweldig, we hebben in hele lange tijd niet zo goed gegeten. Ook de wijn is een compliment waard. Zo wordt het een hele gezellige avond met oude vrienden. In Finike had ik onze buitenboordmotor voor een servicebeurt aangeboden. We kregen hem met geen mogelijkheid meer aan de praat. De reparatie zou ongeveer € 500 gaan kosten. Dat is de buitenboordmotor niet meer waard. Op de ankerplek bij Fethiye haal ik de carburateur van de motor maar weer eens helemaal uit elkaar. Ik kom daarbij een schroefje tegen waar ik nooit eerder aandacht aan heb besteed. In dit schroefje blijkt een gaatje te zitten wat bij nader inzien helemaal dicht zit. Nadat ik de carburateur volledig heb schoon gemaakt en opnieuw in elkaar gezet, heb ik deze opnieuw gemonteerd. De volgende stap bestond uit het vervangen van de oude benzine in de tank door 5 liter nieuwe benzine en deze ook te voorzien van voldoende smeerolie, want wij hebben een 2-takt buitenboordmotor. Nadat we de buitenboordmotor op de dinghy hadden geplaatst en de tank aangesloten, werd het tijd om de motor te testen. Direct bij de eerste keer trekken aan het startkoord sloeg de motor al aan.

Af en toe doen we kleine klusjes, zoals het opnieuw schuren
en lakken van de bekerhouder aan de stuurstand,

Vol verbazing keken wij elkaar aan, dit hadden wij nog nooit meegemaakt. Ik maakte een testritje met de dinghy, waarbij de motor het prima deed. Hoera, we hebben zoeven €500 verdiend door deze niet uit te geven. Zo zie je maar weer, ook “vakmensen” zien wel eens wat over het hoofd. Na 5 dagen bij Fethiye te hebben gelegen, halen we het anker op en verplaatsen de Ikinoo naar Boynuzbuku, een mooie ankerbaai, waarbij de eigenaar van het hier gevestigde restaurant een prachtige sterke steiger heeft gebouwd. Ook hier mag je gratis liggen en gebruikmaken van de elektra en water, zolang je maar in zijn restaurant komt eten.

Aan het diner met Martin en Adrieenne, altijd weer een feestje.

We hebben hier afgesproken met Martin en Adrieenne, de voormalige eigenaren van de Sail Best vloot. Het weerzijn na 8 jaar is geweldig en hartelijk. We hebben dan ook een geweldige avond samen met hen in het restaurant. Na afloop van het diner lopen we terug naar de boten en blijven nog tijdje gezellig na borrelen bij hen op de boot. Het is al 01:00 uur voordat we ons bed opzoeken. 

De zee is onstuimig, maar de Ikinoo dendert door alles heen.

De volgende dag vertrekken zij weer, want ze hebben maar een paar dagen vrij voordat ze met een groep zeilboten voor twee weken op stap gaan. Wij mogen met toestemming van de restauranteigenaar nog twee dagen blijven, waarbij we de laatste avond opnieuw bij hem eten. Dan wordt het tijd om verder te varen richting Marmaris. Zodra we op open zee zijn, staat er voldoende wind om te kunnen zeilen. We laten het grootzeil op de giek en zeilen alleen met de twee fokken.  De motor kan weer een tijdje uit. De wind neemt onverwacht steeds verder toe, zodat we de yankee moeten reven, er staat zelfs een tijdje 26 kn wind met daarbij een warrige zee, wat het niet echt comfortabel maakt.

De ankerplek bij Ekincik, heerlijk rustig en lekker zwemmen.

Zodra we de ankerplek bij het plaatsje Ekincik naderen neemt de wind af en wordt de zee rustiger. Op de ankerplek zelf is het heel rustig en al snel zit het anker stevig in de grond vast. Tijd voor een ankerbiertje. We liggen hier prachtig midden in de natuur. We besluiten dan ook een aantal dagen hier te blijven liggen. Even weg van restaurants en lekker eten, want die bezoekjes aan al die restaurants is niet echt bevorderlijk voor de lijn.

Onze buurman op onze ankerplek in de baai van Marmaris.

Na vier dagen halen we het anker weer op en varen onze laatste etappe naar de baai van Marmaris. Opnieuw varen we op de motor door gebrek aan wind. We laten ons anker vallen in de zuidoosthoek van de baai waar ook de Marmaris Yacht Marina is gevestigd. Ook nu gaan we niet in de haven liggen omdat de prijs hiervan in onze ogen veel en veel te hoog is. De ankerplek is niet echt druk. Naast ons ligt een Duitser met een oude Halberg Rassy die betere tijden heeft gekend. De periode hier tot aan ons vertrek uit Turkije beschrijven we in ons laatste deel van onze reis in dit prachtige Turkije

Turkije deel 1

Onze Pilot voor de 2e dag door het Suezkanaal

Onze pilot is door een pilotboot opgepikt, waarna wij rustig verder varen op de motor om ook het laatste stukje van het Suezkanaal achter ons te laten. Er staat niet veel wind maar we besluiten wel alvast de zeilen te hijsen omdat we, naarmate we verder van de kust afkomen, meer wind verwachten. We zijn nog maar net klaar met het hijsen van de zeilen, als we een vreemd geluid uit de motorruimte horen komen. Ik open de motorruimte en zie dat er vonken uit de hydraulische pomp komen. De magnetische koppeling van onze hydraulische pomp is vastgelopen. De Ikinoo heeft een hydraulische pomp op de motor omdat zowel de ankerlier als de boegschroef hydraulische worden aangedreven. Snel stoppen we de motor zodat ik beide V-snaren van de hydraulische pomp kan verwijderen, zodat deze niet meer meedraait als de motor loopt.

Nog even een terugblik op het Suezkanaal met zijn enorme
zeeschepen, zoals deze die ons achterop kwam.

Sonja let ondertussen op het scheepsvaartverkeer omdat we ons nog steeds in de scheepsvaartroute bevinden. Nadat de V-snaren zijn verwijderd, starten we de motor en vervolgen motor zeilend onze weg. Niet veel later is er voldoende wind om te kunnen zeilen, de motor gaat uit en we stellen de windvaan in op een koers die ons zo snel mogelijk uit het aanloopgebied van het Suezkanaal brengt. Voor het avondeten warmen we de pizza op die we gisterenavond uit het restaurant hebben meegenomen. Zo voor de tweede keer smaakt hij niet echt bijzonder, jammer. Omdat we nog midden in de vaarroutes van Port Said zitten, blijf ik wakker tot 00:00 uur. Ik moet steeds de windvaan wat verstellen om de koers zo aan te passen dat we de vele zeeschepen ontwijken. Maar zodra Sonja om twaalf uur mijn wacht overneemt zijn we hier vrij van.

Onderweg naar Turkije kregen we een verstekeling aan boord.
Na een paar uur te hebben gerust vloog hij weer weg

We zitten direct goed in ons slaapritme. De nacht verloopt heel rustig. De dag begint mooi, we zetten de yankee te loevert op de spinakerboom en varen zo voor de wind verder. Helaas is de wind niet echt stabiel wat richting betreft, waardoor we enige keren moeten gijpen. In de loop van de middag begint de wind helaas te krimpen en om 17:00 uur moeten we onze directe koers naar Finike in Turkije loslaten en scherp aan de wind gaan zeilen. Voor het avondeten maak ik een Oostenrijks aardappelgerecht klaar, welke helemaal schoon op gaat. In één van de vorige verhalen heb ik het recept beschreven. De nacht verloopt rommelig, de wind zakt af en toe weg zodat we de motor bij moeten zetten om enige voortgang te behouden. Aan het einde van de nacht komt er weer wat bruikbare wind. Als ik ’s-morgens wakker word, is het een grijze dag, maar we zijn wel weer aan het zeilen en de motor is uit. De gehele ochtend blijft dat hetzelfde, we zeilen en af en toe moet de motor bij om enige voortgang te behouden.

In de aanloop naar Finike in Turkije, zien we de 
wit besneeuwde bergen op de achtergrond.

Aan het begin van de middag neemt de wind toe naar 9-14 kn. Dit stond echt niet in de weersvoorspellingen, die we via de SSB-radio hadden binnengehaald. Tot aan Turkije zou er haast geen wind staan. De wind die we nu krijgen is dus een cadeautje. De motor is weer uit en de windvaan stuurt ons opnieuw de goede kant op. Met een knik in de schoot varen we via een koers van 341° richting Turkije. Voor het avondeten heeft Sonja nasi klaar gemaakt. Ook nu gaat het schoon op, we lijken wel uitgehongerd de laatste dagen. Gedurende de avond en de nacht neemt de wind steeds verder toe, we zien zelfs 25 kn op de meter staan. We hebben het 2^e rif in het grootzeil geplaatst maar zeilen nu continu sneller dan 7 kn. 

Een mooier welkom kun je je haast niet voorstellen een jaar in
de tropische hitte te hebben gezeild vanaf New Zealand.

We reven nog iets meer en rollen de yankee deels weg, omdat we anders in het donker in Finike aankomen. Helaas, 3 uur voordat we er zijn valt de wind ineens bijna helemaal weg en draait ook nog eens zo dat deze tegen staat. Op de motor leggen we de laatste mijlen af. De aankomst bij Finike in Turkije is heel bijzonder, op de achtergrond zie je bergen waarop nog volop sneeuw ligt, terwijl de temperaturen overdag al richting de 20°C gaan. We roepen via VHF-kanaal 73 de Marina op. Een RIB komt ons tegemoet en helpt ons met aanleggen. Voor het eerst in vele jaren leggen we weer aan met de achterzijde naar de steiger en een mooringlijn aan de voorkant. 5 Minuten later liggen we netjes afgemeerd en kan de motor uit. Dit was een prachtige tocht, waarbij de wind in het 2^e deel wel heel onverwacht kwam. Nu is het tijd om uit te rusten en de Ikinoo een onderhoudsbeurt te geven. 

Gelijk de eerste avond zitten we al in een restaurant.
We verlangden weer naar een stukje vlees en een biertje.

De eerste week zijn we volop bezig om de omgeving te verkennen, nieuwe vrienden te maken en de diverse borrels af te lopen. We zijn dus heel sociaal aan het doen. Ook vragen we diverse prijzen op, waaronder de prijs voor het opnieuw laten spuiten van de achterzijde van de Ikinoo. Door het vele contact met dinghy’s die hier de afgelopen 7 jaar kwamen aanleggen om aan boord te kunnen stappen, is de spiegel en de onderzijde direct onder de spiegel wel toe aan een nieuw verfje. De prijzen zijn hier redelijk. Sonja vliegt voor 2 weken naar Nederland en ik zet de Ikinoo op de kant. Het schoon laten spuiten laat ik voorzichtig doen, in december is er pas nieuwe antifouling aangebracht. Zodra de Ikinoo schoon is wordt ze op haar plek gezet en ondersteund door 12 houten palen, zo veel hebben we er nog nooit gehad.

De beide schilders hard aan het werk om de romp klaar te 
maken voor het spuiten.

De schilder komt langs om het werk nogmaals door te spreken en nog dezelfde middag starten ze met schuren. Terwijl Sonja in Nederland is, lukt het mij om de leverancier van de hydraulische pomp op te sporen. Ik heb direct een goed gevoel bij Douwe Attema. Nadat ik hem de oude paklijst heb toegestuurd, vertelt hij mij dat de onderdelen voor deze pomp nog volop leverbaar zijn. Dus niet veel later zijn de onderdelen bij hem besteld. De onderdelen worden naar Sonja verstuurd zodat zij deze kan meenemen in haar bagage. Via Internet bestel ik nog meer spulletjes, waaronder 2 impellers voor de motor, tubetjes witte Sikaflex, teakdoppen voor het dek, een flesje lock bond, snapslootjes, lagers voor het stuurwiel en ga zo maar door. Na verloop van tijd krijg ik van Sonja het seintje te stoppen met bestellen, omdat anders het gewicht van de bagage boven de 20 kg komt.

Ook het koperwerk krijgt weer een poetsbeurt.

Het werk aan de Ikinoo verloopt prima, totdat ik de melding krijg dat ze problemen hebben met het verkrijgen van de Awlgrip Aristo Blue verf. Het gaat ongeveer 10 dagen duren voordat deze er is. Ondertussen heb ik de onderzijde van de Ikinoo ligt opgeschuurd en voorzien van twee nieuwe lagen antifouling. Ik gebruik de resterende tijd voor het doen van allerlei klusjes. Ik haal het rubber boven de stoorrand weg, zodat als het blauw boven de stootrand is gespoten, ik dit opnieuw kan aanbrengen. Ook de kuip voorzie ik van nieuw rubber tussen het teak. Alle 9 de lieren krijgen een onderhoudsbeurt. Ik heb één dag pauze, de dag dat Sonja weer terugvliegt vanuit Nederland. Ik heb een auto gehuurd en ben naar Alanya gereden om haar op te halen. Gelukkig ben ik op tijd weggegaan want het regent pijpenstelen als ik onderweg ben. Helaas heeft het vliegtuig een uur vertraging. Als het vliegtuig is geland, staat ze al snel voor mijn neus, haar bagage kwam als 2^e op de lopende band. Rustig rijden we terug naar Finike en sluiten de dag af met een heerlijk diner.

De motor met de nieuw geïnstalleerde hydraulische pomp.

De volgende dag ben ik alweer aan het klussen. Dit keer geen details over elke klus en ook geen lijstje van afgewerkte punten. Omdat ons contract van 30 dagen afloopt, moeten we nog 6 dagen bijboeken in de Marina. Helaas zijn de prijzen alweer verhoogt, we moeten nu € 84 per dag betalen. Het wordt dus zaak om hier zo snel mogelijk weg te komen. Hier in Turkije merk je heel goed dat de Engelsen geen onderdeel meer van de EU uitmaken en dus geen onderdeel meer uitmaken van de Schengenlanden. Veel zeilers hebben hun zeilboot verkocht of zijn vanuit de Schengenlanden uitgeweken naar Turkije. Daarnaast zijn ook zeel Russen Rusland ontvlucht. Zij hebben in Turkije veel huizen en boten gekocht.

Eindelijk kan de Ikinoo gespoten worden.

Door dit grote aanbod zie je dus dat de Marina’s bijna maandelijks hun prijzen verhogen. Drie dagen nadat Sonja terug is gekeerd, meldt de schilder ons dat de verf is aangekomen.  Aan het einde van de middag wordt de Ikinoo afgeplakt en de volgende ochtend wordt ze gespoten. Het eindresultaat is prachtig. Ook laat ik de romp door de schilders polijsten en poetsen zodat deze weer als nieuw glimt. De pomp zetten we weer in elkaar met de nieuwe onderdelen en monteren deze gezamenlijk op de motor. Met het aanbrengen van de V-snaren wachten we totdat de Ikinoo weer in het water ligt zodat we deze kunnen testen.

Het schilderwerk is klaar, tijd voor de te water lating.

We besluiten de verf drie dagen te laten drogen. Dan gaat de Ikinoo gelukkig weer het water in. Samen met een vriend vaar ik de Ikinoo om en niet veel later liggen we weer vast aan de steiger. Het wordt tijd voor de laatste klusjes. Ik geef de motor een 250 uren beurt, we plaatsen de V-snaren van de hydraulische pomp en testen het geheel. Alles functioneert weer naar behoren. We huren nog één dag een auto en halen 200 liter diesel in jerrycans, zodat de tank weer vol is en er 80 liter aan dek staat. We doen volop boodschappen en vullen onze voorraden aan voor de komende weken en we maken een uitstapje naar Kas. Een plaats met een grote jachthaven, die voor zover wij informatie hebben, best heel betaalbaar moet zijn. Dat laatste kunnen we wel vergeten, door het grote aanbod zijn ook hier de prijzen explosief gestegen en vragen ze nu € 115 per dag voor de Ikinoo. Met onze nieuwverworven vrienden Peter en Dominique hebben we nog een laatste gezellige avond aan boord van de Ikinoo. Dan is het tijd om te vertrekken voor een tocht naar het westen van Turkije. Voorlopig geen lange tochten meer maar alleen dagtripjes, maar daarover meer in ons volgende verhaal.

De Ikinoo ligt er weer prachtig bij. Op naar nieuwe avonturen in Turkije, Griekenland, Italië en Spanje.