Verandering van plannen

We hebben een bewogen week achter de rug, een week waarbij onze gevoelens alle kanten zijn opvlogen. Als we terugkijken naar de afgelopen maanden, zijn we tot de conclusie gekomen, dat we ons constant aan het haasten zijn. Zodoende komen we niet toe aan het eigenlijke doel van onze reis, namelijk zo veel mogelijk onbekende plekken bezoeken en genieten van de verschillende culturen.

Onze jachthaven tot eind november

Onze ligplaats

Het begon eigenlijk allemaal al in Engeland. Omdat we ruim 2 weken in Nederland hebben gewacht op wind uit de juiste richting, zijn we de Zuidkust van Engeland voorbij gevlogen. Na 10 dagen waren we al in Falmouth, terwijl we van plan waren zo veel mogelijk riviertjes te bezoeken en daar te ankeren. We hebben er niet één gezien. Eenmaal aangekomen in Spanje, hebben we wel een hele mooie periode genoten van de Spaanse Ria’s. Daarna begon langs de kust van Portugal opnieuw het haasten. Achtervolgt door ziekte en motorpech, zijn we opgehouden in sommige havens. Zonder er goed bij na te denken zijn we ons gaan haasten om te proberen de verloren tijd weer in te halen. Voor wie weten we achteraf nog steeds niet. Eenmaal in de Algarve hebben we opnieuw motorpech gehad. Na twee nachten te hebben geankerd en vijf nachten in de jachthaven van Lagos te hebben gelegen, zijn we aansluitend direct naar Rabat in Marokko gevaren. En waarom, we hadden haast nog niets van de Algarve gezien. Eenmaal op Lanzerote is, door ziekte en opnieuw materiaalpech, het besef gekomen dat we dit niet langer willen. Voordat de benodigde materialen uit Amerika aanwezig zijn en de reparaties aan het hydraulische systeem zijn uitgevoerd, is het zeker eind november. Dan moeten we ons opnieuw gaan haasten, willen we eind december vanaf de Kaap Verden naar Suriname overzeilen. Tijd dus om eens een goed gesprek met elkaar te voeren en onze prioriteiten vast te stellen.

Niet met schoenen op de boot ter voorkoming van kakkerlakken

We waren er al snel uit. We stoppen met haasten en blijven een jaar op de Canarische Eilanden. Pas in 2017 gaan we verder naar de Kaap Verden en Suriname. Het komende jaar gaan we genieten van de Canarische eilanden en gaan we de Spaanse taal leren. Voor dit laatste blijven we 6 maanden in Las Palmas op Grand Canaria. In de zomer van 2017 gaan we verder met het rondtrekken langs alle andere eilanden van de Canarische archipel. Ergens eind november 2017 vertrekken we dan naar de Kaap Verden.

Kijk eens hoe trots ze is, zelf patat gebakken

Nadat we het besluit hadden genomen, hebben we meer dan een week gewacht voordat we het hebben verteld aan onze familie en onze vrienden. We hebben tot nu toe alleen maar positieve reacties ontvangen. Een aantal ziet het zelfs als een mooie gelegenheid ons de komende periode op te zoeken. Voor ons geeft dit besluit rust.

Aan al onze trouwe lezers tenslotte het volgende, we zullen de komende 12 maanden wat minder intensief schrijven, echter met enige regelmaat zullen we wel mooie verhalen en foto’s publiceren over onze belevenissen op de Canarische eilanden.

Lanzerote door de ogen van 2 toeristen

Wat te doen als je eindelijk weer wat bent opgeknapt? Wel dan ga je eens lekker de toerist uithangen. Even geen boot en de daarbij behorende klusjes, maar alleen maar genieten van Lanzerote, de natuur, het eten, de mensen en bovenal genieten van elkaar.

Na 10 dagen rustig aan te hebben gedaan, gaat het al wat beter met mij. Het gaat zelfs zo goed dat ik zelf voortelt om een autootje te huren en het eiland te gaan verkennen. Dat ziet Hans ook wel zitten en gaat dus snel informatie inwinnen bij het verhuurbedrijf. Het loopt hier storm voor het huren van een auto. Bij nader inzien is dat ook wel logisch, je komt op dit eiland namelijk niet echt ver zonder auto. Het is een vulkanisch eiland, dus veel bergen.

Daar komt dan ook nog eens bij dat hier grote cruiseschepen aanleggen, waarbij een grote groep mensen, die van boord komen, een auto willen huren, om zodoende in korte tijd meer van het eiland Lanzarote te zien. We kunnen voor de volgende dagen een leuk wit autootje huren. In het begin voelt het vreemd aan, het is al weer even geleden dat Hans heeft gereden en daarbij krijgen we ook nog een automaat, dat hebben wij weer. Ik zeg tegen Hans, oefen maar even hier op de parkeer plaats. Het is even wennen maar het gaat allemaal goed. Het weer is goed en wij hebben er echt zin in.

Ons eerste reisdoel is de Jardin de Cactus. Onderweg hebben we mooie uitzichten, het is heerlijk om hier te rijden. Af en toe moeten we even stoppen om op de kaart te kijken, niet alles is echt goed aangegeven met boorden, of wij kijken niet goed. Maar we vinden de cactustuin. Het is gelukkig niet te druk. Wat een mooie tuin met zoveel verschillende cactussen, je blijft foto’s maken. Er staan wel bordjes langs de paatjes met de tekst, "kijk uit dat uw kinderen niet vallen".

Ik moet er ook niet aan denken, want dan kun je lelijk ten val komen, de meeste cactussen zijn erg stekelig. Een andere oplossing was natuurlijk geweest om de paadjes wat breder te maken, maar ja wie ben ik. We doen even een bakkie met een broodje en gaan daarna weer verder.

La Graciosa vanaf Mirador del Rio

De volgende halte is Mirador del Rio, waar je een prachtig uitzicht hebt over het naburige eiland La Graciosa. Het uitzicht is in één woord grandioos, wat is dit mooi. Je kijkt naar zulk mooi helder water in, ja wat voor kleur moet ik nou zeggen, blauw, groen, turquoise, alles door elkaar. Ik kan alleen maar zeggen, mooi, mooi, mooi. Het is genoeg geweest voor vandaag, we gaan lekker ergens een terrasje pakken en dan terug naar de boot. Het is toch nog gauw vermoeiend, komt denk ik ook door de warmte, word je toch wat loom van.

Zondags gaan we naar het plaatsje Teguise. Er is daar een soort hippie markt, dat weten nog van 16 jaar geleden. Ook destijds was het er erg druk en leuk. Het is opnieuw sfeervol op de markt. We kuieren tussen de kraampjes door en snuffelen naar leuke hebbedingetjes. Ik zou best wat meer spulletjes willen kopen, maar waar laten we het op de boot?

Dat mag dus niet van Hans. Maar ik heb wel wat gescoord, een leuke kaarsenstandaard voor op de salontafel. Nu hoor ik diverse mensen zeggen, had je dat dan niet? Natuurlijk wel, maar je moet ook eens kunnen afwisselen, ja toch? Moe van het slenteren zoeken we een terrasje op om te lunchen. We komen terecht in een soort binnenplaatsje met achtertuin, druk maar erg gezellig, ziet er ook goed uit. We bestellen een paar tapasjes, het eten is heerlijk.

We worden ook nog eens verwend met live muziek, dus onze dag kon niet meer stuk. Moe maar voldaan gaan we terug naar de boot. Onderweg is het echt genieten van het auto rijden, het is zo mooi tussen de bergen, iedere keer is het weer anders door de zon die er op staat. Het is jammer dat je onderweg niet echt even kunt stoppen om foto’s te maken, er is geen plek waar je je auto even kunt neerzetten. Maar bij ons staat het in ons geheugen gegrift. Terug op de boot hebben we niet zoveel honger meer, dat komt natuurlijk doordat we laat geluncht hebben. Dit is voor ons geen ramp, is ook wel goed voor de lijn.

Als we de volgende dag wakker worden, zien we dat het weer is verslechterd, dus niet echt om naar huis te schrijven. We besluiten op de boot te blijven en die eens even grondig schoon te maken, dat moet net als thuis ook hier af en toe gebeuren. De volgende dag is het ook nog niet echt je van het, maar het rare is dat ondanks de regen het wel warm is.

We besluiten om toch maar weg te gaan. Hans wil graag naar de westkust van het eiland, daar moeten mooie surfplekken zijn die hij wil bezichtigen. Ik vind het best, het rijden door het landschap op zich vind ik al heerlijk. Aangekomen in het plaatsje La Santa, zien we ook veel wielrenners. Er blijkt een plaatselijk wedstrijdje te zijn waaraan jong en oud meedoet. Wel heel erg leuk om te zien hoe vaders met hun kinderen gezamenlijk meedoen op de racefiets. Ondertussen doet het zonnetje zijn uiterste best om er een leuke dag van te maken. Door de zuidelijke wind slaan de golven woest tegen de kust aan.
We zien zelfs een groep surfers, ze liggen allemaal in zee te wachten op de juiste golf. Ik zit met verbazing te kijken hoe ver zij zich in zee begeven om de juiste golf af te wachten. Voor geen goud ga ik hier de zee in, er liggen zo veel rotsen in het water, je zou er te pletter op slaan, dood eng. Hans pakt zijn fototoestel en weet een paar mooie foto’s te schieten. Ik moet eerlijk toegeven, het is een spektakel om naar deze surfers te kijken, hoe die jongens de juiste golf weten te pakken, klasse hoor.

El Golfo

Na een poosje houden wij het voor gezien, de lucht betrekt en het begint ook te druppelen, we gaan weer verder met de auto. We besluiten naar El Golfo te rijden. Het weer wordt wel wat onstabiel, maar we gaan toch maar verder, we zitten tenslotte droog in de auto.
Aangekomen bij El Golfo wordt het wel erg donker. Om El Golfo te kunnen zien moet je wel een stukje lopen, Hans wil toch even gaan kijken, ik wacht wel bij de auto. Ik kijk uit over de zee en denk bij mezelf, je moet nu echt niet op het water wezen, de zee is erg woest, ik zie zelfs de bliksem op het water inslaan, wauw wat indrukwekkend. Hans wil nog snel een paar foto’s maken van al dat geweld op zee.

Ik stap vast in de auto en wacht daar wel, zit ik in ieder geval droog voor als het losbarst. Hans is net op tijd terug, de wind neemt snel toe en dan barst het in alle hevigheid los, wat een natuurgeweld. Er valt in een korte tijd zoveel regen, waarbij het door de wind horizontaal over de weg wordt geblazen. Het is echter van korte duur en dus zo weer over. We besluiten terug te rijden naar de boot. Het is nu wel een beetje luguber om bij dit weer door de bergen te rijden, maar ook weer mooi. Dit was een apart dagje. Maar nu moet er gekookt worden, we moeten tenslotte ook eten. ‘s-Avonds nog een aflevering van Gooise Vrouwen gekeken, ja dat vinden wij wel grappig. Wij hebben de serie nog nooit gezien, een beetje Hollands op zijn tijd is altijd leuk.

De volgende dag schijnt het zonnetje gelukkig weer en gaan we op pad. Vandaag willen wij naar de Papaqayo stranden bij Playa Blanca. Hier zijn we 16 jaar geleden ook geweest. We vonden het strand en de zee destijds zo mooi, met zulk helder turquoise water. We zijn dus benieuwd naar hoe het er nu uitziet.

Het Papaqayo strand

Destijds was de weg er naar toe een regelrechte ramp, alsof je in het wilde westen was beland, nou ik kan u vertellen dat er in die 16 jaar hellemaal niets is veranderd, nog steeds dat rotte onverharde weggetje vol met diepe kuilen. Daar komt bij dat je er ook nog voor moet betalen. Alle wegen zijn hier prima geasfalteerd, behalve deze niet. Bij de overpeinzing waarom deze niet is geasfalteerd ben ik tot de conclusie gekomen dat ze dit doen omdat dit een natuurgebied is en dat men dat graag zo willen houden. Dus vooral niet te veel mensen op één dag en gelijk hebben ze, dit moet speciaal blijven.

Mijn meisje, genietend van de zon en de wind

Aangekomen bij het strandje is het nog steeds hetzelfde. Mooi helder turquoise water, zelfs het restaurantje is er nog. We mijmeren even bij een koud helder biertje, wat een mooi leven hebben wij toch. We genieten, maar willen ook weer verder. We zoeken een leuk restaurantje uit om te lunchen. Wat hebben ze toch een heerlijke keuken in Spanje. En weer is er een dag voorbij, wat gaat het toch hard zo’n dag. Ik zeg nog tegen Hans, morgen wil ik een dagje rustig naar het strand en daarna de boodschappen doen, want vrijdag moeten we de auto al weer inleveren.

Voordat we ‘s-morgens weg gaan, vraag ik nog aan Hans hoe laat wij de auto vrijdags moeten inleveren? Hij pakt de papieren erbij en schrikt. Hij zegt, ik moet hem niet vrijdag maar vandaag voor 10 uur al inleveren. Maar we hebben hem toch voor een week gehuurd? Hans kijkt beteuterd, sorry lief, ik heb niet goed gekeken, maar er staat 5 dagen in het contract in plaats van de 7 dagen die ik gevraagd had. Een klein beetje pissig zeg ik, kijk jij dan niet wat je tekent, nee dus! Daar gaat mijn dagje strand. Ach denk ik bij mezelf, kom op er komen nog wel vaker stranddagjes. Hans is gauw gaan aftanken en heeft de auto ingeleverd. Zo komt je dag er ineens weer geheel anders uit te zien. Dus doen we de boodschappen lopend, nou ja Hans loopt en ik neem de fiets. Er zijn hier een aantal grote supermarkten, heerlijk om er doorheen te lopen. Ze hebben hier weer van alles en dat is voor mij genieten. We nemen een heerlijk stuk tonijn mee, vis is hier betaalbaar, dus genieten maar. Hans heeft de tonijn weer zalig bereid. En zo brengen wij onze dagen hier door, met klussen en tussendoor genieten van wat Lanzarote te bieden heeft. We zitten ondertussen nog steeds te wachten op de onderdelen en we hoorden, opnieuw via een SMS, dat dat nog wel een paar weekjes kan gaan duren. Geduld moet je hier wel hebben, want het is niet zoals in Nederland, zo van afspraak is afspraak. Nee dat kennen ze hier niet. Maar dat maakt het hier ook zo fijn, niemand heeft haast of maakt zich druk, kunnen wij nog wat van leren. Maar het leert gelukkig snel, we merken dat we meer ontspannen geraken. Dat hebben we hard nodig. Alles ging te snel de laatste tijd en dat konden we merken aan ons zelf, gauw geïrriteerd naar elkaar toe en dat is niet oké. Dus hebben wij  besloten ook mee te gaan in deze heerlijk ontspannende mañana sfeer. Tot later.

Herhaling van zetten

Kent u dat gevoel, zo van, dat heb ik eerder meegemaakt? Niet zo’n déjà vu gevoel, maar eerder zo’n gevoel van, een herhaling van zetten zoals je ook een paar weken daarvoor al hebt gedaan. Wel met dat gevoel loop ik al een tijdje rond. Tijdens de overtocht vanuit Rabat naar Arrecife is Sonja ziek geworden, wat gepaard ging met technische problemen die zich gelukkig pas na aankomst in Arrecife openbaarden. Volgens mij heb ik dit scenario in Portugal ook al eens meegemaakt. Tijd dus om de komende tijd orde op zaken te gaan stellen.

Sonja heeft in Marokko een infectie opgelopen. Met het innemen van een medicijn dat de darmen rustig maakt, namen noemen we niet, is de buikloop gestopt, waardoor we onze rondreis door Marokko konden voortzetten. Wat blijkt nu, de infectie gaat hiermee niet weg, maar wordt tijdelijk rustig gehouden. Na verloop van tijd komt deze dan in alle hevigheid terug, want het moet uiteindelijk je lichaam, via de natuurlijke weg, verlaten. De arts heeft een middel voorgeschreven om de darmflora van Sonja wat te versterken en tevens een aantal zakjes met een poeder voor een ORS achtig drankje om de vochthuishouding te verbeteren.

Alles moet open om de tank te kunnen schoonmaken

Sterkte gewenst de komende dagen. Pas 10 dagen later begint ze op te knappen. Bijkomend voordeel, je bent direct wel wat kilootjes kwijt. Ik heb ondertussen wel al het water uit de watertanks laten weglopen. Het laatst hebben we namelijk water bijgevuld in Rabat. Hierna heb ik de watertank grondig schoon gemaakt en uiteindelijk, na een middag hard werken, weer gevuld met schoon water. Het zekere voor het onzekere.

De olievlek op het teak is duidelijk zichtbaar

De technische problemen waren nu eens niet gesitueerd rond de motor maar aan de giek en het staande wand. De dag na aankomst vind ik namelijk onder de hydraulische giekneerhouder een paar druppels olie.
Om uit te vinden waar deze vandaan komen besluit ik de druk van de giekneerhouder wat op te voeren. Voor ik het weet spuit de olie er uit, wat een plas olie tot gevolg heeft op het teak dek. Snel de druk er weer afgehaald. Daar is duidelijk iets goed mis. Zo ben ik dus weer enige tijd bezig met het schoonmaken van het teakdek. Ook bij één van de twee hydraulische cylinders van de achterstag zie ik dat er aan de bovenzijde een oliefilm aanwezig is. Je kunt er dus bijna op wachten dat ook deze een dezer dagen gaat lekken.

Niet echt duidelijk, maar hier is een oliefilm aanwezig

Met behulp van een medewerker uit de watersportzaak op de jachthaven, weet ik een mannetje te regelen die dit kan repareren. Maar voor het zo ver is, moeten we eerst de onderdelen zien te bemachtigen. Deze moeten in Frankrijk besteld worden. Alle maten worden opgenomen en meneer is weer gevolgen. Twee dagen later staat hij er opeens weer, opnieuw worden alle maten genomen. Misschien iets kwijt geraakt of zo? Het hoe en waarom ontgaat mij deze keer. Het volgende contactmoment geschiedt per SMS, wat blijkt de fabriek die de onderdelen moet leveren is gesloten tot het einde van de week daarop. Voordat de onderdelen beschikbaar zijn, zijn we zeker drie weken verder, zo niet langer. Ons geduld wordt opnieuw op de proef gesteld. Dit deel van het verhaal wordt vervolgt.

Achter de laptop om het blog bij te werken

Dus voorlopig zitten wij vast op Lanzarote, niet echt verkeerd hoor, want er is hier genoeg te zien en het klimaat is hier zeer aangenaam. Het geeft ons ook rust, niets moet op dit moment. We kunnen nu heerlijk rustig aandoen zodat Sonja wat kan aansterken. Wat te doen dan elke dag? Wel er zijn altijd klusjes aan de boot, dus die pakken we de komende tijd gelijk maar aan. Ook hebben we wat achterstand bij het schrijven voor onze blog, ook die kunnen we dus nu inhalen.

Zo zie je maar weer, de richting in ons leven wordt soms bepaalt door onverwachte gebeurtenissen, gebeurtenissen die zich herhalen en je soms het gevoel geven in een film te zitten die je al eerder hebt gezien. Op naar betere en rustigere tijden.

De overtocht van Rabat naar Arrecife

De overtocht vanuit Rabat, Marokko naar Arrecife op Lanzerote, afstand 480 nm.

Het is nog donker als de wekker gaat, 06:00 uur. Vandaag, zaterdag 8 oktober 2016, vertrekken we uit Rabat. Maar voor het zo ver is moeten we eerst uitklaren. Omdat we in het havenkantoor gisteren al hadden betaald, maar € 20,00 voor een schip van 13,2 meter, weet de politie en de douane reeds van onze komst. We waren voor de zekerheid ook gisteren even langs geweest om na te vragen of dat alles ging lukken zoals wij dat hadden gepland. Dat was voor hen geen probleem. We kregen een formulier mee wat we moesten invullen om deze bij het uitklaren in te leveren. Zodra we om 07:00 uur ons schip aan de steiger van de douane en politie hadden vastgemaakt liep alles, voor Marokkaanse begrippen, redelijk vlot. Binnen 45 minuten was alles afgehandeld en konden wij met 4 schepen achter onze pilot aan. In deze haven geen overbodige luxe gezien de golven die de haven inlopen en soms binnen de pieren breken. Vandaag stonden er wel lange golven maar geen brekers, dus rustig naar buiten. Vaarwel Marokko met al je geuren, vriendelijke mensen en tegenstrijdigheden.

De weersverwachtingen (Gribfiles) gaven aan dat we de eerste uren weinig tot geen wind konden verwachten. Na die tijd komt er meer wind, welke zou aanhouden tot aan Lanzerote. Misschien aan het einde te weinig wind, maar dat was afhankelijk van de snelheid waarmee we de totale afstand zouden overbruggen. We verwachten er woensdagochtend te zijn. Op de motor ging het dus die dag, 4 Nederlandse zeilschepen op een rijtje, de Zanzibar, de Blue Dream, de Rhapsody en de Ikinoo. De wind bleef gering zodat we wel alle zeilen hadden staan maar nog steeds de motor draaiende ter ondersteuning. Om 17:00 UTC is er een netje met de 4 zeiljachten die onderweg zijn. Omdat we elkaar nog zien, melden we ons, na oproep op kanaal 16 door de Blue Dream, op kanaal 77. Leuk zo’n netje. Bij 2 boten zijn de dames niet echt lekker, mogelijk het gevolg van het eten in Marokko. ’s-Avonds heb ik voor mijzelf een noedelsoepje klaar gemaakt, Sonja eet wat koekjes. De eerst avond op zee hebben we meestal beide geen echt grote trek. Zo varen we rustig de nacht in met een schema van 3 uur op en 3 uur af, waarbij Sonja als eerste om acht uur naar bed gaat.

Pas aan het einde van de nacht was de wind zo ver toegenomen dat de motor uit kon, rust aan boord. Na 24 uur onderweg te zijn hebben we 124 nm afgelegd. Het zeilen gaat lekker, we lopen snel. Na enige tijd moet zelfs het eerste rif in het grootzeil. Gedurende de dag blijft de wind verder langzaam toenemen. Voor de zekerheid zet ik, voordat het donker wordt, ook het 2^e rif in het grootzeil. Beter goed voorbereid en behouden de nacht in dan ’s-nachts op het voordek een rif plaatsen. Gedurende de dag zie ik dat Sonja het moeilijk krijgt, ze heeft opnieuw last van buikloop. Als ik ’s-avonds de nasi opbak, neemt ze een klein beetje en zelfs dat eet ze niet op. Sonja heeft het zwaar, de buikloop neemt verder toe, ondanks de inname van een middel dat dit zou moeten stoppen. Ze hangt wat op de bank en slaapt veel. Voor de zekerheid heb ik een ORS drankje voor haar klaar gemaakt. Ik zie er op toe dat ze dit ook opdrinkt. Om 17:00 uur is ons netje weer in de lucht, dit keer op de SSB radio want we liggen ondertussen niet meer binnen elkaars zichtveld of VHF-bereik. De posities worden onderling gedeeld en het wel en wee aan boord wordt besproken. Het is goed dat ik het 2^e rif in het grootzeil had gezet, de wind neemt ’s-nachts zelfs zo ver toe dat ik ook de Yankee deels moet wegrollen om de boot rustiger te laten zeilen. De nacht is zo donker dat je de voorkant van de boot niet eens ziet.

Het is zo donker dat je de voorkant van de ikinoo niet ziet

De volgende ochtend hebben we, na 48 uur varen, 268 nm afgelegd, een dag afstand dus van 144 nm. Ik begin te rekenen, als we zo doorvaren is het donker voordat we bij Arrecife op Lanzerote zijn. We moeten dus een keuze maken, sneller gaan zeilen of vertragen. Ik wil namelijk een onbekende haven niet in het donker aanlopen. Na enig wikken en wegen kies ik voor het eerste, ik haal het rif uit de Yankee en verleg de koers een paar graden zodat we wat rustiger op de golven liggen. De snelheid loopt hierdoor op naar 6 – 7 kn per uur. Zo nodig kan ik altijd nog gaan bijliggen als ik te laat ben om de haven binnen te varen. Bij bijliggen heb je nog wel enig zeil staan, de fok staat bak en het roer staat vast naar één kant. Zo ligt het schip nagenoeg stil en drijft alleen langzaam mee in de richting waar de wind hem naar toe blaast. Heerlijk rustig voor als je ergens op moet wachten. Sonja heeft het vandaag heel slecht, ze woont zowat op het toilet en verder slaapt ze. Ik zie erop toe dat ze voldoende drinkt en af en toe ook iets kleins eet. Ik heb medelijden met haar, maar ik kan het verder niet verlichten. ’s-Avonds eet ik het restant van de nasi op.  Via de SSB hebben we weer onderling contact met de 4 schepen. De dames die aan het begin van de reis niet echt lekker waren knappen nu op.

Met Sonja gaat het echter steeds slechter. De onderlinge posities worden uitgewisseld. Er wordt tevens een afspraak gemaakt om de volgende ochtend om 10:00 UTC opnieuw contact te hebben in verband met de het tijdstip van aankomst. 3 boten gaan naar Graciosa om te ankeren, wij naar Arrecife. Ik wil als het nodig is een arts kunnen raadplegen voor Sonja. We worden die avond verblijd met een prachtige zonsondergang.

Het gaat de goede kant op. Als ik dinsdagmorgen wakker wordt, na een goede nachtrust van 2 keer 3 uur, zie ik dat het ogenschijnlijk met Sonja iets beter gaat. Ze drinkt en eet wat kleine dingen. De buikloop is er nog steeds maar niet meer zo heftig als de afgelopen 2 dagen. Gedurende de nacht was het prima zeilweer. Sonja heeft, zoals alle nachten daarvoor, de afgelopen nacht ook gewoon haar wachtrondes gedraaid. Ik ben waanzinnig trots op haar. Ze is deze nacht zelfs op een privé dolfijnen show getrakteerd. Na 3 dagen varen hebben we 418 nm afgelegd, een dag afstand dus van 150 nm. Nog 62 nm te gaan. Als het zo doorgaat komen we rond 18:00 UTC, plaatselijke tijd 19:00 uur, aan in Arrecife. De wind blijft gedurende de dag lekker doorstaan en we gaan sneller dan gepland. In de buurt van Lanzerote, als ik de kust over stuurboord voorbij zie schuiven, zie ik op mijn beeldscherm het AIS signaal van de Tsuru, ook een Nederlands schip met 2 opgroeiende kinderen aan boord. Ze varen 2 uur voor ons. Leuk om ze straks weer te zien. Door de snelle tocht liggen we om 17:00 uur voor de haven en een half uur later liggen we vast aan de steiger. Sonja duikt direct haar bed in, het laatste stukje op de motor moest zij achter het roer staan, zodat ik de boot in gereedheid kon brengen voor het aanleggen. Dit was net even te veel van het goede voor haar.

De totale afstand was 480 nm welke we gevaren hebben in 3 dagen en 10 uur, een gemiddelde van bijna 6 kn per uur. Zo’n snelle overtocht hebben we niet eerder gemaakt. We zijn blij met het resultaat. Nu maar hopen dat Sonja snel opknapt zodat we kunnen genieten van met mooie Lanzerote.

Onze ligplaats in Lanzerote

Hier blijven we enige tijd hangen en gaan een auto huren om het eiland te bezichtigen.  Als afsluiting van de tocht meld ik mij, met een mail via de SSB en een SMS-je aan de Rhapsody, af bij het netje zodat ze weten dat we veilig zijn aangekomen.

Helaas een verhaal met wat weinig foto's deze keer. Door de omstandigheden zijn we die vergeten te nemen. De volgende overtocht wat meer foto's van het leven onderweg op de ikinoo.

Marokko, een land van tegenstellingen

Week 13 en 14 van onze zeilreis

Dit deel van het verhaal beslaat 2 weken aangezien we, gedurende deze tijd, een rondreis van 8 dagen door Marokko hebben gemaakt en de overige dagen een beetje weinig hebben gedaan. In het eerste gedeelte beschrijf ik de reis zoals ik deze heb ervaren. In het tweede gedeelte, geschreven door Sonja, laten wij u kennismaken met hoe Sonja het deels heeft beleeft, de keerzijde van Marokko, het land op een vuilnisstortplaats. Maar nu eerst hoe het allemaal begon.

De dag na aankomst hadden 2 medezeilers informatie opgevraagd, bij Hanah van de receptie, over de huurprijs voor 8 dagen van een busje met chauffeur. Globaal was er, voor de prijsvorming, een route geschetst die later met de groep verder ingevuld zou worden. ’s-Avonds kwamen we met z’n allen bijeen op de Zanzibar, een mooie catamaran met voldoende ruimte om met 8 man rond de tafel te zitten. Een gezellige avond waarbij een ieder vertelde wat hij van de reis verwachte en wat hij of zij graag wilde zien.  De verwachtingen kwamen redelijk met elkaar overeen, zodat werd besloten met z’n achten deze reis te maken in een busje met chauffeur. De volgende dag werd alles gereserveerd, er werd een aanbetaling gedaan voor een reis, die op donderdag zou starten met een rit naar Marrakesh. De dagen tot aan het vertrek werden gevuld met het schoonmaken van de boot en het bij elkaar zoeken van de kleding die mee moest. Voor dit soort reizen hebben wij een rugzak meegenomen die voldoende groot is. Tevens ben ik op zoek gegaan naar een gasvulstation die propaan kan vullen. Dit is dus nergens te krijgen, alleen butaan is hier aanwezig. Daarnaast bezig geweest met de SSB-zender en mijn laptop. Ik heb een USB-poort opgeblazen doordat ik via een externe USB-hub te veel apparaten gekoppeld had, jammer. Gedurende het werken met de SSB-zender viel deze ook regelmatig geheel spontaan uit. Een beetje contactspray doet dan wonderen.

Ons busje voor 8 dagen

Donderdag morgen 08:00 uur, iedereen staat op de steiger, klaar voor vertrek. We zien ons busje staan, maar nog zonder chauffeur. Het duurt even maar dan komt onze chauffeur naar ons toe gelopen en stelt zich aan ons voor. Hij blijkt op het allerlaatste moment opgeroepen te zijn en heeft weinig spullen voor zichzelf bij zich. We zijn benieuwd hoe hij dat gaat oplossen. Zodra de bus is ingeladen en iedereen een plaatsje heeft gevonden vertrekken we richting Marrakesh. Eerst langs de kust en later over tolwegen, de reis verloopt voorspoedig.

De binnenplaats van onze riad

Voor we het weten zijn we op zoek naar onze riad voor deze nacht. Als we deze hebben gevonden, blijken we echt midden in het centrum op loopafstand van het centrale plein van Marrakesh te zitten. We kuieren hier een groot deel van de middag en avond rond en verwonderen ons over alles wat we zien. Een grote verzameling van eettentjes, diverse kraampjes, slangenbezweerders, vuurspuwers en aapjes. Vooral in de avond is het er erg gezellig en druk.

De smalle straatjes vlak bij het hoofdplein en de beroemde moskee van Marakesh

Na een goede nachtrust staat het Atlas gebergte op het programma met als einddoel Ouarzazate. De tocht door het Atlas gebergte is indrukwekkend. Helaas wordt
Sonja onderweg ziek, buikloop en als onaangename verrassing stopt ons busje ermee, in een omgeving waar niets is te vinden. Later blijkt dat de motor is opgeblazen. Uren staan we in de brandende zon te wachten voordat er vervangend vervoer is. Deze komt uiteindelijk, de bus is groter en luxer dan die wij hebben, wat mij betreft mag hij blij.

Ons vervangend vervoer, we mochten kiezen

We worden die avond in de omgeving van Ouarzazate afgezet bij La Rose de Sable, een prima hotel met een klein zwembad en eenvoudig maar goed eten. Sonja ligt helaas op bed. Wel heeft ze van een van onze medereizigers wat tabletjes gehad die goed zouden moeten werken. De volgende ochtend staan we vroeg op voor een wandeling naar de Kasba Ait Benhaddou. Nadat we eerst de verkeerde route hebben gevolgt, komen we boven bij de moskee. Het uitzicht is prachtig. Wat een geweldige plek om te bezoeken. Een verhaal schiet hier te kort, van daar wat meer foto’s.

Kasba Ait Benhaddou

Een van de mooie gerestaureerde panden

De moskee op de top met de weg er naar toe

Een muurschildering onderweg langs een van de trappen

Zo vermaken de inwoners zich in afwachting van toeristen

Sonja is blijven slapen en probeert op krachten te komen. Het heeft goed geholpen, ze is nog wel moe maar kan de reis hervatten. We worden opgehaald door het vervangende busje die ons naar de Kasbade Taouirt brengt waar we een rondleiding krijgen van een Engels sprekende gids. Dit is een Kasba met een rijke historie van en over handelsroutes uit alle windstreken.

Tijdens de lunch komt ons eigen busje weer voorrijden en kunnen we verder richting het noorden. Onderweg zien we regelmatig mooie groene streken langs een ter plaatse aanwezig riviertje. We stoppen ook regelmatig om foto's te nemen. Onderweg vinden we een hotelletje genaamd Dar Diafa, met daarnaast een pizzeria. We hebben wel trek in iets anders. Bij navraag kunnen we daar die avond eten. Het hotel behoeft dus niet voor ons te koken. Dit hadden ze wel aangeboden. Als we aan tafel zitten en wat te drinken hebben besteld, blijkt dat de keuken gesloten is. Wij wijzen de eigenaar erop dat we die middag nog navraag hebben gedaan. Hij gaat schoorvoetend akkoord en neemt onze bestellingen op. Er worden onderling geintjes gemaakt zo van, straks komt de pizzakoerier langs op zijn brommertje en komen de pizza’s nog in dozen. Op een gegeven moment zien we inderdaad iemand op zijn brommertje wegrijden, die na verloop van tijd weer terugkomt met een grote plastic tas. Na zeker een uur te hebben gewacht krijgen we inderdaad 8 pizzadozen voorgeschoteld met daarin lauwe pizza’s. Omdat we best wel trek hebben, worden deze grotendeels opgegeten.

De oase met het kleine riviertje

Het vervolg de dag daarna brengt ons langs een natuurlijke kloof waardoor een riviertje loopt. De natuur is hier overweldigend. Er blijkt dat hier ook veel geklommen wordt. Als je goed kijkt zie de klimhaken onderin de route zitten. Al verder rijdend komen we langs een oase met veel kleine akkers en een overvloed aan dadelbomen. De natuur blijft de gehele dag overweldigend, met veel tegenstrijdige zaken zoals droogte, groene oasen en akkers.
Bij de laatste stop, met een bezoek aan een oase met een natuurlijke bron, heeft een ieder het idee dat we dichtbij ons hotel zijn, niets blijkt later minder waar. Omdat de Oase wat lager ligt en Sonja haar energie wat wil sparen, blijft zij alleen achter bij het busje. Zodra ik de oase heb bekeken en het commerciële deel van de rondtoer begint, haak ik af en loop terug naar Sonja. Bij het busje aangekomen is ze echter in geen velden of wegen te bekennen.

Het restaurantje waar ik Sonja terug vond

Ze is uitgenodigd door een plaatselijke restauranteigenaar om een kopje thee te komen drinken. De man spreekt vloeiend Engels en verteld ons alles over zijn familie. Wat een ontzettend aardige en gastvrije ervaring. Zodra een ieder weer in het busje zit en we de reis hebben hervat, blijkt dat de chauffeur ineens heeft besloten dat het beter is dat we vandaag al naar Merzouga rijden, een woestijnstad niet ver van de grens. In het donker komen we hier aan, waarbij we het laatste gedeelte worden begeleid door een gids met landrover om ons naar het hotel met zwembad aan de rand van de woestijn te begeleiden. Men is hier zeer vriendelijk en maakt voor ons nog een goede maaltijd klaar waarna we gaan slapen. De volgende ochtend zijn we vroeg uit de veren voor een wandeling door de woestijn en het zien van de zonopkomst boven op een zandheuvel. Ook hier weer een greep uit de vele foto's die ik heb gemaakt.

Sonja blijft liggen omdat ze nog wat wil bijkomen van de lange rit de dag ervoor en omdat het lopen door mul zand en het naar boven en naar beneden lopen voor haar te zwaar is. Ik maak des te meer foto’s zodat zij dit later kan terugzien. Het is een prachtige wandeling waarbij ik onderweg ook tentenkampen tegenkom waar je kunt eten en slapen. De meeste zijn voorzien van een waterput. De mensen kunnen op een kameel naar de tentenkampen toe gebracht worden. Ik zie de kamelen rusten, waarbij deze op dit tijdstip, een uitzondering daargelaten, nog geen toeristen vervoeren. Het vervolg van de reis start met een lange rit om weer op de route te komen waarvan we waren afgeweken. Er wordt deze dag veel gereden met af en toe een stop om de benen te strekken of wat te eten. Het eerste hotel wat we bezoeken, aan het einde van de middag, wordt voor het eerst afgekeurd, een te hoge prijs voor te weinig luxe. De riad die we daarop volgend vinden, via wat boorden langs de kant van de weg, is echter uitstekend. Hier worden we zeer hartelijk ontvangen en de inrichting is geweldig. We krijgen direct allemaal als welkomstdrankje thee aangeboden. Bij het eten komt men met de vraag of dat we wijn bij het eten willen hebben. Wijn? We hebben al in geen dagen wijn of bier gedronken. Het is een Marokkaanse wijn die ons prima bevalt. Het eten is overigens van zeer hoge kwaliteit. Zo vind je dus een pareltje van een riad in een omgeving waar je het geheel niet zou verwachten. Het vervolg van de reis brengt ons naar Fez, een stad met een rijke historie een mooie grote Kasba.

Maar voor we daar aankomen komen we door een bos waar volop apen leven. Deze zijn deze kant op getrokken omdat ze door de mens zijn verdreven uit hun natuurlijke omgeving. Zodra we aankomen in Fez en geparkeerd zijn, worden we opgevangen door iemand die ons een gids kan bezorgen. Hij neemt ons mee naar zijn riad waar we thee krijgen aangeboden. De groep gaat zonder ons met een gids de stad bekijken. Voor Sonja is dat te ver, waarbij de steegjes ook nog eens veel op en neer lopen. Mooi even de tijd om  met z’n tweeën te genieten van de omgeving. De eigenaar van de riad brengt ons hoogstpersoonlijk naar een restaurant wat je zonder een lokale persoonlijkheid nooit zou hebben gevonden. Binnen is het zeer mooi ingericht en heerst er een serene rust. De obers spreken goed Engels en men heeft de menukaart ook in het Engels. Wat ons opvalt is dat men diverse soorten bier en wijn heeft, zelfs sterke dranken zoals whisky staan op de kaart.

We bestellen een klein flesje bier en later een klein flesje rode wijn. De maaltijd is één van de beste die we tot nu toe hebben voorgeschoteld gekregen. Alleen al de voorgerechten zijn voldoende voor 6 mensen. Het hoofdgerecht, een tannine met kip, is prima met na afloop overvloedig veel fruit. Dit is onvergetelijk. We brengen de rest van de middag door op een terrasje met een flesje cola en kijken naar het leven op straat. Als iedereen weer terug is in de riad is het ondertussen 18:30 uur, te laat voor ons gevoel om nog verder te rijden. Na wat onderhandelen met de eigenaar besluiten we hier te overnachten. We krijgen een mooie kamer helemaal op de bovenste verdieping, gelukkig met airco want alle warmte stijgt naar boven. De volgende dag besluiten we als groep dat we via enige bezienswaardigheden onderweg, vandaag terug rijden naar Rabat. We kunnen dan de laatste dag gebruiken voor het bezoeken van de bezienswaardigheden in Rabat en in de middag de bus gebruiken voor het doen van inkopen. Vanuit Fez rijden we via Meknes naar Rabat. ‘s-avonds eten we met z’n allen bij een restaurant in de haven. We kunnen eindelijk weer in onze eigen bedden slapen, wat een luxe. Als afsluiting bezoeken we de dag daarop Rabat met het koninklijke paleis en de Moskee.

Het laatste deel van deze week wordt beschreven in het verhaal van de overtocht van Rabat naar Lanzerote.

De keerzijde van de reis door Marokko

Ik denk dat Hans het verkeerd beschrijft, hij heeft het met andere ogen bekeken als ik. Marokko ruik je en proef je in de zin van het woord. Voor mij een grote cultuurschok, paard, brommer, ezel, fiets, auto en wat voor voertuig of vervoermiddel dan ook, alles maar dan ook alles rijd en loopt hier kris kras door elkaar. Je kijkt hier niet naar een stomme film maar naar een chaotische film, gek word ik er van. Ik had altijd het idee dat Marokko zo arm was, nou dat valt in de praktijk wel mee. Iedereen heeft hier vervoer, met wat dan ook. De mensen zijn hier tevreden, ook al is er armoe, maar waar heb je dat niet. De mensen zijn ook heel open en vriendelijk. Met sommigen heb ik ook een praatje gemaakt. Menigmaal vroegen ze mij, wat ik van hun land vond. Ik keek dan een beetje zo van, hoe zeg ik dit, en dan keken zij mij aan van, vind je het niks? Ik zeg zal eerlijk zijn, jullie Marokkanen hebben best wel een heel mooi land, maar waarom gebruiken jullie het als een vuilnisbelt, alles gooien jullie op straat, vreselijk. Ja, en dan staan ze je toch wel een beetje schaapachtig aan te kijken. 
Dan moet je bij mij niet aankomen met, dit is onze cultuur, want dat slaat natuurlijk nergens op. Maar het Atlasgebergte is prachtig, overal goede wegen en prima onderkomens om te slapen en te eten. Alles wat ik heb gezien, is het voor mij net niet.

Zie foto van de galerie, nou dit is de ingang, ik hoef toch niet meer te zeggen. Dit zijn de foto’s die ik heb genomen. Zeker voor tachtig procent is dit voor mij Marokko.  Voor mij was één keer meer dan genoeg.