Familiebezoek en feestjes

Catedral de Santa An

En zo is het alweer juni. De meeste van jullie zullen wel denken, die pensionado’s hebben genoeg tijd voor alles. Dat dachten wij in het begin ook, maar soms zijn we "druk, druk, druk" en denken dan ’s-avonds, wat hebben we nu eigenlijk echt gedaan? Niet veel en toch ben je de hele dag in de weer geweest. Deze maand stond vooral in het teken van familiebezoek en natuurlijk het eeuwige klussen, maar daarover een nadere keer. Onze oudste dochter is er nog, dus hangen wij samen het haar nog een dagje de toerist uit. Wij zijn hier alweer zes maanden en hebben nog steeds de Catedral de Santa Ana in de oude stad van Las Palmas niet bezocht. Dus daar hebben we verandering in aangebracht.

Het was die dag vrij rustig in de oude stad, dus konden wij alles goed bekijken. Een prachtig kathedraal zo midden in de oude stad. Zelf ben ik erg onder de indruk van elke kerk of kathedraal en van oude gebouwen in het algemeen. Vroeger werd er, naar mijn mening, toch veel mooier gebouwd met meer gevoel voor details. Wij hebben er enkele uren doorgebracht en genoten. Maar onze tijd was beperkt want Natasja moest wel op tijd op het vliegveld zijn. We konden geen restaurantje vinden om even te lunchen, dat hebben we dus maar op de luchthaven gedaan. Nadat wij afscheid van Natasja hadden genomen, hebben we de resterende tijd gebruikt om nog even lekker door de bergen te rijden, we hebben de auto niet voor niets. Aan het einde van de dag hebben we grote boodschappen gedaan en toen weer lekker naar de boot. Wijntje erbij, nog even napraten en daarna lekker het bedje in. ‘s-Morgens bij het opstaan zien we dat verschillende vrienden weer terug zijn. Gezellig, het werd toch wel erg rustig op de steiger. We worden gelijk door Guus, onze Belgische overbuurman op de steiger, uitgenodigd om bij hem te komen eten. Guus kan heerlijk koken en zo begint het gezellige leven weer. Want de volgende dag komen Karin en Reinhard, in dit geval Duitse overburen, ook vragen om bij hen te komen eten, zeg nou zelf, daar zeg je toch echt geen nee tegen. Ook hier weer heerlijk gegeten. Beide hadden het zelfde gerecht gemaakt, gevulde paprika, maar dan ieder op zijn manier. Dit was erg leuk want iedereen kookt anders en zo proef je verschillende dingen.

Niet de gehele tonijn ging op de barbecue, wel een mooie plak

En dan zijn wij aan de beurt, zo zie ik het niet hoor, maar ik vind het gewoon erg gezellig. Ik ben geen keukenprinses, dus besluiten wij om de BBQ aan te steken. En zo rijgen zich de gezellige avonden aaneen. Ik zeg tegen Hans, we moeten nu echt weer eens wat gaan doen aan de boot, het is zo eind augustus en dan gaan we er vandoor. Dus verder werken aan het dek, ik moet eerlijk zeggen het einde is in zicht, eindelijk. Half juni is onze dochter Daphne samen met haar man Robin voor een week op vakantie op Gran Canaria. Ze bellen dat ze zondags langs willen komen, gezellig. Zonder dat ze het zelf in de gaten hadden, was het die zondag Vaderdag, grappig toeval. Onder het genot van een kop thee lekker bij gekletst. Voor de lunch wandelen wij naar het Las Canteras strand. Hier is een lange boulevard met een aaneenschakeling van restaurantjes en barretjes. Bij een Italiaans restaurant heerlijk pizza gegeten. Voor Daphne hadden ze een echt goede glutenvrije pizza, zij gelukkig en wij ook. Ze hebben wat dat betreft hier in Gran Canaria zeer veel keus in glutenvrije voeding. Wel zo fijn, want je ziet dat er toch veel mensen zijn die glutenvrij eten. Als we terug naar de boot lopen, komen we onderweg door het Santa Catalina park waar op een podium een band staat de spelen. Echte goede muziek uit de oude doos en ja, dat zijn wij tenslotte ook. Wat het extra leuk maakte was, dat er mensen waren die kleding droegen uit die tijd. Er werd dan ook volop geswingd.

Zo is er altijd wel wat te doen in Las Palmas, vervelen doe je je hier nooit. Woensdagavond gaan we met enige regelmaat met z’n allen naar een barretje el Rango.
Hier spelen de Nederlanders live muziek, wat altijd erg gezellig is. Deze keer kregen we echter van de dochter van de eigenaar te horen dat het café dicht ging. Haar vader was kort daarvoor overleden. De enige avond dat het barretje nog open was, was op de woensdagavond, dus speciaal voor de Hollanders die muziek wilde maken. Dit was niet rendabel dus sloot zij de tent. Wij konden dit wel begrijpen. Dus wat nu op de woensdag? Mieke en Theo houden woensdag op hun boot een sushi party, ik hou helemaal niet van sushi maar Hans is er gek op. Zo als gebruikelijk maakt een ieder wat en neemt dat mee. Wij hebben het voorgerecht gemaakt bestaande uit kleine blokjes rauwe tonijn in een wasabi mayonaise met gesnipperde lente-uitjes en een beetje peper, dat lust haast iedereen. Ik heb wel met verbijstering staan kijken hoe mooi die sushi er uitzag.

Ze hebben met z’n drieën de hele middag gezellig in de keuken gestaan. Mijn compliment voor de koks, klasse. Ik vind sushi niet echt lekker, maar ik moest het van Mieke wel proberen. Ik ben helemaal om, wat was dat heerlijk. Zoals vaker was het weer gezellig met muziek, eten en natuurlijk de benodigde drankjes. Ik blijf het zeggen eten, drinken, gezellig kletsen en muziek maken met z’n allen, is en blijft bijzonder. Al kregen we dit keer wel commentaar van een andere boot, of wij wat zachter konden doen. Er lijkt geen einde te komen aan al die leuke dingen hier op Gran Canaria, ze grijpen echt alles aan om iets te vieren.

Zo is er weer een feest genaamd "La Noche de San Juan”. De Spanjaarden vieren die avond de langste dag van het jaar en het begin van de zomer. Op Gran Canaria verzamelen veel mensen zich op het strand en nemen eten en drinken mee. Meer dan 100.000 mensen zitten dan op het las Canteras strand te eten en te drinken. Ik heb nog nooit zoveel mensen op dat strand gezien, wat een drukte. Er worden grote vuren aangestoken en de mensen lopen achterwaarts de zee in. Wat hiervan de bedoeling is weten wij tot op heden niet.

Als afsluiting is er ‘s-avonds een mooi groot vuurwerk. Daarna keert de rust terug. Daphne en Robin komen nog een dagje naar ons toe want zij moeten om twaalf uur uit hun appartement. Wij huren een auto en halen ze op om nog even lekker te shoppen, tenminste dat was het plan. Niet dus, alle winkels zijn de vrijdag na “La Noche de San Juan” gesloten. Jammer maar niet getreurd, we besluiten lekker de bergen in te gaan. Daar hebben we heerlijk gegeten. De bergen blijven voor ons iets bijzonder en ze vervelen nooit. Hierna hebben we de vakantiegangers weer op het vliegveld afgezet. En zo gaat de maand juni weer voorbij. Maar dan is er weer een woensdag, en wat nu?

Garnalen party bij Cor

Cor, een van de solozeilers in de haven, nodigt de vaste ploeg uit op zijn boot voor een garnalen feestje, helemaal toppie. De garnalen waren op Indonesische wijze bereid, heerlijk, je eet je vingers erbij op. Cor bedankt voor je gastvrijheid. En zo gaan wij gewoon verder, want in elke week zit wel een woensdag. Jammer genoeg gaat het bij ons niet wij hebben te weinig ruimte in de kuip. Zo was er ook een woensdagavond dat wij van Hilde hoorden dat we Mike z’n catamaran mochten gebruiken, lief zeg. Deze keer gewoon even gezellig wat drinken en muziek maken, altijd goed. En zo kom je op verschillende boten en doe je ideeën op, zoals overtrekken voor de kussens binnen ter bescherming tegen vuil, stof en zonneolie. Handig zeg, blijft de stof die er nu op zit langer mooi. Ik denk dat wil ik ook.

De nieuwe aanwinst van Sonja

IGerdi verteld mij hoe ik dat moet doen. Ik denk bij mijzelf, dat is niet echt heel moeilijk, maar die naadjes wel en een echte crea Bea ben ik niet. Gerdi is met mij meegegaan om stof te kopen. Denken wij dat we een beetje Spaans kunnen spreken, nou daar brengen we nu weinig van terecht, in de bar hebben wij daar nooit last van, ha, ha, ha. Maar we komen er wel uit. Nu nog een naaimachine, die heb ik niet. Mocht hem wel lenen, maar Mieke was nog bezig. Ik wil toch wel verder, dus dan maar zelf een naaimachine gekocht. Ik ben er heel blij mee. Het vordert gestaag , maar het is en wordt ook niet mijn favoriete bezigheid. En zo blijven we bezig.

Een aantal hoezen is al klaar

En dan is het alweer juli, onze andere dochter komt voor vijf daagjes op de boot. Ik had met Hans afgesproken niet over kakkerlakken te praten, anders krijgt zei het op haar heupen, ze is bang voor insecten. En echt nu zij er is lijkt het wel of die beesten het weten dat Tessa is er, want echt zoveel zie je er hier niet, maar nu wel, toeval? Wie zal het zeggen. Het weer zit niet echt mee. Wel lekker vinden wij ,maar zij heeft het koud, is ook niks gewend die Hollandse meid. We huren voor twee dagen een auto, en gaan lekker naar het zuiden van Las Palmas waar je verzekerd bent van mooi weer. De bergen vond ze ook mooi, boffen wij weer. ‘s- Avonds spelletjes doen vinden we alle drie leuk. Maar vijf daagjes is zo om. En het was goed zo ,ze miste haar paard, is toch haar kindje. Als de kinderen er zijn houden wij ook een beetje vakantie, maar nu gaan we weer verder met onze klussen, het gewone leven gaat weer verder, maar wij klagen niet. Ook Tessa heeft in navolging van Natasja zelf een stukje geschreven over haar ervaring gedurende de 5 dagen dat ze hier was.

Vanaf donderdag 6 juli tot en met dinsdag 11 juli ben ik pappa en Sonja op vakantie geweest. Zij hebben mij gevraagd om mijn belevenissen te dele, dus bij deze hieronder mijn inbreng.

wandelen in de wolken

Helaas was het alle dagen bewolkt toen ik er was, ik neem altijd overal slecht weer mee naartoe waar ik ook ga! Van op het strand hangen is dan ook weinig terecht gekomen. In plaats daarvan hebben we het eiland verkent. We zijn er 2 dagen op uit geweest door de prachtige bergen van Gran Canaria met een auto. Boven de wolken scheen de zon gelukkig wel! Op maandag zou ik met papa mee gaan wandelen, speciaal voor mij heeft hij een korte wandeling uitgezocht geeft hij aan. Er zouden nog 2 mannen van de steiger meegaan, waarvan 1 maar liefst al 77 jaar is. Dat moet geen probleem zijn denk ik nog. Als hij het kan, dan kunnen mijn 27 jarige beentjes het zeker! 3 kilometer naar de bushalte toegelopen, vervolgens een aantal kilometers door de bergen in. Zie je wel dacht ik, dat kan ik makkelijk.

Tot de laatste 1,8 kilometer naar beneden. Op mijn gladde sportschoenen bleek dat iets lastiger dan gedacht en ik had dan ook flink zere benen. Natuurlijk mijzelf niet laten kennen en gewoon doorlopen! Natuurlijk ook weer 3 km vanaf de bushalte naar de boot gelopen, mooie cooling down noemde hij het. Nou 3 dagen flinke spierpijn was het resultaat! Mijn 27 jarige beentjes waren toch niet zo goed voorbereid op de Spaanse bergen helaas. De volgende dag dus iets rustiger aangedaan en lekker wezen shoppen met Sonja. In de avond alweer tijd om naar huis te gaan. Al met al een gezellige vakantie, met lekker eten, iets minder mooi weer, maar alsnog flink verband! Tot volgend jaar weer.

Wij hebben een prachtig leven hier op de boot en daar buiten. De volgende dag worden wij uitgenodigd om de Gerdi en Quido en een hapje te komen eten en om de DVD te bekijken van zijn optredens bij de show van Hennie Huisman. Quido heeft in zijn vroegere jaren met de Sound mix Show meegedaan en tot drie keer toe de finale behaald. Daar heeft een vriend van hen een DVD van gemaakt. Leuk om Quido in zijn jongeren jaren te zien, is niks veranderd, alleen ouder geworden. Maar muziek maken kan hij als de beste. Wat voor geluid hij uit zijn gitaar haalt, daar kan Hans alleen maar van dromen. Daarnaast heeft hij nog een grote hobby en dat is koken, boffen wij even. Ik ben de naam van de gerechten maar alles was zo lekkerrrrrrr.

Is het geen schoonheid?

Dat doen we hem niet na. Nog gezellig zitten kletsen en dan weer terug naar de boot. We hebben ons bijbootje bij ons, dus Hans kan gaan roeien. Altijd weer leuk om in het donker over het water te gaan met z’n tweetjes.
Het is alweer half juli als ik dit schrijf, de tijd gaat de echt wel hard in mijn ogen. Volgende week al onze laatste Spaanse les. Daarna ga ik naar Nederland, ik verheug mij erop iedereen weer even te zien en te knuffelen. Hans blijft in Las Palmas, de boot gaat op de kant voor een nieuwe laag anti fouling en wat andere klusjes. We houden jullie op de hoogte van waar wij naar toe gaan. We zijn met een paar andere boten bezig plannen te maken voor een bezoek aan Senegal of Gambia. Maar daarover later meer.

De ups en downs van het zeilers bestaan.

Als je vertrekt voor een lange reis, weet je van te voren dat de boot altijd om aandacht vraagt. Het is net als in een relatie, je moet er aan blijven werken omdat het anders van je af gaat. Maar net als in een relatie kunnen er ook wel eens situaties zijn waar je echt heel erg van baalt en die de relatie onder spanning zet. Maar daarover later meer. Laten we beginnen met één van de Ups, of misschien wel een Down, het is maar hoe je het bekijkt.
We hadden een afscheidsfeestje op de steiger voor de koppels die ons begin mei verlaten. De party is, zoals eigenlijk hier de gewoonte is geworden, spontaan ontstaan waarbij een ieder wat te eten klaar maakt, wat te drinken meeneemt en dit op  de gezamenlijke tafel zet. Zo kun je van alle gerechten proeven. De sfeer was uitstekend waarbij we naast het heerlijke eten en drinken tot in de late uurtjes muziek hebben gemaakt en gezongen. Een aantal van hen zien we aan het einde van de zomer terug. Een aantal niet omdat die terugkomen als wij Las Palmas al hebben verlaten. Zulke feestjes moeten we vaker organiseren was de mening van de achterblijvers. We hopen alleen niet dat de andere steigers last van ons hebben gehad, we zongen namelijk uit volle borst de meeste liedjes meen.

Ook stond mei in het teken van het bezoek van Natascha de oudste dochter van Sonja. Zij is 9 dagen op bezoek geweest. Op onze vraag of dat ze zelf een stukje wilde schrijven antwoorde ze spontaan met ja. Hieronder haar verslag:

De molen van Mogan

Op 28 mei was het dan zover, even heerlijk op vakantie naar Gran Canaria (Las Palmas). Aangekomen en wel, op naar de haven waar Hans en mamma liggen met de Ikinoo. Ik wist niet helemaal wat ik moest verwachten, want ik heb nog nooit op de boot geslapen. Ook afwachten of dat ik niet zeeziek zou worden. Maar al met al is me dit reuze meegevallen. Wel even wennen hoor. De boot op klimmen, al was ik wel blij dat Hans een loopplankje had gemaakt. De verschillende geluiden die je gedurende de nacht hoort en dan vooral de kunststofrollen tegen de grote ijzeren steigerpaal. Pfffff, wat een herrie geeft dat zeg. Gelukkig werden de rollen af en toe door Hans gesmeerd. Ook even wennen dat niet alles gaat zoals het thuis gaat. Vooral naar het toilet gaan. Toch raar je wc-papier in een prullenbakje te gooien. Maar verder kon ik me aardig aanpassen.

Zon, zee en strand

De eerste paar dagen even alleen met mijn moeder geweest want Hans was in Nederland. Ze heeft me het centrum laten zien en veel laten wandelen, hahaha. Maar ook de mooie kustlijn laten zien en vooral lekker samen genieten. Toen Hans er weer was, hebben we nog 2 daagjes een auto gehuurd. Gezellig naar Puerto Rico via een route door de bergen. Nou dat was  wel een afknapper voor mij. Aardig ziek geworden door al die bochten en Hans zijn coureurstijl. Maar eenmaal aangekomen bij het stadje, heerlijk genoten van het mooie strand en de zon. De volgende dag wilde we eigenlijk naar Maspalomas maar konden daar geen parkeerplek vinden, dus maar weer naar Puerto Rico gegaan (Helemaal niet erg). Al met al heb ik heerlijke dagen gehad met mamma en Hans. Vond het fijn dat ik er ben geweest en de ervaring heb opgedaan om op de Ikinoo te verblijven. Lieve Mamma en Hans dank jullie wel voor het verblijf en de leuke en gezellige dagen. 

Heeft ze plezier of niet

Ook wij vonden het reuze gezellig dat ze er was. Ze kan echt genieten van de zon, de gezelligheid van de mensen, onze gesprekken, het spelen van Yatzee, het rustig toeren met de auto. Op de Hollandse avond is ze overigens helemaal uit haar dak gegaan. Ze zat bij de groep muzikanten en heeft met volle borst meegezongen.

De relatie met onze Ikinoo laat momenteel even te wensen over. Zoals al eerder was te lezen was ik begonnen het rubber van het teakdek op sommige plaatsen te vervangen. Wat blijkt echter, het rubber van het gehele teakdek is door de hoge Uv-straling ineens vergaan en wordt vloeibaar, met als gevolg dat we niet meer over het dek kunnen lopen zonder zwarte voeten te krijgen en het rubber overal over het hout te verspreiden. Ik heb zelfs al een keer een brandblaar onder mijn voet opgelopen. Zoals de meeste zeilers wel weten, heeft het geen zin om te klagen, al het rubber van het dek moet vervangen worden. Een mega klus waaraan ik nu al weken bezig ben. Rubber verwijderen, voeg schoon krabben en eventueel dieper maken.

Geduld, precisie, maar vooral doorgaan

Schoonmaken met thinner, afplakken met afplakband, volspuiten met Sikaflex 290 DC PRO, afstrijken en vervolgens het afplakband weer verwijderen zonder er een grote troep van te maken. Wat ben ik ontzettend blij met die plastic wegwerp handschoenen, ze vliegen er doorheen. Terwijl ik dit schrijf is dit project nog niet afgerond. Ik blijf positief, als het klaar is kan het er voorlopig weer vele jaren tegenaan.

Wachten op moeders voor het eten

Verder hebben we momenteel wel veel ups, wat het harde werken aan het dek wel weer enigszins compenseert. Ik ben een week in Nederland geweest en heb hier het examen voor zendamateur gedaan, voor de kenners de N-licentie. Met 38 van de 40 vragen goed ben ik reuze tevreden. Het weekend daarop volgend ben ik afgereisd naar Enkhuizen waar ik een aantal heerlijke dagen heb doorgebracht met al onze zeilvrienden. Het was weer als van ouds, inkopen doen bij Joosten de watersportwinkel van Enkhuizen, een beetje zeilen met vrienden, een heerlijke barbecue en natuurlijk de geweldige gesprekken met elkaar. Van echte vrienden krijg je nooit genoeg, vanaf hier nogmaals bedankt voor het leuke weekend.

Een cactus in bloei

De rest van de week was het reuze gezellig, maar zoals altijd weer veel te kort om iedereen te bezoeken of te spreken. Een korte impressie, bij aankomst in Eindhoven werd ik opgewacht door Henry, onze schoonzoon, die hier werkt bij de luchthaven brandweer. Ik heb een aantal dagen bij Wendy, de andere dochter van Sonja, doorgebracht en gerelaxt. Zondags nog een barbecue gehad met mijn beide dochters en dan is het al weer tijd om na te denken over de terugreis. Eerst nog even langs de tandarts voor de controle, de benodigde inkopen gedaan en alles ingepakt in de 2 rugzakken die ik bij me had.
Henry was ook zo vriendelijk mij ook weer naar Eindhoven te brengen. Van deze week heb ik geen foto's vandaar wat impressies van de natuur op Gran Canaria.

Zulke lange stekels maar wel een mooie bloem

Verder is het probleem met de dynamo definitief van de baan. We kunnen in het vervolg werken met een standaard dynamo in plaats van met een gemodificeerde. Ik heb het diodeblok, wat aanwezig is tussen de dynamo en de accu’s, vervangen. Voor de liefhebbers van techniek, het diodeblok zorgt er voor dat bij het laden van de accu’s eerst de startaccu wordt opgeladen en daarna pas de accu’s van het boordnet. Het nadeel van een diodeblok is echter de spanningsval van 0,7V, waardoor de accu’s nooit helemaal voor 100% worden geladen. Het diodeblok heb ik nu vervangen voor een Argofet van Victron, die het laden van de accu’s elektronisch regelt. Deze heeft een te verwaarlozen spanningsval waardoor de accu’s nu dus voor 100% worden geladen. Had ik dit maar veel eerder gedaan. De kosten van zo’n elektronische regelaar zijn een fractie van die van een nieuwe dynamo.

De buitenzijde van een grotwoning

Nog een up van de laatste tijd. Doordat de Zweden, die de wandelingen in de bergen leiden, nu allemaal voor de zomermaanden terug naar Zweden zijn, ontbrak het ons aan de kennis van wandelroutes. Via een bevriend koppel ben ik aan een goede wandelkaart gekomen met een bijbehorende app waarmee ik wandelroutes kan opvragen. Sinds die tijd loop ik met diverse mensen weer door de bergen van Gran Canaria. De natuur is daar in april en mei op zijn mooist met geweldig veel planten die in bloei staan, een keur aan vlinders en andere dieren die genieten van de zon.
Ook hiervan krijg je nooit genoeg. Een van de mooiste wandelingen is die van Cruz de Tejeda naar Artenara. Hierbij loop je grotendeels via smalle paadjes over een bergrug met onderweg oude grotwoningen. In Artenara is een museum waar men laat zien hoe men in het verleden in de grotten woonden. De toegang is gratis, een donatie wordt echter zeer gewaardeerd waarbij men zelfs muziek voor ons maakt. De woning is opgebouwd uit verschillende grotten met elk een functie. Heel leuk om te bezichtigen als je op Las Palmas bent.

Guus als herder

De woonkamer

Wij vliegen voorbij, maar de tijd die blijft

Eens heeft Hans gelezen dat het gezegde "de tijd vliegt voorbij" niet klopt, het zijn juist wij mensen die voorbij vliegen, want de tijd was er al ver voor onze geboorte en zal ook na ons leven altijd blijven bestaan.

Onze auto voor drie dagen

En zo is april al weer ten einde. De tijd is weer voorbijgevlogen deze maand. Deze maand hebben voor het eerst een auto gehuurd, om wat van het eiland te zien, dat was er nog steeds niet van gekomen. Een auto huren is hier niet duur, voor 25 Euro per dag heb je hier een leuke auto. Hans heeft mij al die mooie plekjes laten zien waar hij gedurende zijn wandelingen is geweest, tenminste voor zover dat mogelijk is met de auto. Het was in het begin wel even spannend zo door de bergen, smalle weggetjes, waarop je dus hoopt geen tegenligger tegen te komen.

Je ziet de weg door de bergen slingeren

Soms zit ik echt met geknepen billen. Hans zegt dan tegen mij, Son ontspan je, ik vind dit rijden door de bergen juist hartstikke leuk. Ja makkelijker gezegd dan gedaan. Maar hoe langer ik door de bergen rijd, heer meer ik zie dat alles oké is en begin ik me beetje bij beetje te ontspannen. En daarna was het gewoon 100% genieten. Wat is dit een geweldig mooi eiland, met veel mooie natuur. De eerste dag hebben we vooral veel door de bergen gereden en de plaatsjes Mogán en Artenara bezocht. In Mogán ontmoette wij, direct bij het uitstappen uit de auto, een Nederlands koppel waarmee we een geweldige klik hadden.

De windmolen van Mogán

Een van de mozaïeken van de lokale klederdracht

Het kerkje van Mogán

We hebben het plaatsje gezamenlijk bezocht en na afloop met elkaar koffie gedronken. Zo heb je in eens een onverwachte leuke ervaring. Helaas zijn de namen ons ontschoten. De volgende dag zijn we door de bergen, via het toeristische punt Cruz de Tejeda, naar de Pico de las Nieves gereden, het hoogste punt van Gran Canaria, met een prachtig uitzicht over de omgeving. Voor de lunch zijn we naar het vissersplaatsje Puerto du Mogán gereden, een gezellig kleinschalig toeristen plaatsje rond om een oude vissershaven.

Pico de las Nieves

En nu n we de auto toch hebben, gaan we ook eens uitgebreid boodschappen doen. Ze hebben hier veel grote winkelcentra, dus leuk om overal te kijken. Want voor als we over een paar maanden weer verder zeilen, willen we wel weten waar wij in het groot moeten inslaan.

Roque Nublo

 

Een doorkijkje in Puerto du Mogán

De kerk van Artenara uitgehouwen in de rotsen

Tevens is het ook leuk als straks mijn dochter op vakantie komt, kunnen wij haar al die leuke plekjes laten zien en uitgebreid shoppen. Blij dat wij dit hebben gedaan, het was erg leuk, maar wel heel vermoeiend met deze warmte. Dus na afloop van die drie dagen toeren met de auto, eindelijk  weer op de boot. Rust met een biertje en een koel wit wijntje met een hapje.

De nieuwe bimini naar eigen ontwerp

De nieuwe kussens

De boot is ondertussen voorzien van een heuse bimini naar eigen ontwerp, eindelijk, want het was in de zon erg warm in de kuip, daar ben ik dus heel erg blij mee. En dan komt het, de kers op de taart, we hebben ook nieuwe blauwe kussens in de kuip. Eindelijk geen blikken billen meer, ha, ha, ha. Ook hier ben ik heel erg blij mee. Zo langzamerhand wordt de boot steeds completer en lijkt ze steeds meer op een vertrekkersboot. En verder gaat het gewone leven op de steiger gewoon door, met leuke momenten zoals; jongens het is warm vandaag, barbecuetje op het strand vanmiddag? Natuurlijk doen wij mee, eigen eten en drinken meenemen en niet te vergeten de gitaren, want muziek maken hoort erbij.

Barbecue op het strand

Een reuze gezellig middag en avond waarbij we weer veel  hebben gelachen, zelfs nog even de polonaise hebben gelopen. De mensen op het strand zullen wel denken, wat een mafkezen, maar wij hadden lol en daar gaat het tenslotte om. Als je het goed bekijkt heb je eigenlijk heel weinig nodig, eten en drinken doe je thuis ook. Dus waarom niet met z’n allen op  het strand, is nog gezelliger ook. Het ene feestje is nog niet afgelopen, of de volgende wordt alweer besproken.

Volker, één van onze twee gitaristen

Er gaan een paar mensen van onze steiger voor een paar maandjes naar huis. De trouwe lezer zal het al begrijpen, dan moet je toch weer een feestje geven. Maar er komen ook weer mensen terug, ja en je raadt het al, dat moet natuurlijk ook weer gevierd worden. En nu komt het, je moet zelf heel goed opletten anders groei je hier helemaal dicht, op onze leeftijd komt het er makkelijk aan maar gaat het er niet zo makkelijk meer af. Dus ik ben weer eens op dieet, Hans niet hoor die gaat gewoon lekker verder zo. Hij eet wel met mij mee, maar zijn wijntje laat hij echt niet staan en ook het snoepen kan hij niet laten. Maar oké ik doe het toch voor mijzelf en ik moet zeggen, ik heb er geen moeite mee. Ik ben toch wat beter in mijn vel gaan zitten en ja, daar doe ik het allemaal voor. Zo zijn wij dus weer door de maand april heen gevlogen, op naar de maand mei.

Er is een tijd van werken en er is een tijd van ontspannen

Eén van die speciale momenten, eenden kennen hier geen angst voor mensen

Wie denkt dat het zeilersbestaan één grote aaneenschakeling is van leuke momenten met mooie zeildagen, ontmoetingen met zeedieren, prachtige uitzichten en feestjes tot diep in de nacht, die is nog nooit echt vertrokken voor een lange zeilreis. Het echte zeilersbestaan kenmerkt zich vooral door het in optimale conditie houden van de boot, druk zijn met niets, een rijk sociaal leven en af en toe een speciaal moment dat je probeert vast te houden en vast te leggen.
De afgelopen weken hebben bij ons vooral in het teken gestaan van klussen aan de boot, het onderhouden van ons sociale leven, enkele leuke feestjes en natuurlijk studeren voor het N-examen in mei van dit jaar.

De modificatie is duidelijk zichtbaar, de onderzijde is afgeplat

Tijdens een controle van de elektrische aansluiting van de walstroomaansluitingen, heb ik een roestspoor gevonden op een plaats waar deze niet thuis hoort. Het spoor bevond zich onder de boiler en de geluiddemper van de motor. Wie dat heeft verzonnen weet ik niet, maar beide apparaten zijn in onze boot boven elkaar gemonteerd. Controle leerde ons al snel dat de RVS-geluiddemper aan de onderzijde vochtig was, tijd dus om deze voor nader onderzoek uit te bouwen. Als je nu denkt, dat is toch heel eenvoudig, je draait wat bouten los en wat slangklemmen en klaar ben je, die heeft het echt helemaal mis. Je kunt er gewoon niet bij met je handen of met normaal gereedschap en als je je hand dan wel ergens tussen krijgt zie je je hand niet en weet dus niet waar wat zit. Alles gaat dus op het gevoel met gereedschap wat je niet ziet en waarbij je partner aanwijzingen geeft, dus als jou ogen dienst doet, samenwerken dus!!!

Werken in een kleine ruimte

Nadat we de vier bouten, waarmee de demper is gemonteerd, hadden losgedraaid, bleek dat we de demper met geen mogelijkheid er uit konden krijgen. De boiler, die er boven is gemonteerd, moest omhoog. Nadat we deze hadden laten leeglopen en geheel los hadden gemaakt van alle bevestigingspunten, konden we de boiler anderhalve centimeter omhoog brengen. Om een lang verhaal wat korter te maken, na zes uur sleutelen lag de demper uiteindelijk op de steiger. Nadat we één zijkant met een haakse slijper hadden verwijderd, konden we de binnenzijde bekijken. Er bleken vijf kleine gaatjes aanwezig te zijn, veroorzaakt door putcorrosie. De oorzaak ligt in het feit, dat na het uitschakelen van de motor al het aanwezig koelwater terugloopt in de demper. Dus een mengsel van zout zeewater in combinatie met de uitlaatgassen van de motor.Ondanks dat de demperwand van 3,2 mm RVS is gemaakt, is deze wand na tweeëntwintig jaar niet bestand gebleken tegen dit mengsel.

Het oranje deel is de boiler

De demper hebben we laten herstellen, waarbij we deze direct hebben gemodificeerd zodat deze in het vervolg gedemonteerd kan worden zonder de boiler van zijn plaats te halen. De volgende opgave was om de demper weer in te bouwen. Het heeft ons weer zes uur gekost voordat het geheel weer in elkaar zat. Eindelijk, de motor kon weer gestart worden. Jammer, jammer, jammer, er bleek op één van de nieuwe lassen een lek te zitten. De lasser had vergeten de demper te controleren op dichtheid. Er zat niets anders op dan de demper weer uit te bouwen. De volgende dag was, door de doorgevoerde modificatie, de demper binnen twee uur uitgebouwd. Uiteindelijk, nadat het lek was hersteld, de demper op vier Bar was afgeperst en goed bevonden, konden we de demper voor de tweede keer monteren. Aan het einde van de dag was alles klaar en konden we de motor starten. Controle op zicht, gevoel en met keukenpapier leerde ons dat alle verbindingen waterdicht waren, de klus was vijf dagen geklaard. We gaan hier niet alle klussen uitgebreid beschrijven, dat wordt te langdradig, onderstaande opsomming volstaat:

• circa 40 meter rubber van het teakdek in vier etappes vervangen
• circa 175 houten teakpluggen van het teakdek vervangen
• Al het RVS schoon gemaakt en gepoetst
• De ruimte onder de houten vloer en de bilge goed schoon gemaakt

Wat het laatste klusje betreft. Nadat alles was hersteld en we de leegloopkraan van de boiler dachten gesloten te hebben, hebben we de drinkwaterpomp weer ingeschakeld. Ik hoorde wel dat hij wat tijd nodig had om op druk te komen. Doordat de boiler leeg was dacht ik dat dat wel goed was. Nadat we watertank weer hadden gevuld, was het tijd om de bilge schoon te maken. Tot onze verbazing was deze gevuld met zeker 300 liter water. De kraan van de boiler bleek onder invloed van verkalking niet geheel gesloten te zijn. Zo kwam het dus dat de ruimte onder de vloer en de bilge een grote schoonmaakbeurt kregen.

Echt warm was het niet, wel heel gezellig

Genoeg gepraat over alle klussen, dit is nu eenmaal onlosmakelijk verbonden met het zeilersbestaan, dus klagen helpt niet. De afgelopen periode hebben we ook twee feestjes gehad. De eerste ontstond spontaan tijdens onze wekelijks push-up training op donderdag. Iemand kwam op het idee om op zondag, na onze wekelijkse beachvolleybal partij, een steigerborrel te organiseren. Die zondag daarop verzamelde, een groot deel van de bewoners van onze S-steiger, zich rond de opgestelde tafels. Iedere boot had één of meer hapjes meegenomen zodat de tafels vol stonden met allemaal lekkers. Het leuke daarbij is dat je gerechten proeft vanuit allemaal verschillende landen en culturen. De drank vloeide rijkelijk en onder begeleiding van twee gitaarspelers werd er uit volle borst gezongen en gedanst. Tot laat in de avond bleef het een gezellige boel.

De ene schaal is nog mooier en lekkerder dan de andere

Het tweede feestje was wat meer georganiseerd. Twee van de Nederlandse bewoners in deze zeilers enclave vierde respectievelijk hun 52e en hun 76e verjaardag. Een mooie aanleiding voor een feestje. Zoals te doen gebruikelijk ondertussen, neemt een ieder die komt wat te eten en te drinken mee.

Een geïmproviseerde tafel

Alles wordt daarbij bij elkaar uitgestald en een ieder neemt datgene waar hij trek in heeft. Meestal is er veel te veel eten en drinken, zodat je na afloop de restanten van datgene wat je hebt meegenomen weer terug naar de boot meeneemt In de loop van de middag verzamelde alle zeilers zich op de K-steiger. Een mengelmoes van nationaliteiten, Nederlanders, Belgen, Duitsers, Zweden, Noren, Ieren, Polen, heel Europa is vertegenwoordigd. Een aantal steigers is vernieuwd, waarbij men de oude steigers naast elkaar aan het einde van de nieuwe K-steiger had vastgemaakt. Een bewegend oppervlak dus met spleten tussen de steigers. Het werd weer heel gezellig, waarbij door de bewegingen van de steigers soms ook een en ander te water ging. Ook nu werd er weer volop gemusiceerd door diverse gitaarspelers, een accordeonist en een mondharmonica speler. Menigmaal gingen de voetjes van de vloer, waarbij enige voorzichtigheid wel was geboden in verband met de inname van drank in combinatie met de beweging van de dansvloer. Tegen de tijd dat het echt donker was, hier zo rond een uur of negen, brak het gezelschap op en vertrok een ieder weer naar zijn eigen boot. De volgende dag heeft Rob, één der jarigen, zijn duikspullen omgedaan en heeft alles wat gedurende het feetje te water was geraakt weer boven water gehaald.

Links, mijn gitaarleraar Quido

Zeker voor Mike, een Ier van dik in de tachtig die hier op zijn catamaran woont, was dit wel zo handig, aangezien hij zijn wandelstok in het water had laten vallen.

Oefenen, tot je eelt hebt op je vingers

Tussen al het klussen en feesten door, is er natuurlijk voldoende tijd voor studeren voor mijn N-examen in mei van dit jaar en natuurlijk voor het oefenen op de gitaar. Ik heb nog steeds Quido als gitaarleraar. Dus elke dinsdagmiddag heb ik een half uur les, meestal alleen of anders samen met Guus, onze Belgische overbuurman. Het gitaarspelen vind ik heel ontspannend en vooral leuk. Ik hoop straks Sonja te kunnen begeleiden als zij zingt, wie weet gaat dat ooit nog eens gebeuren. De Spaanse lessen liggen momenteel stil aangezien onze lerares zich in Amerika bevindt. We moeten dit snel wel weer oppakken omdat we het anders het geleerde kwijt raken, wat een beetje knullig staat als zij weer terug is. Actie dus de komende weken.