Turkije deel 3

Eén van de beelden bij de fontein.

Nu wij er zeker van zijn dat wij goed vastliggen achter ons anker, gaan wij de volgende dag een dagje Marmaris doen. ‘s-Morgens pakken wij een busje naar Marmaris toe. Hij stopt voor de deur van een grote Migros supermarkt, dat is dus wel handig voor als wij straks weer teruggaan. Kunnen we gelijk weer wat voorraden meenemen. Het is eigenlijk iets te warm om de omgeving echt te verkennen, dus lopen we een klein stukje naar een plein met fontein en wat mooie beelden en duiken daarna de bazaar in. Hier is het heerlijk vertoeven doordat je altijd in de schaduw loopt. De winkels zijn wel allemaal een beetje van hetzelfde maar toch gezellig. Ik heb een nieuwe rugzak nodig, want mijn oude rugzak is echt op.

Vader en zoon, samen vissen, zulke momenten vergeet je
nooit meer in je leven. Uiteindelijk gaat het er niet om wat 
je allemaal bezit, maar om welke herinneringen je deelt.

Ik vind al snel een winkel vol rugzakken en voor tien euro heb ik weer een nieuwe. Onder het lopen zie ik in etalages allemaal van die mooie gekleurde Turkse lampjes, zo leuk voor straks in onze slaapkamer. Daarvan wil ik er twee kopen vlak voor dat wij hier weg gaan uit Turkije. Door het slenteren door de bazaar hebben we dorst en trek gekregen. Hans ziet een bordje met “1/2 liter koud bier voor 40 Lira”, dan is het al gauw goed. Het biertje was lekker maar het eten viel wat tegen, ach het kan niet altijd meezitten. Moe en voldaan lopen naar het bushokje. Ik doe nog snel even een paar boodschappen en dan is het busje er al, altijd weer een belevenis. Als we, na aankomst in de Marina, alles in de dinghy hebben geladen, varen we weer naar de Ikinoo toe, die er prachtig bij ligt.

De aanloop naar de steigers van Ciftlik.

Wij willen nog een klein zeiltochtje maken, want volgende week moeten wij hier weer terug zijn. Onze oudste dochter komt dan voor twee weken op bezoek, ik verheug mij er al op. De eerste plek die we aandoen, wordt Ciftlik. Hier zijn we in het verleden, toen we nog zeiljachten huurden, al eens eerder geweest. De eerste keer dat we hier kwamen was in 2009, heel lang geleden dus, Ik ben benieuwd of het nog zo is als in mijn geheugen. We kunnen niet echt zeilen want er is wel wat wind maar de verkeerde kant op, ach dan maar op de motor varen, zo tuffen wij lekker door. Daar aangekomen staan er drie mannen met vlaggen te zwaaien, zo grappig om te zien. Ze doen dit omdat er drie restaurants zijn, maar wij hebben van tevoren al besloten bij wie we moeten zijn.

Het uitzicht vanaf de Ikinoo naar het Rafet Baba restaurant.

Ze zijn heel behulpzaam met het aanleggen, mooringlijn op pikken lijnen achter vast en wij liggen. Het water is hier zo helder en verkoelend, dat ik niet weet hoe gauw ik erin moet springen, zalig. Ze hebben hier ligbedjes en parasols, waarvan je gratis gebruik van mag maken. Ook de aanlegplek aan de steiger is gratis. Het is echter wel de bedoeling dat je in hun restaurant komt eten. Nou dat is geen straf. Na twee dagen besluiten we weer verder te gaan, nog even de watertank vullen en dan gooien we los. Tot gauw, we komen hier zeker terug als onze dochter er is, zo’n leuk plekje.

De ankerplek bij Bozukkale, op de achtergrond zie je jachten
die zijn aangelegd aan de steiger van het restaurant.

Vandaag zeilen wij naar Bozukkale met een mooi windje, dus lekker zeilen. Na een paar uur zeilen houdt de wind ermee op dus halen we de zeilen weg en varen op de motor rustig verder. Daar aangekomen, gooien we ons anker uit en blijven wij keurig aan boord, morgen willen wij toch weer verder. Na lekker te hebben geslapen vertrekken wij ‘s-morgens om verder te varen naar Bozburun. Het wordt weer het eerste gedeelte op de motor varen want wij hebben de wind op de neus, maar als wij de bocht om zijn, kunnen wij toch nog even zeilen. Mij maakt het niet uit, ik wil de zeilen sparen om de overtocht naar Kreta te kunnen maken, waar onze nieuwe zeilen liggen te wachten. Dit is een leuk plekje, een klein stadje waar heel veel mooi Turkse gulets liggen. Hans gaat altijd eerst even op verkenning en kijkt dan of het te lopen is voor mij, lief he.

Uitzicht op de ankerplek van Bozburun.

Als Hans terug is op de Ikinoo besluiten we even afkoeling te zoeken in het water. Voor ons ligt ook een aluminium jacht waarvan we de mensen Engels horen praten. Omdat ook zij aan het zwemmen zijn, besluiten we hun richting op te zwemmen. Niet veel later raken we aan de praat en Hans zit binnen een mum van tijd al hun boot, heerlijk in gesprek met de eigenaar. Ik blijf nog even met de dames kletsen en zwem dan terug naar de Ikinoo. Een half uurtje later meldt Hans zich weer. Ik zeg, het was zeker gezellig, je bleef zo lang hangen. Ik had het kunnen weten, mannen en boten, ze kunnen er uren over lullen. Maar het was gezellig. Een paar uur later komt John ons vragen of wij zin hebben om mee uit eten te gaan met hun groepje, hij weet een prima restaurant.

Naast de Ikinoo zien we dat ook de professionals soms fouten
maken bij het ankeren. Hier zijn 2 ankers in elkaar gehaakt.

Daartegen zegt Hans natuurlijk geen nee, oké gezellig. En het was zo leuke avond met mensen die je net hebt ontmoet, zo special. De vrouwen aan boord kwamen uit New Zealand, zo vriendelijk ik vond het hard verwarmend. Maar laten wij het eten niet vergeten, in één woord verrukkelijk. ’s-Avonds In het donker met de dinghy terug is altijd een leuke belevenis. Op het moment dat wij wegvaren horen wij een plons en ja hoor, John stapte verkeerd in de dinghy en lag dus in het water. Ja sorry maar dat is toch altijd grappig om te zien en ach het is maar water. De volgende dag komt er een bootje naar ons toe, waarvan de man vraagt wat de Ikinoo moet gaan kosten. Ook stelde hij de vraag of dat hem samen met mij vrouw mocht bekijken.

Dit clubje van dames beheerd een restaurant. Samen koken is
hun dagelijkse bezigheid en beppen en lachen natuurlijk.

Natuurlijk, altijd. Tijdens de bezichtiging met zijn vrouw kwam het gesprek op wat onze plannen zijn. We vertellen hem dat wij een dag later naar Marmaris vertrekken. Hij vraagt zou het mogelijk zijn om dan daar een stukje te zeilen. Natuurlijk mag je een tochtje maken. We zien elkaar wel weer. De volgende dag gaan wij weer richting Marmaris met een tussen stop, nou dat viel tegen toen wij daar aankwamen. Het is een mooi plekje maar geen plekje voor ons, we vonden het net iets te krap, we willen graag wat ruimte om ons heen. Hans stelt voor om dan maar door te zeilen tot om de hoek van Marmaris. Ik vraag, hoelang is dat nog zeilen? Gelukkig is het maar vier uurtjes verder dus zeg ik, doorgaan. 

Onze ankerplek in de baai van Marmaris, goede ankergrond.

Er was nog een mooi windje om mee te zeilen. We komen in een mooie ruime baai die er goed uit zag, ach het is maar voor een nachtje en dan morgen het laatste stukje en we zijn wij weer waar we willen wezen voordat wij Natasja ophalen. Wij gaan onze dochter verassen omdat zij in april vijftig is geworden, wat toch een mooie leeftijd is. Sonja gaat samen met haar dochter een weekje cruisen op een luxe Turkse gulet en zij weet nog van niks en dat willen wij tot het laatste moment zo houden. Mijn spullen zijn gepakt dus vertrekken we naar de luchthaven in Bodrum. Niet lang nadat ze is geland komt ze al aanlopen, haar koffer kwam als eerste de lopende band op, dus was ze snel buiten. De landing was vreselijk, zo slecht had ze het nog nooit meegemaakt. Nu eerst op naar de Ikinoo zegt Natasja nog.

De eerste dag aan boord is altijd even wennen.

Nou zeg ik, Hans moet morgen eerst nog even een pakketje ophalen dus wij hebben voor één nacht een hotel geboekt in Bodrum. Natasja vindt alles best want ze is in Turkije en blij om bij ons te zijn. We hebben snel de spullen op de kamer gegooid en zijn de stad ingegaan. Honger en dorst hebben we. Na het eten slenteren nog even verder en worden regelmatig aangesproken om bij hen in het restaurant wat te komen eten, wat we natuurlijk afslaan want wij hebben al gegeten. Maar een drankje kan altijd, dus ik kijk Natasja aan, ja gezellig roept die gelijk. Wij namen een heerlijke cocktail en Hans een biertje, de cocktails waren heerlijk. Komt er een vrouw naar ons toe en vraagt, zijn jullie Nederlanders? Jep dat zijn wij. En zo raken wij met haar aan de praat, wat een gezellig wijf was dat. Maar nu zijn wij allemaal moe en zoeken ons bed op. Het hotelletje was prima voor één nachtje. Na het ontbijt gaat Hans zijn “pakketje” halen en belt ons op wanneer wij richting haven kunnen komen. Wat Natasja niet weet is dat Hans onze bagage met de auto naar de gulet brengt. Wij gaan onder tussen even het stadje in en lopen rustig richting de haven. Als Hans belt dat hij klaar is. Lopen wij hem tegemoet. Als we elkaar tegenkomen pakken we het eerste restaurant dat we tegenkomen om nog iets te drinken. Hans wil nog even langs die mooie gulets kijken, de een is nog mooier dan de andere.

Het eten aan boord is prima.

Hans stapt op zo mooie boot, Natasja roept nog “Hans dat kan je niet maken”, je mag niet zomaar op de boot stappen. Ze kijkt mij aan, mam zeg eens wat. Ik zeg lieverd wij gaan samen met deze boot een weekje weg, nog voor jou verjaardag, heerlijk moeder en dochter, tijd voor ons saampjes. Wij nemen afscheid van Hans, arme jongen, moet hij de gehele week alleen gaan klussen, want daaraan komt geen einde. De week met mijn dochter was erg leuk, met leuke mensen aan boord waar het gelijk mee klikte, wel zo fijn. Na een week kwam Hans ons weer ophalen om naar de Ikinoo te gaan. Natasja heeft er wel zin in, nu ze al aardig is in geslingerd. Als we bij de Ikinoo zijn aangekomen, staat er veel wind. Samen met Hans roei ik terug naar de Ikinoo, we komen haast niet vooruit en stoppen is er niet bij want dan worden we door de wind terug geblazen. Bij de Ikinoo aangekomen zetten we de buitenboordmotor op de dinghy en vaart Hans naar de kant om Natasja op te halen. Gelukkig komen we allemaal veilig aan boord. Avonds gaan wij gezellig uit eten, wat weer erg lekker en gezellig is. Wij vonden de boottocht met de gulet erg leuk maar we kiezen toch maar voor de Ikinoo, zelfs Natasja vindt het fijner op de Ikinoo. De volgende morgen gaan wij anker op en varen naar Ciftlik. Waar we een paar weken geleden ook al zijn geweest. Het is ons daar uitstekend bevallen en ik wil het graag aan Natasja laten zien hoe mooi het daar is.

Natasja aan boord van de
Ikinoo,

Wij bleven twee nachtjes en het was heerlijk. Maar we moeten weer terug want willen nog een dagje in Marmaris shoppen voor dat Natasja weer terugvliegt naar Nederland.
De volgende dag zien wij vlak bij ons de boot van de Russen liggen die we in Ciftlik zijn tegengekomen. Zij hadden heel veel interesse in de Ikinoo en hebben hem al van binnen gezien. Hij wil graag even varen met de Ikinoo. Hans vindt het een prima plan, kan ik met mijn dochter gaan schoppen terwijl Hans gaat zeilen met het Russische echtpaar. Hij heeft zelf een oud X-jacht van 41 ft waarmee veel wedstrijden zijn gezeild. Hij vindt deze echter niet geschikt voor een wereldreis. Een jongen dus die kan zeilen en weet waarnaar hij kijkt. De Ikinoo is daar volgens hem het juiste schip voor, alles erop en aan en natuurlijk zijn er dingen om te verbeteren, maar dat blijf je altijd houden, koop een boot werk je dood zegt het gezegde. Hij was erg onder de indruk van de zeilprestatie van de Ikinoo, hij wist de boot zo goed te trimmen dat hij het roer los kon laten en de boot zonder koersverandering mooi verder bleef zeilen. Hij bedankt Hans voor de mogelijkheid om de boot onder zeil te leren kennen, waarbij Hans onder de indruk was van hoe hij met de Ikinoo omging. Maar zij houden nog even vakantie en vliegen dan weer terug naar huis om de boot te verkopen. Wij houden contact, wat hij ook doet.

Terwijl de dames weg zijn heb ik de houten handvaten 
opnieuw geschuurd en gelakt.

Als Natasja en ik terugkomen van het schoppen, gaan we met z’n drieën voor de laatste maal lekker uit eten, want morgenvroeg vertrekt Natasja weer naar Nederland. Wat was het gezellig met mijn meisje tot gauw weer lieverd. En dan zijn wij weer met z’n tweetjes en moeten we gaan plannen wanneer we weggaan, want volgende week komt de jongste dochter in Kreta aan voor een week vakantie. En natuurlijk, onze zeilen liggen klaar in Kreta. Maar het weer ziet er nou niet echt gunstig uit. Hans zegt, wij gaan maandag in plaats van zondag. Maandag ziet er iets beter uit. Zo gezegd zo gedaan, we klaren uit en wegwezen, Turkije was erg leuk maar nu op naar het volgende avontuur, Griekenland weer een nieuwe uitdaging met de in deze tijd regelmatig aanwezige Meltemi.

Turkije deel 2

Eindelijk, na 38 dagen in Finike te hebben gelegen, verlaten we de Marina. We beginnen aan onze tocht naar Marmaris, waar we wat langer willen blijven liggen omdat één van onze dochters ons daar komt opzoeken.

Het uitzicht vanaf de Ikinoo naar het plaatsje Kaleköy.

Het wordt een reis van ontmoetingen met oude en nieuwe vrienden en veel etentjes, niet echt bevorderlijk voor de lijn maar wel erg leuk en gezellig. Aan Marmaris hebben we veel goede herinneringen. Hier vandaan hebben we vier flottielje tochten gemaakt met Martin en Adrieenne van Sail Best. Destijds was Marmaris de thuishaven van de Sail Best vloot. Ook zijn hier onze dromen ontstaan om eens met ons eigen zeiljacht de wereld rond te zeilen. Nu, na zeven jaar zeilen, gaan we terug naar waar het allemaal begon. Onze nieuwe vrienden Peter en Dominique van de Paikea zwaaien ons uit als we om 12:00 uur de trossen losgooien.

De gammele houten trap naar het kasteel.

Er is in het geheel geen wind, dus varen we op de motor naar onze volgende bestemming, de ankerplek bij het plaatsje Kaleköy. De zee is als een spiegel zodat we na 3,5 uur varen ons anker kunnen droppen. Het plaatsje Kaleköy is een echt toeristisch plaatsje, er zijn geen wegen maar alleen wandelpaden, toeristische winkeltjes, restaurants met terrasjes en hotels. Veel toeristen komen hiernaartoe, via aan dagtripje met een boot, voor het bezichtigen van het kasteel dat net boven het dorpje staat. Tijdens dat tripje bezoeken ze ook de oude koningsgraven en de verzonken stad. Ik maak ’s-morgens een uitstapje naar het kasteel en de oude graven. Via de wandelpaatjes in het dorp kom je bij een toegangspoort, waar een mannetje zit die eerst geld wil zien voordat je over een oude gammele houten trap naar het kasteel kunt klimmen.

De Ikinoo ligt er prachtig bij op de ankerpek.

Hier geniet ik van het uitzicht, het is een prachtige plek om de Ikinoo te zien liggen. Na het bezoek aan het kasteel, wandel ik wat verder naar de oude graven zonder dat ik het toegangspoortje opnieuw tegenkom. Je kunt dus ook zonder te betalen naar het Kasteel! Bij de graftombes aangekomen zie ik dat iedere graftombe een gat aan één van de zijdes vertoond. Deze gaten zijn in het verleden door rovers gemaakt, die deze gaten maakten om de kostbaarheden die in de tomben lagen opgeslagen te kunnen stelen. Op de ankerplek is het komen en gaan van toeristische bootjes, dus overdag is het er niet echt rustig.

De graftombes vlakbij het kasteel. Bij die aan de rechter kant
zie je het gat zitten wat rovers hebben gemaakt om de tombe
leeg te roven.

Na een aantal dagen halen we het anker op en varen we door naar Bay Indir Limani, waar een prachtige ankerplek is voor een aantal restaurants. Kortstondig proberen we te zeilen, maar de wind is pal op de neus zodat we deze al snel weer wegdraaien. Aan het begin van de middag liggen we alweer vast. Dit plekje wordt door de vele toeristen vanuit Kas bezocht voor een lux dagje zonnebaden. Er komen en gaan dan ook continu taxi bootjes die aanleggen aan de steigers van één van de hier aanwezige restaurants. De volgende dag besluit ik naar Kas te lopen om daar het probleem met onze telefoons op te lossen.

Het gezellige terras van het restaurantje waar ik heb gegeten.

We hebben namelijk geen Internet meer en het lukt ons ook niet om ons tegoed op te waarderen zodat we data kunnen kopen. Nadat ik, via de terrassen van alle restaurants, het wandelpad heb bereikt, begint er een steile klim door de rotsen, waarbij er zelfs touwen hangen om je aan vast te houden, zo stijl is het pad. Heel leuk om te doen, maar wel vermoeiend. Ik merk dat mijn conditie niet je van het meer is na de afgelopen jaar 12.000 nm te hebben gevaren. In Kas aangekomen, blijkt de winkel die ik nodig heb op zondag gesloten te zijn. Bijna alle winkels in Kas zijn open, behalve deze natuurlijk. Ik loop dan maar verder naar de Marina om uit te zoeken waar alles zich bevindt.

De taxiboot terug naar de ankerplek, een van de dames 
geïnteresseerd, de schipper is 22 jaar oud.

Nadat ik de Marina heb bekeken, raak ik aan de praat met een Canadees, Al genaamd, die hier op zijn boot woont. Hij heeft nog nooit gezeild maar wil met zijn jacht een wereldreis maken. Hij biedt mij spontaan een toegangspas aan voor alle faciliteiten van de Marina. Hij heeft deze over omdat zijn zeilmaat later komt dan in eerste instantie gepland. Zodra we hier voor anker liggen kan ik deze ophalen. Op de terugweg lunch ik nog bij een leuk uitziend restaurantje. Voor de terugweg naar de Ikinoo besluit ik een van de taxibootjes te nemen die direct naar de ankerplek varen. Ik ben de enige gast en kan dus heerlijk kletsen met de schipper die goed Engels spreekt. Hij vraagt mij honderd uit over Nederland en of wij dochters hebben, hij wil namelijk graag trouwen maar heeft tot op heden de ware niet gevonden.

Voor de lunch nemen we plaats bij een marktstalletje waar  de
dames het eten wat je besteld direct klaar maken.

De volgende dag verplaatsen we de Ikinoo naar de ankerplek bij de Marina van Kas. We gaan niet in de Marina liggen omdat we hier € 115 per dag moeten betalen, voor dat geld weten wij wel betere bestemmingen. Zodra we voor anker liggen, roei ik naar de kant en loop naar de winkel om het Internetprobleem op te lossen. Ik stort voldoende geld op het tegoed van beide telefoons en koop ook voor beide telefoons 30 Gb data, zo kunnen we voorlopig vooruit. We zijn deze maand ook 24 jaar getrouwd. De avond van onze trouwdag gaan we dan ook lux uit eten bij een Italiaans restaurant. Zowel het eten als de wijn is van uitstekende kwaliteit. Omdat het vanaf de ankerplek te ver lopen is voor Sonja, laten we ons voor zowel de heen als de terugweg door een taxi brengen voor €2 per ritje. Op zaterdag is er vlak bij de Marina een lokale groentemarkt die hier eens per week wordt opgebouwd. Je komt ogen te kort zoveel groente en fruit wordt er te koop aangeboden en alles ziet er uitstekend uit.

In Fethiye werd de maaltijd van Wayne en Jacky in een 
kleipot geserveerd, met voor de sier wat vlammetjes er omheen.

We slaan dan ook voldoende in voor de komende week. We waren van plan maar drie dagen in Kas te blijven, het werden er uiteindelijk negen. Kas is reuze gezellig en zeker het bezoeken waard. Van de twee weken die nu volgen hebben we helaas geen foto's. Ik had het geheugenkaartje in de computer laten zitten. Dom, dommer, domst. De volgende etappe brengt ons naar de baai van Kalkan. We gaan niet in Kalkan zelf liggen maar aan de westelijke zijde van de baai.

Prachtig gepresenteerd eten.

Tot onze verwondering liggen we naast Peter en Dominique die vlak voor ons zijn aangekomen. Aan het einde van de middag zoeken we elkaar dan ook op voor een sundowner, zo wordt het dus weer erg gezellig. De volgende dag zijn we bijtijds weer onderweg. Opnieuw is de wind maar 1-4 kn, geen wind waarmee je kunt zeilen. Op de motor varen we dan ook naar onze volgende stop achter het eilandje Karacaoeren. Hier staat een restaurantje waarvan de eigenaar de ankerplek heeft voorzien van moorings. Zodra je komt aanvaren, komt de eigenaar met zijn bootje naar je toe met het verhaal dat de moorings gratis zijn zolang je maar ’s-avonds bij hem komt eten. Zo liggen we dus even later veilig vast aan een mooring. Nadat wij vastliggen komen er in de loop van de middag steeds meer zeiljachten, uiteindelijk is de ankerplek haast vol. Het restaurantje ziet er leuk uit, helaas is het eten duur en van een matige kwaliteit. We betalen €32 voor een hoofdgerecht, waarvan wij denken, met deze ingrediënten kunnen wij zelf er iets veel smaakvoller van maken. Helaas kan het niet altijd meezitten. De volgende dag varen we door naar de baai van Fethiye. Opnieuw haast geen wind en op de motor varen we de ankerbaai vlak bij de plaats Fethiye binnen. Ook hier liggen we weer prima achter ons anker. Om de omgeving te verkennen roei ik naar de wal. Ik moet zoeken waar ik met de dinghy aan land kan. Ik zie een dinghy met buitenboordmotor aankomen en volg deze naar een steiger. Daar laat ik onze Dinghy achter. Al lopend verken ik het stadje, waarbij ik al snel bij een restaurant op een pleintje kom waar we in het verleden met Sail Best al eens zijn wezen eten.

De Chateaubriand wordt gesneden door de eigenaar.

Als ik aan de praat raak met de eigenaar biedt hij mij een kop thee aan en we parten wat over het verleden en wat er zo al is veranderd de afgelopen jaren. Op de terugweg naar onze dinghy doe ik nog wat boodschappen. Als ik bij de steiger aankom is onze dinghy verdwenen. Ik loop naar de bewaker van dit terrein en doe mijn beklag. Hij roept er iemand bij die zegt dat ik met hem mee moet lopen. Deze man stapt in een RIB en vraagt mij ook plaats te nemen.

De Chateaubriand ziet er fantastisch uit.

Dan vaart hij naar de ingang van de jachthaven waar onze dinghy, samen met nog meer dinghy’s, netjes ligt afgemeerd. Wat blijkt, de plek waar ik hem had neergelegd behoort toe aan een lux hotel, met je bijboot mag je daar dus niet liggen. Als ik terugkom bij de Ikinoo zie ik dat er Australische vrienden van ons zijn gearriveerd. Al snel is er een afspraak gemaakt om ’s-avonds met z’n vieren te gaan eten in het centrum van Fethiye.

Gezellig eten met oude 
vrienden uit Australië.

Wayne en Jacky pikken ons met hun RIB op en varen naar een aanlegplaats buiten de Marina. Dat is wel het voordeel als je zo’n snelle RIB hebt, je kun flink gas geven en je bent binnen te kortste keren waar je wezen wilt. We eten bij het restaurant waar ik ‘s-morgens een kopje thee heb gedronken met de eigenaar. De maaltijd is geweldig, we hebben in hele lange tijd niet zo goed gegeten. Ook de wijn is een compliment waard. Zo wordt het een hele gezellige avond met oude vrienden. In Finike had ik onze buitenboordmotor voor een servicebeurt aangeboden. We kregen hem met geen mogelijkheid meer aan de praat. De reparatie zou ongeveer € 500 gaan kosten. Dat is de buitenboordmotor niet meer waard. Op de ankerplek bij Fethiye haal ik de carburateur van de motor maar weer eens helemaal uit elkaar. Ik kom daarbij een schroefje tegen waar ik nooit eerder aandacht aan heb besteed. In dit schroefje blijkt een gaatje te zitten wat bij nader inzien helemaal dicht zit. Nadat ik de carburateur volledig heb schoon gemaakt en opnieuw in elkaar gezet, heb ik deze opnieuw gemonteerd. De volgende stap bestond uit het vervangen van de oude benzine in de tank door 5 liter nieuwe benzine en deze ook te voorzien van voldoende smeerolie, want wij hebben een 2-takt buitenboordmotor. Nadat we de buitenboordmotor op de dinghy hadden geplaatst en de tank aangesloten, werd het tijd om de motor te testen. Direct bij de eerste keer trekken aan het startkoord sloeg de motor al aan.

Af en toe doen we kleine klusjes, zoals het opnieuw schuren
en lakken van de bekerhouder aan de stuurstand,

Vol verbazing keken wij elkaar aan, dit hadden wij nog nooit meegemaakt. Ik maakte een testritje met de dinghy, waarbij de motor het prima deed. Hoera, we hebben zoeven €500 verdiend door deze niet uit te geven. Zo zie je maar weer, ook “vakmensen” zien wel eens wat over het hoofd. Na 5 dagen bij Fethiye te hebben gelegen, halen we het anker op en verplaatsen de Ikinoo naar Boynuzbuku, een mooie ankerbaai, waarbij de eigenaar van het hier gevestigde restaurant een prachtige sterke steiger heeft gebouwd. Ook hier mag je gratis liggen en gebruikmaken van de elektra en water, zolang je maar in zijn restaurant komt eten.

Aan het diner met Martin en Adrieenne, altijd weer een feestje.

We hebben hier afgesproken met Martin en Adrieenne, de voormalige eigenaren van de Sail Best vloot. Het weerzijn na 8 jaar is geweldig en hartelijk. We hebben dan ook een geweldige avond samen met hen in het restaurant. Na afloop van het diner lopen we terug naar de boten en blijven nog tijdje gezellig na borrelen bij hen op de boot. Het is al 01:00 uur voordat we ons bed opzoeken. 

De zee is onstuimig, maar de Ikinoo dendert door alles heen.

De volgende dag vertrekken zij weer, want ze hebben maar een paar dagen vrij voordat ze met een groep zeilboten voor twee weken op stap gaan. Wij mogen met toestemming van de restauranteigenaar nog twee dagen blijven, waarbij we de laatste avond opnieuw bij hem eten. Dan wordt het tijd om verder te varen richting Marmaris. Zodra we op open zee zijn, staat er voldoende wind om te kunnen zeilen. We laten het grootzeil op de giek en zeilen alleen met de twee fokken.  De motor kan weer een tijdje uit. De wind neemt onverwacht steeds verder toe, zodat we de yankee moeten reven, er staat zelfs een tijdje 26 kn wind met daarbij een warrige zee, wat het niet echt comfortabel maakt.

De ankerplek bij Ekincik, heerlijk rustig en lekker zwemmen.

Zodra we de ankerplek bij het plaatsje Ekincik naderen neemt de wind af en wordt de zee rustiger. Op de ankerplek zelf is het heel rustig en al snel zit het anker stevig in de grond vast. Tijd voor een ankerbiertje. We liggen hier prachtig midden in de natuur. We besluiten dan ook een aantal dagen hier te blijven liggen. Even weg van restaurants en lekker eten, want die bezoekjes aan al die restaurants is niet echt bevorderlijk voor de lijn.

Onze buurman op onze ankerplek in de baai van Marmaris.

Na vier dagen halen we het anker weer op en varen onze laatste etappe naar de baai van Marmaris. Opnieuw varen we op de motor door gebrek aan wind. We laten ons anker vallen in de zuidoosthoek van de baai waar ook de Marmaris Yacht Marina is gevestigd. Ook nu gaan we niet in de haven liggen omdat de prijs hiervan in onze ogen veel en veel te hoog is. De ankerplek is niet echt druk. Naast ons ligt een Duitser met een oude Halberg Rassy die betere tijden heeft gekend. De periode hier tot aan ons vertrek uit Turkije beschrijven we in ons laatste deel van onze reis in dit prachtige Turkije

Turkije deel 1

Onze Pilot voor de 2e dag door het Suezkanaal

Onze pilot is door een pilotboot opgepikt, waarna wij rustig verder varen op de motor om ook het laatste stukje van het Suezkanaal achter ons te laten. Er staat niet veel wind maar we besluiten wel alvast de zeilen te hijsen omdat we, naarmate we verder van de kust afkomen, meer wind verwachten. We zijn nog maar net klaar met het hijsen van de zeilen, als we een vreemd geluid uit de motorruimte horen komen. Ik open de motorruimte en zie dat er vonken uit de hydraulische pomp komen. De magnetische koppeling van onze hydraulische pomp is vastgelopen. De Ikinoo heeft een hydraulische pomp op de motor omdat zowel de ankerlier als de boegschroef hydraulische worden aangedreven. Snel stoppen we de motor zodat ik beide V-snaren van de hydraulische pomp kan verwijderen, zodat deze niet meer meedraait als de motor loopt.

Nog even een terugblik op het Suezkanaal met zijn enorme
zeeschepen, zoals deze die ons achterop kwam.

Sonja let ondertussen op het scheepsvaartverkeer omdat we ons nog steeds in de scheepsvaartroute bevinden. Nadat de V-snaren zijn verwijderd, starten we de motor en vervolgen motor zeilend onze weg. Niet veel later is er voldoende wind om te kunnen zeilen, de motor gaat uit en we stellen de windvaan in op een koers die ons zo snel mogelijk uit het aanloopgebied van het Suezkanaal brengt. Voor het avondeten warmen we de pizza op die we gisterenavond uit het restaurant hebben meegenomen. Zo voor de tweede keer smaakt hij niet echt bijzonder, jammer. Omdat we nog midden in de vaarroutes van Port Said zitten, blijf ik wakker tot 00:00 uur. Ik moet steeds de windvaan wat verstellen om de koers zo aan te passen dat we de vele zeeschepen ontwijken. Maar zodra Sonja om twaalf uur mijn wacht overneemt zijn we hier vrij van.

Onderweg naar Turkije kregen we een verstekeling aan boord.
Na een paar uur te hebben gerust vloog hij weer weg

We zitten direct goed in ons slaapritme. De nacht verloopt heel rustig. De dag begint mooi, we zetten de yankee te loevert op de spinakerboom en varen zo voor de wind verder. Helaas is de wind niet echt stabiel wat richting betreft, waardoor we enige keren moeten gijpen. In de loop van de middag begint de wind helaas te krimpen en om 17:00 uur moeten we onze directe koers naar Finike in Turkije loslaten en scherp aan de wind gaan zeilen. Voor het avondeten maak ik een Oostenrijks aardappelgerecht klaar, welke helemaal schoon op gaat. In één van de vorige verhalen heb ik het recept beschreven. De nacht verloopt rommelig, de wind zakt af en toe weg zodat we de motor bij moeten zetten om enige voortgang te behouden. Aan het einde van de nacht komt er weer wat bruikbare wind. Als ik ’s-morgens wakker word, is het een grijze dag, maar we zijn wel weer aan het zeilen en de motor is uit. De gehele ochtend blijft dat hetzelfde, we zeilen en af en toe moet de motor bij om enige voortgang te behouden.

In de aanloop naar Finike in Turkije, zien we de 
wit besneeuwde bergen op de achtergrond.

Aan het begin van de middag neemt de wind toe naar 9-14 kn. Dit stond echt niet in de weersvoorspellingen, die we via de SSB-radio hadden binnengehaald. Tot aan Turkije zou er haast geen wind staan. De wind die we nu krijgen is dus een cadeautje. De motor is weer uit en de windvaan stuurt ons opnieuw de goede kant op. Met een knik in de schoot varen we via een koers van 341° richting Turkije. Voor het avondeten heeft Sonja nasi klaar gemaakt. Ook nu gaat het schoon op, we lijken wel uitgehongerd de laatste dagen. Gedurende de avond en de nacht neemt de wind steeds verder toe, we zien zelfs 25 kn op de meter staan. We hebben het 2^e rif in het grootzeil geplaatst maar zeilen nu continu sneller dan 7 kn. 

Een mooier welkom kun je je haast niet voorstellen een jaar in
de tropische hitte te hebben gezeild vanaf New Zealand.

We reven nog iets meer en rollen de yankee deels weg, omdat we anders in het donker in Finike aankomen. Helaas, 3 uur voordat we er zijn valt de wind ineens bijna helemaal weg en draait ook nog eens zo dat deze tegen staat. Op de motor leggen we de laatste mijlen af. De aankomst bij Finike in Turkije is heel bijzonder, op de achtergrond zie je bergen waarop nog volop sneeuw ligt, terwijl de temperaturen overdag al richting de 20°C gaan. We roepen via VHF-kanaal 73 de Marina op. Een RIB komt ons tegemoet en helpt ons met aanleggen. Voor het eerst in vele jaren leggen we weer aan met de achterzijde naar de steiger en een mooringlijn aan de voorkant. 5 Minuten later liggen we netjes afgemeerd en kan de motor uit. Dit was een prachtige tocht, waarbij de wind in het 2^e deel wel heel onverwacht kwam. Nu is het tijd om uit te rusten en de Ikinoo een onderhoudsbeurt te geven. 

Gelijk de eerste avond zitten we al in een restaurant.
We verlangden weer naar een stukje vlees en een biertje.

De eerste week zijn we volop bezig om de omgeving te verkennen, nieuwe vrienden te maken en de diverse borrels af te lopen. We zijn dus heel sociaal aan het doen. Ook vragen we diverse prijzen op, waaronder de prijs voor het opnieuw laten spuiten van de achterzijde van de Ikinoo. Door het vele contact met dinghy’s die hier de afgelopen 7 jaar kwamen aanleggen om aan boord te kunnen stappen, is de spiegel en de onderzijde direct onder de spiegel wel toe aan een nieuw verfje. De prijzen zijn hier redelijk. Sonja vliegt voor 2 weken naar Nederland en ik zet de Ikinoo op de kant. Het schoon laten spuiten laat ik voorzichtig doen, in december is er pas nieuwe antifouling aangebracht. Zodra de Ikinoo schoon is wordt ze op haar plek gezet en ondersteund door 12 houten palen, zo veel hebben we er nog nooit gehad.

De beide schilders hard aan het werk om de romp klaar te 
maken voor het spuiten.

De schilder komt langs om het werk nogmaals door te spreken en nog dezelfde middag starten ze met schuren. Terwijl Sonja in Nederland is, lukt het mij om de leverancier van de hydraulische pomp op te sporen. Ik heb direct een goed gevoel bij Douwe Attema. Nadat ik hem de oude paklijst heb toegestuurd, vertelt hij mij dat de onderdelen voor deze pomp nog volop leverbaar zijn. Dus niet veel later zijn de onderdelen bij hem besteld. De onderdelen worden naar Sonja verstuurd zodat zij deze kan meenemen in haar bagage. Via Internet bestel ik nog meer spulletjes, waaronder 2 impellers voor de motor, tubetjes witte Sikaflex, teakdoppen voor het dek, een flesje lock bond, snapslootjes, lagers voor het stuurwiel en ga zo maar door. Na verloop van tijd krijg ik van Sonja het seintje te stoppen met bestellen, omdat anders het gewicht van de bagage boven de 20 kg komt.

Ook het koperwerk krijgt weer een poetsbeurt.

Het werk aan de Ikinoo verloopt prima, totdat ik de melding krijg dat ze problemen hebben met het verkrijgen van de Awlgrip Aristo Blue verf. Het gaat ongeveer 10 dagen duren voordat deze er is. Ondertussen heb ik de onderzijde van de Ikinoo ligt opgeschuurd en voorzien van twee nieuwe lagen antifouling. Ik gebruik de resterende tijd voor het doen van allerlei klusjes. Ik haal het rubber boven de stoorrand weg, zodat als het blauw boven de stootrand is gespoten, ik dit opnieuw kan aanbrengen. Ook de kuip voorzie ik van nieuw rubber tussen het teak. Alle 9 de lieren krijgen een onderhoudsbeurt. Ik heb één dag pauze, de dag dat Sonja weer terugvliegt vanuit Nederland. Ik heb een auto gehuurd en ben naar Alanya gereden om haar op te halen. Gelukkig ben ik op tijd weggegaan want het regent pijpenstelen als ik onderweg ben. Helaas heeft het vliegtuig een uur vertraging. Als het vliegtuig is geland, staat ze al snel voor mijn neus, haar bagage kwam als 2^e op de lopende band. Rustig rijden we terug naar Finike en sluiten de dag af met een heerlijk diner.

De motor met de nieuw geïnstalleerde hydraulische pomp.

De volgende dag ben ik alweer aan het klussen. Dit keer geen details over elke klus en ook geen lijstje van afgewerkte punten. Omdat ons contract van 30 dagen afloopt, moeten we nog 6 dagen bijboeken in de Marina. Helaas zijn de prijzen alweer verhoogt, we moeten nu € 84 per dag betalen. Het wordt dus zaak om hier zo snel mogelijk weg te komen. Hier in Turkije merk je heel goed dat de Engelsen geen onderdeel meer van de EU uitmaken en dus geen onderdeel meer uitmaken van de Schengenlanden. Veel zeilers hebben hun zeilboot verkocht of zijn vanuit de Schengenlanden uitgeweken naar Turkije. Daarnaast zijn ook zeel Russen Rusland ontvlucht. Zij hebben in Turkije veel huizen en boten gekocht.

Eindelijk kan de Ikinoo gespoten worden.

Door dit grote aanbod zie je dus dat de Marina’s bijna maandelijks hun prijzen verhogen. Drie dagen nadat Sonja terug is gekeerd, meldt de schilder ons dat de verf is aangekomen.  Aan het einde van de middag wordt de Ikinoo afgeplakt en de volgende ochtend wordt ze gespoten. Het eindresultaat is prachtig. Ook laat ik de romp door de schilders polijsten en poetsen zodat deze weer als nieuw glimt. De pomp zetten we weer in elkaar met de nieuwe onderdelen en monteren deze gezamenlijk op de motor. Met het aanbrengen van de V-snaren wachten we totdat de Ikinoo weer in het water ligt zodat we deze kunnen testen.

Het schilderwerk is klaar, tijd voor de te water lating.

We besluiten de verf drie dagen te laten drogen. Dan gaat de Ikinoo gelukkig weer het water in. Samen met een vriend vaar ik de Ikinoo om en niet veel later liggen we weer vast aan de steiger. Het wordt tijd voor de laatste klusjes. Ik geef de motor een 250 uren beurt, we plaatsen de V-snaren van de hydraulische pomp en testen het geheel. Alles functioneert weer naar behoren. We huren nog één dag een auto en halen 200 liter diesel in jerrycans, zodat de tank weer vol is en er 80 liter aan dek staat. We doen volop boodschappen en vullen onze voorraden aan voor de komende weken en we maken een uitstapje naar Kas. Een plaats met een grote jachthaven, die voor zover wij informatie hebben, best heel betaalbaar moet zijn. Dat laatste kunnen we wel vergeten, door het grote aanbod zijn ook hier de prijzen explosief gestegen en vragen ze nu € 115 per dag voor de Ikinoo. Met onze nieuwverworven vrienden Peter en Dominique hebben we nog een laatste gezellige avond aan boord van de Ikinoo. Dan is het tijd om te vertrekken voor een tocht naar het westen van Turkije. Voorlopig geen lange tochten meer maar alleen dagtripjes, maar daarover meer in ons volgende verhaal.

De Ikinoo ligt er weer prachtig bij. Op naar nieuwe avonturen in Turkije, Griekenland, Italië en Spanje.

Egypte en het Suezkanaal

Het uitzicht vanaf de Ikinoo naar Ras Abu Soma. Dit bestaat
uit resorts, hotels, golfvelden en een watersport centrum.

Zoals in het vorige verhaal beschreven, zijn we aangekomen in Ras Abu Soma. We besluiten dat we hier, samen met de Incentive, wat langer blijven liggen om bij te komen van onze tocht door de Rode Zee. Het weer voor de komende dagen ziet er ook niet al te best uit met een korte periode zonder wind en daarna heel veel wind uit het Noorden. De Zwerver en Rosa besluiten wel verder te gaan, waarbij het voor hen echt spannend gaat worden. In het begin moeten ze tegen 15 kn wind en golven opboksen en toch voldoende snelheid behouden, omdat aan het einde van de reis er veel wind gaat staan met vlagen tot 35 kn. Later zou blijken dat de Zwerver het wel heeft gehaald, maar dat de Rosa heeft moeten ankeren en schuilen voor de harde wind.

De Incentive ligt naast ons. Dit was de eerste dag toen het nog 
heel rustig was.

Op de weerkaart zien we dat de wind, voor een aantal dagen, verder gaat toenemen naar 35-45 kn, ook op onze ankerplek. Het komt ons wel goed uit, tijd dus om tot rust te komen. Al de eerste dag dat we voor anker liggen komen er twee bootjes op ons af. De eerste bied zijn diensten aan, maar is wat onduidelijk over wat hij wel of niet kan leveren en wanneer dat zou moeten plaatsvinden. De tweede heeft een hele vlotte babbel en is, samen met zijn vriend, heel duidelijk. Diesel, water, Sim-kaartjes, eten en drinken, alles wat we nodig hebben kan hij voor ons regelen, zelfs bier en vlees als we dat willen. Hij heeft al een Sim-kaartje voor ons bij zich, zodat we direct weer toegang hebben tot Internet en wij hem via zijn WhatsApp-nummer kunnen bellen voor bestellingen.

Het watersport centrum, wat geleid wordt vanuit Nederland.
Op de laatste dag kwam een Nederlandse Manager langszij 
om een praatje met ons te maken.

Hij noteert onze bestelling in zijn boekje met de belofte dat het meeste de volgende dag zal worden geleverd. Wel betalen we hem een fee van $40 voor zijn services, maar dat zijn we ondertussen wel gewend, voor niets gaat hier de zon op. Wel legt hij ons uit dat zijn activiteiten oogluikend worden toegelaten, maar dat het in principe niet is toegestaan. Hij vertelt ons dat tijdens de Covid-periode hier meer dan 20 boten maanden lang hebben vastgezeten. In die periode is hij begonnen met het leveren van deze service omdat de schepen verstoken waren van vers voedsel en water, ze mochten namelijk niet van hun boot af en verplaatsen naar een andere ankerplek mocht ook niet. Na afloop van zijn verhaal over die periode in 2020, neemt hij direct onze lege jerrycans mee aan boord, om deze te vullen met diesel. De volgende dag komt zijn vriend, ondanks de 25-30 kn wind, met zijn motorboot langszij voor het afleveren van de eerste zending van 80 liter diesel en een tas vol met boodschappen, alleen het brood is hij vergeten.

Ook kite surfers zijn hier volop te vinden. Van de Nederlandse 
manager hoorden we dat deze plaats vooral bij Duitsers zeer
geliefd is.

We zijn er heel gelukkig mee, vers fruit en groente, wat wil een mens nog meer. De dagen rijgen zich hier aaneen. De harde wind is inderdaad gekomen, wat een bezoek van onze vrienden, maar ook van de boot met bestellingen onmogelijk maakt. De Ikinoo ligt echter als een huis achter zijn Rockna anker en beweegt voor geen centimeter. Wel genieten we van de vele watersport activiteiten. Er wordt hier volop gezeild met catamarans, surfplanken, kites en surfboards die op een vleugel geheel uit het water komen. Zelfs met deze hele harde wind zie je nog steeds surfers op het water, die met een ongelofelijke snelheid over het water planeren. Na een week zien we een periode van twee dagen waarin het weer wat rustiger wordt. Wij krijgen, de dag voor vertrek, opnieuw 80 liter diesel geleverd, brood voor een week en natuurlijk vers fruit en groenten. We wachten, op de dag van vertrek, tot 13:30 uur zodat de golven wat zijn afgenomen als we starten.

Een prachtige zonsopkomst na de eerste onrustige nacht.
Je kunt aan de zee zien dat het nog steeds wat onrustig is.

Samen met de Incentive vertrekken we voor een tocht van twee dagen naar Suez. Maar voor die tijd moet ik eerst het anker uit de grond zien te krijgen. Ik moet er overheen varen om het anker te laten losbreken. Rockna ankers graven zichzelf, bij harde wind, steeds dieper in en dat merk je bij het anker opgaan. De wind komt niet helemaal uit de goede hoek. We besluiten wel de zeilen te hijsen en motor zeilend verder te gaan. Rond 24:00 uur zijn we bij het begin van de scheepsvaart route. Vooraf hebben we met de Incentive afgesproken dat we deze oversteken en aan de oostzijde langs de scheepsvaart route gaan varen. We laten alleen het grootzeil strak in het midden staan en varen tegen de wind in verder. Het wordt een hobbelig nachtje. Als ik 's-morgens wakker wordt, zijn de wind en de golven afgenomen en wordt het langzamerhand comfortabel.

Een van de vele olieplatforms waar de gassen nog worden
afgefakkeld. Je ziet ook continu een gelige gloed in de lucht.

De wind valt helemaal weg en komt zelfs even een korte periode van achteren. Zo varen we rustig de gehele dag door de golf van Suez met al zijn booreilanden, want daar stikt het hier van. Ook het water is niet altijd schoon, getuige een grote olievlek die wij onderweg tegenkwamen en waar we doorheen moesten varen omdat deze te groot was om er omheen te gaan. Als ik Sonja 's-morgens om 06:00 uur wakker maak, zitten we al in de aanloop route naar het Suezkanaal. Op de wachtplek blijven we een tijdje ronddobberen totdat we toestemming krijgen om naar de Suez Marina te varen. De Marina stelt niet heel veel voor, één steiger en diverse oude moorings, dat is alles.

Deze olievlek was zo groot dat we er niet omheen konden.

Zodra we vast liggen, komt er iemand aan boord om ons schip "op te meten" voor het berekenen van de transit fee. Op Internet heb ik gelezen dat bij de opening van het Suezkanaal men een eigen formule heeft ontwikkeld die niet uitgaat van het tonnage van een schip maar van de inhoud van het schip. Een licht en groot schip kan daardoor veel meer betalen dan een klein en zwaar schip. Wij worden aangeslagen voor 35 Ton, waardoor de transit fee, van $7,00 per Ton, dus uitkomt op $ 245,00. De volgende ochtend worden we om 08:00 uur uitgenodigd om naar de wal te komen en ontmoeten we Ehab Soukar at Sea of wel Captain Heebie the Prince of the Red Sea.

Samen met Captain Heebie, met op de achtergrond zijn kantoor.

We ontvangen een klein geschenkje en mogen daarna bij hem alle formaliteiten afrekenen. Want één ding is zeker, men vraagt hier overal geld voor. Voor die mensen die ook door het Suezkanaal willen, wij waren met onze Ikinoo, een Breehorn 44, in totaal $ 492,00 kwijt voor zeven verschillende posten. Je moet maar zo denken, het is altijd nog goedkoper dan het Panamakanaal. Zodra we terug waren op de Ikinoo, werd om 10:00 uur onze Pilot Achmed afgezet op onze boot. We voeren met vijf boten op een rij het Suezkanaal in. De gehele tocht van twee dagen blijf je als zeilboot continu aan de westkant van het kanaal, ook eventuele tegemoet komende plezierjachten.

Een van de vele grote schepen die langsvaren. Deze heeft
een wel hele bijzondere naam, zo heet mij oudste dochter.

De grote schepen passeren je met een gematigde snelheid. Grote delen van het kanaal zijn al dubbel uitgevoerd, zodat er nooit meer dan één schip tegelijk door het kanaal gaat. Maar daar waar er maar één kanaal is, komen ze je 's-morgens achterop en 's-middags komen ze je tegemoet. Omdat het Ramadan is, vragen we onze pilot voorzichtig en vooral beleeft of dat hij wil aangeven of dat hij iets nodig heeft. Hij bedankt voor alles, hij hoeft niets te eten of te drinken. Uit respect eten en drinken wij ook gedurende deze dag niet in zijn aanwezigheid, iets wat hij zeer op prijs stelt. Nadat ik drie uur achter het roer heb gestaan, vraagt hij met handen en voeten of dat hij mag sturen.

Onze pilot voor de eerste dag. Hij vond het koud onderweg,
getuige zijn dikke wollen trui.

Hij spreekt geen Engels, wat communiceren wel wat moeilijk maakt. De rest van de dag staat hij echter achter het roer. Wat wij wel heel apart vonden was dat je onderweg overal vissers tegenkomt. Soms roeiend en ook wel zeilend, vooral dat laatste geeft mooie plaatjes. We vragen ons af of dat het eten van de vis die hier rondzwemt wel gezond is, de gehele dag varen er grote schepen door dit kanaal. Aan het einde van de dag naderen we Ismelia, een plaatsje halverwege het kanaal waar we de nacht doorbrengen. We liggen er met 6 zeilschepen en een grote catamaran. Ook de Rosa ligt hier al een paar dagen omdat er elke dag een oorlogsschip door het kanaal kwam.

Dit soort vissers scheepjes kom je overal in het Suezkanal
tegen. Soms zonder zeil maar dan roeien ze gewoon tussen 
de grote zeeschepen door.

In dat geval is de transit van plezierjachten niet toegestaan. 's-Avonds besluiten we met z'n allen de wal op te gaan en een restaurant te zoeken wat nog open is. Onder begeleiding van een lokale agent en na afgifte van ons paspoort bij de bewaker van het haventerrein, mogen we het terrein verlaten en worden we naar een restaurant gebracht. De keuken is helaas al gesloten, maar men regelt wel pizza's voor ons. De hoeveelheid Pizza was te veel, zodat iedereen nog een stuk mee kon nemen. De volgende dag kregen we een andere Pilot, genaamd Hamed. Deze sprak gelukkig redelijk goed Engels. Vooral in het begin verteld hij van alles over zijn woonplaats Ismelia en over zijn vaderland Egypte. Deze pilot gaat helaas niet achter het stuur staan, waardoor ik genoodzaakt ben om zelf de gehele dag achter het stuur te staan, best wel vermoeiend.

In Ismelia staat een moskee naast een hele oude christelijke kerk.
Z0 kan het natuurlijk ook. De kerk is enkele honderden jaren oud.

Het varen door het Suezkanaal is vooral eentonig en lang niet zo levendig als varen door het Panamakanaal. Gedurende deze dag praten we met hem over van alles en nog wat. Dan krijgt hij een telefoontje van zijn vrouw met de mededeling dat hij voor de tweede keer vader gaat worden. De tranen springen hem in zijn ogen, zo emotioneel wordt hij. Aan het einde van de dag naderen we het einde van het Suezkanaal, de Pilot wordt opgepikt door een Pilotboot en voor ons ligt de Middellandse zee. Maar daarover meer in ons volgende verhaal.